Lion Dance

Lion Dance

Lion Dance

Ter ere van Chinese New Year (CNY) worden deze tijd van het jaar op verscheidene plaatsen Lion Dances opgevoerd. Zo ook in ons kantoorgebouw. Alle huurders werden uitgenodigd om bij deze viering aanwezig te zijn. De Lion Dance is een traditionele dans waarbij twee dansers in een leeuwenkostuum op de maat van een klein ritmisch ensemble (wat bekkens en een kleine gong aangevoerd door een grote trom) bewegingen van een leeuw nadoen. In Nederland zie je rond CNY vaak beelden van Dragon Dances. Het verschil zit hem vooral in het aantal mensen (twee in plaats van een flink aantal), maar ook in het feit dat deze mensen ook echt in een ‘pak’ zitten. Dit laatste is bij de draken niet het geval, aangezien de draak dan getild wordt. Daarnaast speelt er natuurlijk nog een stuk symboliek mee waarin de dansen verschillen. Overigens weten wij voor de rest niet zoveel van beide dansen, dus we kunnen alleen beschrijven hoe wij het geïnterpreteerd hebben, daarbij voorbijgaand aan alle symboliek die er wellicht in zat.

Mandarijnen uit de bek van de leeuw pakken

Mandarijnen uit de bek van de leeuw pakken

Om maar niets te missen, waren we ruim op tijd – zo’n vijf minuten voor aanvang – aanwezig. Er was bijna niemand, dus toen wij de manden vol mandarijnen zagen, vreesden we al dat we die allemaal op zouden moeten eten. Op de een of andere manier was het vijf minuten later totaal omgekeerd. Het leek wel alsof het hele kantoorgebouw (toch gauw zo’n 20 verdiepingen vol kantoorruimte) in één keer beneden stond. Op dat moment kwamen we erachter dat wie het eerst komt, wie het eerst maalt hier niet zo op gaat. Maar goed, uiteindelijk hadden we een plekje waar we alles goed konden zien.

Toen de trom eenmaal werd geslagen, kwamen de leeuwen in beweging. Het mag gezegd worden: het was een spektakel om te zien. Vooral de interactie tussen het ritme en het volume aan de ene kant en de bijbehorende bewegingen aan de andere kant. Er leek zelfs een terugkomend verhaal in te zitten, waarbij de zachte slagen gepaard gingen met subtiele en ‘lieve’ bewegingen, terwijl de harde slagen tot wilde en woeste bewegingen leidden en vaak zelfs tot een ‘leo erectus’. De ultieme vorm van dit laatste werd gevormd door een koppel dat te laat op kwam dagen en nog snel even aan kwam rennen. Let wel, de persoon die het hoofd droeg, stond hierbij op de schouders van de andere…

De monnik en zijn leeuwen

De monnik en zijn leeuwen

Tussendoor werden de bezoekers door de leeuwen alsmede een bijbehorende monnik in traditionele kledij getrakteerd op de mandarijnen. De leeuwen kwamen hiervoor met de kop bij de mensen, waarna er vanuit de bek een mandarijn aangegeven werd. Het was vermakelijk om te zien hoe de leeuwen vervolgens hun eigen voorraad even gingen aanvullen. Met pak en al dook de voorste persoon over de mand als een kip die haar eieren ligt te broeden. De mandarijnen werden vervolgens aan de achterste persoon doorgegeven als ware het rugbyballen.
Madarijntjes broeden...

Madarijntjes broeden...

Nadat de leeuwen de eigenaar van het pand door middel van een groet voorspoed en geluk wensten, verhuisde het gezelschap naar binnen, waar ook de lobby even op zijn kop gezet werd. Helaas vloog de tijd en moest er uiteindelijk ook nog gewerkt worden. Zodoende zijn we maar weer naar boven gegaan. De dans zelf bleek hierna nog een half uur doorgegaan te zijn!

Een lang weekend bezoek uit Nederland

Update: nu met foto’s!!!

Afgelopen vrijdag landden Patricia, Bart en hun twee zoontjes Mathijs en Jasper in Kuala Lumpur. Na ruim drie weken door Vietnam en Cambodja getoerd te hebben, besloten ze hun reis door nog een paar dagen bij ons door te brengen. Na onze ervaringen met de auto naar het vliegveld, hebben we ze maar aangeraden de trein te pakken. Gezien het weer was dat waarschijnlijk niet eens zo’n slechte keuze, want de heftige regenval zorgde ongetwijfeld voor veel files. Daar kwam bij dat een en ander in combinatie met alle bagage misschien toch iets te krap was geworden.

Na even opgefrist te hebben in het hotel, zouden we gezellig samen even wat gaan drinken en eten. Echter, niet voordat we hun ‘appartement’ mochten aanschouwen. Oorspronkelijk dachten we dat ze graag onze woning wilden komen bekijken, maar het hotel had nogal een verrassing voor ze in petto: een heuze suite. Wij mochten dus ook hun optrekje even komen bewonderen. Qua oppervlakte deed het misschien net iets onder voor ons huisje, maar het was een aangename verrassing. (mocht je interesse hebben, dan kunnen we de gegevens zo doorgeven)

Eten bij het steamboat stalletje

Eten bij het steamboat stalletje

Omdat het een lange dag geweest was, zijn we snel even een hapje gaan eten bij een steamboat stalletje. Steamboat is een soort Chinese variant van fondue, maar dan met bouillon of tom yam (= pittige, maar heerlijke soep!). Ook waren er lekkere sateetjes, en, omdat het een Chinees stalletje was, konden we er makkelijk bier krijgen. Helaas voor Bart was het even wennen na de verdomd lage prijzen die hij in Vietnam en Cambodja gewend was.

Bij ons zwembad

Bij ons zwembad

Na het eten nog een lekker afzakkertje gedronken bij hun ‘thuis’ en toch maar bedacht dat we naar huis moesten. We moesten immers nog even schaatsen zaterdagmorgen. Na het schaatsen was het eindelijk tijd om ons huis te tonen. We hadden Mathijs en Jasper al een beetje warm gemaakt voor ons zwembad en het duurde ook niet lang eer ze omgekleed waren en we naar beneden konden. Aldaar kon ik het niet laten het kind in me naar boven te laten komen, waardoor we met zijn drieen een groot nat spektakel hadden. Dat het daarbij ging regenen kon ons niet deren.

Patricia en Anja bij het 'locals' restaurantje bij ons in de buurt

Patricia en Anja bij het 'locals' restaurantje bij ons in de buurt

Al dat rennen, spetteren, zwemmen en springen, resulteerde uiteindelijk in drie hongerige maagjes. Ook Patricia, Bart en Anja hadden ondertussen honger gekregen. Tijd om onze opgedane ervaring aan te spreken: een lekker restaurantje in de buurt. Een plekje ver van de toeristenoorden waar alleen maar locals komen. Alleen de setting al kon ieders goedkeuring verdragen. Daar kwam dan nog het lekkere eten bij. We hadden ons huiswerk goed gedaan. Dat huiswerk zo leuk kon zijn… ;)

Achtbaan in Berjaya Times Square Theme Park

Achtbaan in Berjaya Times Square Theme Park

Na het late avontuur van de avond ervoor, leek het iedereen verstandig om bijtijds naar bed te gaan. Temeer omdat we de volgende dag ook weer wilde plannen hadden: Bukit Bintang verkennen. We begonnen in Berjaya Times Square. We zijn allemaal niet zo van het shoppen, maar het pretpark dat in deze mall huist, zorgde dat we hier toch een aardige tijd doorbrachten. Alleen al het wachten op de ritjes kostte veel tijd. Niet dat het zo druk was, maar iedere attractie draaide volgens een strak schema van tien minuten per ritje.
Bart, Patricia, Mathijs en Jasper in het treintje

Bart, Patricia, Mathijs en Jasper in het treintje

Vooral voor Mathijs was het erg vervelend dat hij de enige was in de botsautootjes en dat de operator ons een bordje liet zien dat hij nog tien minuten moest wachten. Mathijs had het sowieso niet zo getroffen met deze man, want hij dacht netjes door het hekje naar binnen te kunnen toen het vorige rondje afgelopen was. Meneer vond het echter niet kloppen dat Mathijs niet op zijn minst de dertig meter door de wachtpoortjes had gelopen, maar, terwijl er toch niemand anders was, zomaar door de uitgang naar binnen wilde. Zodoende mocht hij terug, om vervolgens met de ruime omweg als enige weer op de baan te zijn.

Ons trof eenzelfde lot bij de achtbaan, waar we eerst acht minuten ingesnoerd moesten wachten alvorens het ritje startte. Het was de moeite wel meer dan waard, want het was wel een hele gave achtbaan. Vijf verdiepingen boven de grond binnenin het gebouw kan overigens wel warm zijn… Toch zijn we nog maar een keertje gegaan. Het was maar goed dat we nog niet gegeten hadden, want het plots remmen aan het einde van de rit zou ervoor gezorgd hebben dat we dat nog een keer konden doen.

Dat eten hebben we erna maar gedaan, bij een stalletje in een straatje achteraf waar we eerder wel eens geweest zijn. Zo achteraf is het eigenlijk niet, want als je er langs de andere kant weer uitloopt, loop je zo Plaza Low Yat binnen. En dat is iets waar Bart al weken naar had uitgekeken: gadgets/elektronica/computers/mobieltjes… you name it, they’ve got it! Je moet alleen even over de hoofden heen lopen. Stiekem vond ik het ook wel fijn om een medestander te hebben. Al mag gezegd worden dat de dames ook goed meekeken en kritisch meehielpen met prijzen en features vergelijken.

We uiteindelijk zoveel tijd doorgebracht, dat het al bijna weer tijd was om te eten. Eerst nog even langs de 600 ft lange draak waar we vorige week al over schreven, om vervolgens bij een Chinees tentje te eindigen. Zoals zo vaak een tentje waar je buitenaf denkt: ‘mwa… moet dat echt?’, maar waar we weer heel lekker gegeten hebben.

Mathijs en Jasper in de speeltuin bij KLCC

Mathijs en Jasper in de speeltuin bij KLCC

Helaas komt aan al het goeds altijd een einde, zo ook aan het bezoek. Echter, niet voordat ze vandaag nog even langskwamen op het kantoor. Na een korte rondleiding is Anja nog met ze op pad gegaan naar KLCC – het gebied rondom de Petronas Towers, wat slechts één halte met de metro van het kantoor ligt. De kinderen konden vooral de grote speeltuin achterin het park waarderen. Ondanks het warme weer dat bij stilstaan al bijna teveel was, bleef Jasper maar rennen en doen. Hopelijk slaapt hij strakjes lekker in het vliegtuig.
Nog 1 keertje samen eten...

Nog 1 keertje samen eten...

Na het gezamenlijke eten zijn we nog even met ze meegereden tot KL Sentral. Na vier te gekke dagen scheidden hier helaas onze wegen. Patricia, Bart, Mathijs en Jasper: BEDANKT!

Koek en sopie

Zojuist lazen we op nu.nl dat het in Nederland weer bar en boos is met de ‘heftige’ sneeuwval. Het is niet zo dat jullie de enigen zijn met kou. Afgelopen zaterdag zijn wij namelijk gaan schaatsen! Ja echt… er is hier namelijk een shoppingmall met een ijsbaan. Overigens staat dit helemaal los van de naam, want het is de Sunway Pyramid mall. En die is inderdaad in de vorm van; je komt zelfs binnen via een Sphinx.

Koek en sopie hoek

Koek en sopie hoek

Anja is klaar om het ijs op te gaan

Anja is klaar om het ijs op te gaan

De Nederlandse Vereniging organiseert elk jaar een uitje naar deze schaatsbaan. Om tussen het schaatsen door even bij te komen, was er een ‘koek-en-sopie’ hoekje ingericht met allerlei echte Hollandse lekkernijen: eigengemaakte snert en verrukkelijke hutspot volgens. Beiden volgens grootmoeders recept en natuurlijk vergezeld van plakjes rookworst. Om het plaatje helemaal af te maken, was er ook nog lekkere warme chocolademelk. Na een paar rondjes 29.3 ging dit alles er goed in, waarna we aangesterkt en wel het ijs weer op konden.

En laat de fabrikant van de rookworsten nu ook nog eens lekkere warme oranje mutsen maken. Het is toch maar goed dat ik dat deel van mijn oranje verzameling in de opslag heb gelaten, want anders had ik die mutsen hier nu dubbel!

Schaatsen in zomerse outfit

Schaatsen in zomerse outfit

Het was een geslaagde activiteit. Toch was het wel een raar gezicht: niet zozeer de tientallen blonde koppies en evenzoveel oranje getooide hoofden, maar vooral zoveel mensen met korte broeken en t-shirts op het ijs. Wij hadden, op advies, wel een lange broek aan maar hadden het veel te warm. Waarschijnlijk dat deze in combinatie met de verplichte handschoenen en de iets teveel van het goede was.

Gong Xi Fa Cai!

Allereerst excuses voor het feit dat er een tijdje geen update is geweest. We weten dat de blog gelezen wordt (daarover later meer) en het zou jammer zijn als we onze trouwe volgers niet op de hoogte houden van alle vorderingen en belevenissen. Omdat er toch een boel gebeurd is, zal dit bericht wat langer zijn dan de voorgaande.

Daarnaast willen we natuurlijk eenieder (wederom) een gelukkig Nieuwjaar wensen (nu alleen ter ere van het jaar van de Draak dat deze week is aangebroken): Gong Xi Fa Cai!

Bankrekening
Een van de redenen dat het wat langer geduurd heeft om met een update te komen, is het feit dat onze armen even rust nodig hadden. We hebben namelijk (eindelijk) een bankrekening geopend. En dat ging helaas niet zonder slag of stoot. Het lijkt net alsof de banken hier je geld niet willen hebben. Allereerst hadden was er een introducé nodig. Met de collega’s hier zou je zeggen dat dat niet zo moeilijk zou zijn. Maar goed, we hebben al bij veel dingen gemerkt dat de bureaucratie hier hoog in het vaandel staat. En jawel hoor, de bewuste collega had wel een rekening bij de betreffende bank, maar helaas bij een ander filiaal. Zodoende konden we meer dan twee weken wachten op een verificatie van de gegevens. Je zou zeggen dat de drie uur die we vervolgens bij de bank hebben doorgebracht daarbij in het niet vallen. Echter, ook deze tijd leek eindeloos lang te duren. Of we even 80 handtekeningen wilden zetten op 40 blaadjes en daarbij ook nog eens 20 vingerafdrukken. Het helpt dan niet dat je vraagt waarvoor je eigenlijk tekent; het is toch normaal dat je gewoon tekent als je dat gevraagd wordt?

Maar goed, alles netjes getekend en wij dachten weg te kunnen, bleken we de riedel nogmaals te kunnen doorlopen… dit was namelijk alleen nog maar voor de spaarrekening (welke overigens Halal is!), voor de lopende rekening mochten we het proces nogmaals doorlopen. Toen kwam ter sprake waar het salaris gestort zou worden: op de lopende rekening of de spaarrekening. Je zou zeggen dat je op je spaarrekening meer rente zou krijgen, dus dat je daar ook al je geld ‘spaart’. Je raadt het al: NOT! Anja zat ondertussen al helemaal in het systeem en, om tijd te besparen, antwoordde mijn vragen hierover met: “Ja, dat maakt niet uit, teken nu maar!”

Gelukkig is alles nu geregeld. Uhm… niet helemaal waar, we zijn nog in afwachting van onze creditcards. Ook dat leverde weer leuke taferelen op: dezelfde introducé mocht niet gebruikt worden ter referentie; men had liever een referentie in Nederland (ondanks protesten dat dit voor de bank veel moeilijker was om te checken indien nodig).

Workshop
Vrijdag heeft Anja een workshop gevolgd die in het teken stond van ‘inspiration’. Deze werd gegeven door een Nederlandse dame die ik al eens ontmoet heb toen ik hier in november was. De cursus is grotendeels gericht op ‘vrouwen van’ en staat stil bij wat je nu verder met je leven zou willen en hoe daarover na te denken. Niet zozeer omdat je nu hier zit en, zoals in het geval van Anja, je carrière even op ‘hold’ gezet hebt, maar ook het meer algemene plaatje. Uiteraard maakt een situatie zoals die van Anja het wel gemakkelijker om ook daadwerkelijk iets te doen met wat je écht zou willen.

Onze eerste logé
Eenmaal thuis aangekomen, mochten we vrijdag onze eerste logé verwelkomen. Een collega uit Nederland was op doortocht en verbleef 1 dag in Kuala Lumpur. Wij vonden het leuk als hij bij ons zou blijven eten en tevens hadden we geen bezwaar als hij wilde blijven slapen. Wij hadden bedacht dat het voor een nacht wellicht gezelliger was bij ons dan in een hotel. Hij kon zich hier helemaal in vinden. Zodoende hadden wij onze eerste logé.

Kaasschaaf

Oerhollandse kaasschaaf

Hij wilde niet met lege handen aankomen, maar had nogal kopzorgen gehad over wat hij ons zou willen geven. Gelukkig was daar onze trouwe lezer Monique, die hem heeft ingefluisterd dat we nog op zoeken waren naar een echte kaasschaaf. Als we overigens nog meer zaken uit Nederland nodig hebben, vermelden we ze gewoon op ons blog, wie weet hoe snel ze dan hier zijn… ;) (@Mary: jouw pakje is ook aangekomen, dankjewel!)

Stan picture-in-picture

Stan picture-in-picture

Aangezien het vliegtuig voor deel twee van de reis pas op zaterdagavond rond half zeven vertrok, konden we de dag, na lekker uitgeslapen te hebben, gebruiken om een heuse rondleiding te geven. Met de taxi hebben we ons af laten zetten op Merdeka Square en zijn vanaf daar via Central Market, Petaling Street, Masjid Jamek naar Little India gelopen. Aan het einde hebben we een lunch genoten bij een stalletje met lokaal eten: jammie!

Tenen beschilderen

Beschilderen van de tenen

Rond Chinatown hebben we een aantal tempels bezocht. In één daarvan, een Indiase tempel, was net een huwelijksceremonie begonnen. Eerst was het de beurt aan de bruidegom om een rondje rond de tempel te lopen, waarna zijn tenen beschilderd werden en hij een ring kreeg aangemeten aan een van zijn tenen. Daarna mocht de bruid ook haar rondje lopen. Dit alles onder aanvoering van twee muzikanten (al vroegen wij ons af of deze mensen zich wel muzikanten mochten noemen, of dat ze wel heel goed konden improviseren). Toch bijzonder dat we dit meegemaakt hebben.

Bruid

Bruid

Eenmaal thuis aangekomen was het tijd om naar het vliegveld te gaan. Aangezien wij eens wilden kijken hoe ver dit was en hoe te rijden, boden wij een lift aan. Het is maar goed dat we vroeg vertrokken, want een en ander liep niet zoals gepland. Allereerst leek onze GPS een heel andere route aan te willen geven dan alle borden: stond er op de GPS dat we moesten afslaan, dan gaf het bord aan dat KLIA nog rechtdoor was. Ondertussen zijn we iets wijzer. Hierbij stellen we voor om het aloude spreekwoord wat te moderniseren: er zijn meerdere wegen die naar KLIA leiden. Sommige borden waren zelfs zo erg dat er zowel voor afslaan als rechtdoor KLIA werd aangegeven. Toen de toren eenmaal in zicht kwam, dachten we van alles af te zijn. Maar ook dit bleek niet het geval: “After 100 meters, go right to ‘unpaved road’”. Tot overmaat van ramp bleek er over deze ‘unpaved road’ ook nog eens een pijp te hangen, dusdanig dat we niet meer door konden. Waarschijnlijk hebben we van de honderd smaakjes niet de juiste ‘KL International Airport Departures’ gekozen. Na het apparaat nogmaals ingesteld te hebben, hebben we, gelukkig op tijd, de vertrekhal wel bereikt.

Gelukkig ging de terugweg wat makkelijker. We hebben wel bedacht dat het, indien er mensen deze kant op komen, wat makkelijker is om ze naar de KLIA-express te sturen, zodat we ze op KL Sentral Stesen (10 minuten rijden) op kunnen halen. Gezien het weekend was, was het nu rustig op de weg. Echter, op andere tijdstippen is er zo goed als altijd dikke file, waardoor iemand even oppikken er niet in zit.

Chinese New Year

Groen uitzicht in Titiwangsa lake gardens

Los van het weekend was het nu rustig op de weg in verband met Chinese New Year (CNY). De meeste mensen zijn vrijdagavond vertrokken naar hun ‘hometown’. Daar vieren ze dan met familie CNY. Zodoende is het in de stad vrij rustig. Zelf wilden we het ook niet te druk maken, dus zijn we zondag naar de Titiwangsa Lake Gardens gegaan. Een groot park met twee grote meren op nog geen vijf minuten hier vandaan.

Na eerst een groot rondje in het park gelopen te hebben, zijn we neergeploft op een bankje met een boekje, om pas een aantal uur later weer op te staan. ’s Avonds wilden we een door mijn collega aangeraden Dim Sum restaurant bezoeken hier in de buurt. Helaas was dit in verband met CNY gesloten. Zodoende wat verder gekeken en uiteindelijk beland bij een restaurant waar ze voor de visliefhebber grote gestoomde vis hebben. Ik schrok nogal van de grootte, want toen ze aangaven dat het ‘huge’ was, liet ik blijken dat ik slechts in mijn eentje van de vis kon genieten, dus dat ik toch iets minder ‘huge’ wilde hebben. Na met handgebaren een grootte aangegeven te hebben, werd verzekerd dat ze inderdaad zo’n kleintje kwamen brengen. Ik weet niet wat er misgegaan is in de keuken, maar ik kreeg een vis voor een heel weeshuis… Voordeel daarvan was natuurlijk dat ik heeeeeel veel vis had om van te genieten. De overheerlijke knoflook die meegestoomd was hielp daar zeker bij. Gelukkig voor Anja hadden ze ook een heerlijk kipgerecht (zelfs zonder botjes!).

600 ft lange draak

600 ft lange draak

Om zelf ook nog iets mee te krijgen van CNY, gingen wij gisteren op pad naar een van de luxere malls in de stad. Daar zouden namelijk lion en dragon dances zijn en ook hadden ze een 600 ft lange draak. De draak zag er toch wel heel indrukwekkend uit. Helaas bleken er juist maandag geen optredens. Toch maakte de aankleding al een boel goed.

Anja bij de Nederlandse beer

Anja bij de Nederlandse beer

Daarnaast stonden er buiten nog 143 beschilderde beren (zie http://www.buddy-baer.com/). De schilderingen zijn in het thema van evenzoveel landen, gemaakt door schilders uit de betreffende landen. De ene beer was nog mooier dan de ander. Helaas was de Nederlandse telkens de ander, want wat ons betreft was de beer een beetje fantasieloos wit gelaten, op een paar plekjes en twee oranje strepen op zijn kont na. De Spaanse beer leek rechtstreeks uit het Gaudi park te komen en de Amerikaanse – met wat toevoegingen – beeldde het vrijheidsbeeld uit.

New Year noodles

New Year noodles: hoe hoger, hoe meer geluk en voorspoed

Afgelopen week werden we uitgenodigd om ter ere van CNY vandaag bij een van mijn Chinese collega’s thuis te komen. Van daaruit zouden we vervolgens naar een lokaal restaurantje gaan om van een echte Chinese lunch te genieten. Toen we eenmaal aangekomen waren (wederom nog wat ‘kleine’ probleempjes met de GPS en de afslagen hier waardoor we niet 20 maar 80 minuten nodig hadden), werden we met allerlei lekkernijen ontvangen.

Chinese lekkernijen

Tafel vol echte Chinese lekkernijen

We probeerden hier niet teveel van te snoepen, want er stond nog een lunch te wachten. En die was helaas ook weer te heerlijk… helaas omdat we ons buikje weer veel te vol gegeten hebben. Wat was dat zalig! We hebben een aardige poging gewaagd om alle schalen schoon te krijgen, maar het was gewoon teveel lekkers. Het goede nieuws daarvan: we hebben nu nog een doggy-bag met leftovers. Zo kunnen we nog een keer genieten!

Nog meer bezoek
Tenslotte zien we erg uit naar komende week. Na een aantal weken rondtrekken in Azië, besluiten Bart en Patricia samen met hun kinderen hun vakantie in Kuala Lumpur. Om het programma niet te druk te maken, zitten we al een paar dagen te denken wat we willen laten zien. Vooral het eten geeft nog kopzorgen: bij elk stalletje/restaurantje waar we de laatste weken geweest zijn denken we “goh, dit is misschien wel leuk om met ze naar toe te gaan”. We komen er vast wel uit!

Heineken, bitterballen en Hong Kong here we come

Gisteren hebben we onze eerste activiteit van de Nederlandse Vereniging bezocht. Het was de Nieuwjaarsborrel, mede mogelijk gemaakt door Heineken en Van Dobben. Ondanks het feit dat we hier nog maar een blauwe maandag zitten, hebben we hier aardig van genoten. Dus maar even niet met de auto gereden… Gelukkig troffen we een taxichauffeur die ons bij het afzetten bij de residentie van de ambassadeur direct zijn nummer met ons wilde delen; hij zag immers business. We hadden al bedacht dat het moeilijk zou worden om op die plek even een taxi te bellen of om naar een plek te lopen waar wat meer taxi’s zouden zijn. Het nummer namen wij dus gretig in ontvangst en na gebeld te hebben, kwam de chauffeur netjes op tijd aanrijden.

Vandaag de auto maar wel weer uit de parkeergarage gehaald, we wilden toch even kijken hoe goed onze nieuwe GPS het in de stad doet en Anja moest ook haar vuurdoop nog krijgen. Voor beide geldt dat het een geslaagd experiment was!

Een van de aspecten die het zo aantrekkelijk maakten om naar Kuala Lumpur te verkassen, was dat een heel ander deel van de wereld in één keer een stuk beter bereikbaar zou worden. Met de regelmatige feestdagen hier, is het een kwestie van 1 en 1 optellen om een stedentrip te maken. Aangezien er begin februari wat feestdagen bij elkaar vallen, hebben we zojuist geboekt: we gaan naar Hong Kong.

Weer een week voorbij gevlogen…

Zoals Sjoerd eerder deze week al schreef, hebben we een auto gevonden! Woensdag was het dan zover. De dagen ervoor hebben we de geldautomaten platgelopen, omdat het bedrag contant betaald moest worden of via een bankers cheque. Dat laatste komt bijna op hetzelfde als contant neer, omdat je het geld contant aan de bank moet geven en die maakt dan een cheque, zodat de eigenaar het geld later weer op kan nemen. Aangezien je per rekening per dag maximaal 400-500 euro op mag nemen, was het een hele klus. Maar woensdag hadden we al het geld verzameld.

De verkoper zou ons om 12 uur op komen halen om alles te regelen. Hij kwam echter pas om 13.30 uur… Dat is volgens mij het Maleisisch ‘Brabants kwartiertje’. Geef mij dan maar Brabant. Daarna op weg naar de JPJ, het Road Transport Department, waar de auto overgeschreven moet worden. Eerst moesten we nog naar de bank om de cheque te regelen en daar was het super druk. Gelukkig was het bij het JPJ iets minder druk. Daarna nog wat papieren invullen etc en de auto is van ons! De verkoper vroeg of wij hem thuis wilden brengen, dat was niet zo ver weg. Ik begreep in Sentul, waar wij zelf ook wonen en dus niet echt ver weg. Later bleek dat het ongeveer aan de andere kant van de stad was. Sjoerd was daar zeker niet blij mee, omdat hij nog naar het werk terug moest. Uiteindelijk kwamen we daar om 17 uur aan. Ik was blij dat ik ’s ochtends al het parkeerpasje en parkeerkaart voor ons appartementencomplex geregeld had. Ik heb helaas nu geen foto’s van de auto, die staan op Sjoerd’s telefoon.

Verder is deze week weer voorbij gevlogen. Sjoerd’s baas uit Nederland en een andere collega waren hier en maandag gingen wij met zijn baas en zijn vrouw uit eten en woensdag wederom met hem en alle collega’s uit KL inclusief partners. Gisteren is die andere collega bij ons thuis komen eten en daar was ik ook nog wel even mee bezig.

Toen ik met de vrouw van Sjoerd’s baas aan het praten was, kwamen wij erachter dat wij allebei op zoek waren naar een juspers. Simpel, zou je zeggen. Maar wat in Nederland makkelijk te vinden is, kun je hier dagen voor zoeken. En naar wat voor winkel moet je gaan? Dit is maar een voorbeeld, maar veel voor ons ‘doodnormale’ dingen kun je hier niet zomaar krijgen. Het houdt me wel bezig… Ik denk dat wij maar een lijstje gaan maken voor als we een keer terug gaan naar Nederland… Uiteindelijk is het ons beide gelukt een juspers te vinden; geen elektrische, maar een klein simpel handmatig ding, zie foto. Ze hebben hier namelijk 1000 soorten sapcentrifuges en dergelijke, maar geen elektrische juspers (voor zover ik weet).

Vandaag hebben we ook een pakketje uit Nederland ontvangen van Sjoerd’s ouders: twee kaarsen (een Ajax kaars en een kaars in een Bavaria bierglas) en Hollands gekleurde, gebreide zakjes voor onze spelletjes (om de steentjes in de doen). Super leuk!

Vanavond gaan we maar eens op pad met de nieuwe auto en kijken of we een boodschapje kunnen doen. En de rest van het weekend wennen aan de auto en een Tom Tom aanschaffen. Oh ja, en we moet het bureau voor de computer dat we gekocht hebben nog in elkaar zetten. Morgenavond is de Nieuwjaarsborrel van de Nederlandse Vereniging in Maleisië met Heineken bier en Van Dobben bitterballen. Hebben we zin in en hopelijk ontmoeten we weer leuke mensen!

Nieuwe speeltjes

Zoals Anja al aangaf, hebben wij net voor het nieuwe jaar onze verscheepte spullen ontvangen. Uiteraard waren we hier meer dan blij mee. We hebben al een paar keer een spelletje gespeeld, de mixer is al goed gebruikt voor verse sappen en we kunnen wat meer afwisselen met onze kleding.

Je zou zeggen dat we hiermee tevreden mensen moeten zijn. Uiteraard zijn we dat ook. Echter, er waren nog twee speeltjes waar we niet over beschikten: een televisie aansluiting, alsmede een auto. Nu had de aansluiting niet de hoogste prioriteit, maar we hadden na vijf weken het gevoel dat het toch wel fijn was om af en toe eens tv te kunnen kijken. Sinds donderdag beschikken we dan ook over een satelliet aansluiting.

Onze nieuwe auto

Onze nieuwe auto

Blijft over de auto. En jawel: samen met een collega zijn we gisteren naar een 2e-hands automarkt geweest. Deze schijnt elke zondag gehouden te worden in en rond een grote parkeerplaats. Gelukkig was mijn collega er bij, want hij kon goed aangeven welk model goed was (denk aan ‘deze bevat een Renault motor’ en ‘deze automaat is niet goed, want het is slechts een 3-speed’). Tijdens het rondkijken lieten we ons oog op een Proton Gen2 vallen. De auto zelf was niet te oud, niet te duur en ook de kilometerstand was, in vergelijking met de rest, gunstig.

Toen we terugkwamen, bleek er nog een andere geinteresseerde te zijn. Gelukkig wilde deze meneer met creditcard betalen. Gelukkig, omdat de verkoper niet voor de 6% transactiekosten wilde betalen. Zodoende konden wij onze slag slaan… Uiteraard nog even een proefrit gemaakt en hij reed super! Was wel even wennen: zowel de automaat als het feit dat ik links moest rijden. Maar gelukkig hebben we in de afgelopen periode al aan het verkeer kunnen wennen. Komende woensdag volgt als het goed is de overdracht, want er moet nog een keuring volgen, alvorens de koop door kan gaan.

Laatste week 2011

Menara KL

Menara KL

Zoals beloofd, zou ik terugkomen op de week voor Oud en Nieuw. Na ons kerstdiner bij een collega van Sjoerd op Kerstavond, hebben we 1e Kerstdag lekker rustig aan gedaan: uitslapen, in en bij het zwembad liggen en gegeten bij een stalletje. Niet echt bijzonder dus. 2e Kerstdag kennen ze hier niet, maar omdat 1e Kerstdag op zondag viel, had Sjoerd de dag erna vrij. We hadden besloten maar weer eens de toerist uit te hangen en naar de Menara KL (KL-toren) te gaan. Deze is gebouwd als telefoonmast en is 421 meter hoog. Aangezien dit één van de grote toeristische attracties van KL is en heel het land vrij had, was het er erg druk. De toren ligt op een berg in het oudste natuurreservaat van Maleisië, het Bukit Nanas (de ‘ananasberg’) Forest Reserve,
Ons appartementencomplex vanaf de Menara KL

Ons appartementencomplex vanaf de Menara KL

een stukje regenwoud midden in de stad! Na een wandeling berg op vanaf het metrostation, hebben we het laatste stukje maar afgelegd met een pendelbusje. We zijn met een supersnelle lift naar het uitkijkplatform gegaan, waar je een super uitzicht hebt over de stad! Nog hoger zit een ronddraaiend restaurant, waar we vast wel een keertje gaan eten als er mensen uit NL op bezoek komen. Daarna hebben we nog wat geshopt in Bukit Bintang. Alle winkels waren gewoon open. Later op de avond hebben we nog even geskypet met Nederland en heb ik mijn opa een fijne kerst gewenst. Hij snapte er niets van dat dat zomaar kon…
Uitzicht vanaf de Menara KL

Uitzicht vanaf de Menara KL

Woensdag zijn we op aanraden van een vrouw die we op het expat feestje ontmoet hadden, naar een jazz-bar geweest. Het was de lancering van het debuutalbum van twee muziekanten: een vrouw op de piano en een man op drums/percussie. Het album heet heel toepasselijk: ‘BEAT goes BACH’. De entree was gratis en de bar heet ‘No black tie’. We hadden dus geen erg hoge verwachting. Toen we binnenkwamen schrokken we een beetje: het was super exclusief, super exclusief eten, dure drankjes, etc. Gelukkig hadden we al ergens anders gegeten en hebben we maar twee drankjes gedronken. We waren één van de eersten, maar werden achteraan op het balkon gezet, zonder uitzicht op het podium. Uiteindelijk, anderhalf uur later, begon het optreden. We konden niets zien… Totdat een ober tegen ons zei dat vooraan nog 2 stoelen vrij waren en wij daar konden gaan zitten. Was beter! Optreden was leuk en op het eind de CD gekocht.

Woensdag en donderdag ben ik op pad geweest naar de Nederlandse ambassade om ons rijbewijs te laten vertalen en een bevestiging van de geldigheid te verkrijgen, die weer nodig zijn om een lokaal rijbewijs aan te kunnen vragen. Op naar de volgende stap: de overige documenten verzamelen en een Maleis formulier invullen. Vreemd, het formulier is enkel bestemd voor buitenlanders die hun rijbewijs om willen zetten, maar het is niet verkrijgbaar in het Engels, enkel Maleis… Maar weer de collega’s van Sjoerd inschakelen. En als je dan alle spullen hebt verzameld, moet je naar Putrajaya, de nieuwe federale hoofdstad van Maleisië, een stuk ten zuiden van KL en niet echt goed bereikbaar met het openbaar vervoer. Dat wordt denk ik een taak voor volgende week. Al met al een heel gedoe voor een pasje!

Dinsdag- en donderdagavond houden we vrij om thuis te eten en naar de fitness te gaan. Wat we allebei wel een beetje missen is het fietsen buiten. Ik voornamelijk om naar de winkel te gaan of lekker een rondje te gaan fietsen en dingen te zien, Sjoerd ook vanwege het wielrennen. Maandag, woensdag en vrijdag ga ik ’s ochtends zwemmen.

Donderdag kregen we opeens een mailtje van het bedrijf van de zeecontainer: of ze over 2 uur de spullen konden komen afleveren. Wij snapten er helemaal niets van, omdat de dag ervoor was gezegd dat het vertraagd was en pas na Nieuwjaar zou worden bezorgd. Ik heb het bedrijf maar meteen gebeld en een afspraak gemaakt voor diezelfde middag. Vrijdag alles uitgepakt. Nu hebben we eindelijk al onze spullen! Kunnen we spelletjes gaan spelen. We hadden allebei wel iets van: we hadden toch veel meer meegenomen?

Vrijdag zijn we met twee vrouwen die we bij het expat feestje ontmoet hadden een drankje gaan drinken in de stad. Was gezellig, maar we hebben het niet te laat gemaakt, omdat we zaterdag om 9 uur opgehaald zouden worden om naar Bukit Tinggi te gaan. Eén van de vrouwen werkt voor de UNHCR (vluchtelingenorganisatie van de VN) en vertelde dat zij veel vrijwilligerswerk hebben in KL. Ben daar nu druk mee bezig.

Maandag na Nieuwjaar had Sjoerd wederom vrij (omdat de 1e op een zondag viel), maar heeft bijna de hele dag thuis gewerkt. ’s Avonds hebben we na alle uitgaven in het weekend maar eens rustig aan gedaan en bij een stalletje om de hoek gegeten voor RM7, nog geen 2 euro (voor 2 personen)! Dit was wel het goedkoopste eten tot nu toe, meestal is het iets meer dan RM10.

Gelukkig Nieuwjaar!

Allereerst de beste wensen voor het nieuwe jaar!!! Ons laatste berichtje is inmiddels al weer even geleden. Dit omdat we vorige week druk zijn geweest en veel weg zijn geweest. Dit berichtje zal gaan over Oud en Nieuw. Ik zal later in een ander berichtje onze belevenissen van de week ervoor vertellen.

Kabelbaan

Kabelbaan

Voor Oud en Nieuw waren wij uitgenodigd door een collega van Sjoerd (Asraf) en zijn vrouw (Emma) om naar Bukit Tinggi (circa 50 km ten noorden van KL) te gaan en daar een nachtje te blijven slapen in een appartement. Zaterdag ochtend zijn we eerst naar Genting Highlands gegaan, een soort vakantieresort op een berg. Omdat het zo’n 2 km boven zeeniveau ligt, is het er erg aangenaam.
Anja in draaiende pot in outdoor park

Anja in draaiende pot in outdoor park

Het laatste deel van de tocht de berg op hebben we met de kabelbaan afgelegd. Het leek meer een skilift, maar dan zonder ski’s. Waar was toch de skiverhuur? Vanuit de gondels heb je een mooi uitzicht op het oerwoud, het laatste deel zagen we alleen niets omdat we in de wolken waren. Genting Highlands staat voornamelijk bekend om zijn casino, de enige in heel Maleisië!
Sjoerd in indoor park

Sjoerd in indoor park

Wij waren echter meer geïnteresseerd in het indoor en outdoor themapark. Echter, toen wij buiten in de tweede attractie zaten, begon het te storten. Alles wordt dan stopgezet, zelfs waaghalzen kunnen dan niet meer in de achtbaan. Omdat het maar niet ophield met regenen, zijn we maar naar het indoor park gegaan. Na de kabelbaan terug, zijn we doorgereden naar het appartement, halverwege de volgende berg: Bukit Tinggi. Na onze spullen hier gedropt te hebben zijn we de berg op gereden. Ook hier zijn verschillende attracties.

Colmar Tropicale

Colmar Tropicale

We zijn naar Colmar Tropicale gegaan, een klein Frans dorpje dat ze hebben nagebouwd. Het is niet meer dan één straat met een pleintje, maar het zag er schattig uit. Lekker pizza gegeten en daarna begon het feest. Zonder alcohol helaas, dat gaat niet zo goed samen met de Islam… Wij hadden veel (Europese) toeristen verwacht hier, net als bij Genting Highlands, maar er waren enkel Aziaten. Blijkbaar is dit resort niet zo bekend onder de toeristen. Eerlijk gezegd waren de mensen een beetje saai, zongen niet mee, dansten niet, etc. Op een gegeven moment werden er wedstrijdjes georganiseerd. Er werd niet gezegd wat. Omdat niemand mee wilde doen, besloten wij maar mee te doen. Het wedstrijdje was ons wel gelegen: ‘Bouw de hoogste en sterke toren met piepschuimblokjes en satéprikkers’. Vraag dat aan twee techneuten, waarvan er één bouwkunde heeft gestudeerd! Waar de andere deelnemers alleen maar aan hoog dachten, was onze toren (natuurlijk) de sterkste. De andere torens lagen bij één stuk karton al om, maar die van onze was niet om te krijgen. Dus, ‘yes’, gewonnen. En wat was de prijs: een cadeaubon om in het resort op te maken, maar niet geldig op feestdagen stond er met kleine letters.
Emma en Anja

Emma en Anja

En het bedrag van de prijs was net zoveel als de entree om het park op te komen… We besloten de volgende dag maar terug te komen om toch te proberen de prijs op te maken. En dat is gelukt, de kleine lettertjes konden ze zelf blijkbaar niet lezen… Iets voor 12 uur begon het aftellen en was er mooi vuurwerk. Waar wij in Nederland dan beginnen met het echte feest, gingen de meeste mensen hier naar huis of naar hun hotel op het resort. Dat was wel een beetje een tegenvaller. We zijn om half 1 dan ook maar weer terug gegaan naar het appartement.

Het voordeel van niet drinken en vroeg naar bed gaan is dat je de volgende dag veel kunt doen. Zoals eerder gezegd zijn we terug gegaan om de cadeaubon op te maken en de andere attracties te bekijken. Daarvoor eerst nog even wat rijst met kip gegeten als ontbijt. Terug op de berg zijn we naar de Botanische tuin geweest. Hiervoor moest je eerst een hele berg oplopen, om vervolgens in de Botanische tuin via traptreden weer af te dalen. Daarna weer omhoog naar het Japanse dorp. Niet echt bijzonder… Daarna weer naar beneden. Al met al een hele work-out. Was met een kater een stuk moeilijker geweest. Je kon ook nog fietsen huren om de bergen te beklimmen, maar dat was ons een beetje te veel. Daarna zijn we maar weer richting KL gereden en thuis nog wat gerelaxt.