Masjid Wilayah Persekutuan

Masjid Wilayah Persekutuan

Masjid Wilayah Persekutuan

Na terugkomst uit Singapore en een middagdagje luieren bij het zwembad, was er gisteren eindelijk weer eens tijd om wat van de cultuur mee te krijgen. In de Flits (het blaadje van de Nederlandse vereniging waar Anja binnenkort aan bij gaat dragen) stond onlangs een artikel over Masjid Wilayah Persekutuan, de moskee van de ‘Federal Territory’. Maleisië bestaat uit een federatie van dertien deelstaten en drie federal territories, waar Kuala Lumpur er een van is. Een aantal jaar geleden is door deze federal territory besloten dat er een moskee moest komen, welke in 2000 geopend is. Eigenlijk best vreemd, want als je het gebouw zo bekijkt, zou je eerste indruk zijn dat het er al een tijdje langer staat.

In tegenstelling tot de meer bekendere moskeeën Masjid Jamek en Masjid Negara (Negara = nationaal), waar je de gebedsruimte niet naar binnen mag, worden buitenstaanders in de Masjid Wilayah Persekutuan met open armen ontvangen. Er zit hier namelijk een grote groep vrijwilligers en enthousiastelingen die het enerzijds belangrijk vinden om geïnteresseerden wat meer te vertellen over de Islam en anderzijds pogen om dit dé toeristische trekpleister onder de moskeeën van KL te maken.

Anja voor de hoofdingang

Anja voor de hoofdingang

Uiteraard moet je je wel aan een aantal basisregels houden. Zo doe je bij binnenkomst, of eigenlijk zelfs ervoor al, je schoenen uit. Daarna wordt gekeken of je wel degelijk gekleed bent. In het geval van mannen is dat nogal snel – al voldeed ik klaarblijkelijk nog niet direct aan de voorschriften, ondanks dat er zat moslims aanwezig waren in dezelfde kledij. Zodoende mocht ik, net als Anja, een one-size-fits-all-gewaad aan trekken. Enig verschil was dat Anja haar ‘cape’ ook nog een capuchon bevatte om haar hoofd te bedekken.

Sjoerd voor de hoofdingang

Sjoerd voor de hoofdingang

Vanaf dit moment kun je twee dingen doen: even rondlopen in de open ruimten, of gebruik maken van een gids. Het voordeel van dit laatste is dat je ontiegelijk veel informatie over de moskee en de Islam krijgt. Bovenal mag je de grote gebedsruimte betreden. En dat is iets wat maar op weinig plekken mag als niet-moslim. Sterker nog, onze gids wist ons te vertellen dat hij in het begin nog wel eens flinke woorden heeft gehad met geloofsgenoten die van mening waren dat dit toch echt not done was. Gelukkig bleek hij over een aantal sterke argumenten te beschikken: feitelijk gaat dit alleen op voor de moskee in Mekka, men is er op uitnodiging van een moslim en, misschien nog wel het sterkste argument, dergelijke bezoeken kunnen positief bijdragen aan de begripvorming. Er is overigens wel een aantal (begrijpelijke) restricties. Zo mag je je alleen in het achterste derde deel van de zaal begeven (dit is overigens tegelijk het gedeelte waar de vrouwen normaal gesproken bidden, hier althans). Tevens mag je best foto’s maken, al gelden hier ook weer restricties die je met een beetje gezond verstand ook zelf wel kunt bedenken.

Eerst reinigen

Eerst reinigen

Alvorens er gebeden wordt, dient men wel gereinigd te zijn. Het leuke van deze rondleiding is toch wel dat het interactief is. Dat wil zeggen dat je uitgenodigd wordt om de handelingen die uitgevoerd worden ook mee en/of na te doen. Zo wasten wij onszelf ook netjes: eerst de handen, daarna de polsen, vervolgens het hoofd en tenslotte de voeten. Het is hierbij niet alleen de volgorde die van belang is, maar ook de manier waarop.

Na de reiniging liepen we richting de bidruimte. Intussen kregen we nog een flink aantal feiten over deze moskee, maar ook over moskeeën in het algemeen mee. Er zijn drie primaire elementen te vinden: geometrische vormen, natuur en Arabische kalligrafie. De geometrische vormen zijn overal te herkennen. De natuur was hier terug te zien in het houtsnijwerk van de hardhouten deuren, maar later ook binnen op de vloerkleden die de gehele gebedsruimte bedekken.

Grote koepel van de gebedsruimte

Grote koepel van de gebedsruimte

De kalligrafie hadden we al aan de voorkant gezien, maar later kwamen we in de gebedsruimte ook allerlei voorbeelden hiervan tegen. Wat deze moskee zo bijzonder maakt, is de ‘compleetheid’: je kunt er terecht voor alles vanaf je geboorte tot aan het sterven. En dat is vrij letterlijk te nemen, want een aantal jaar geleden is er ook daadwerkelijk een baby geboren. Naast de grote gebedsruimte is er een aantal zalen die je kunt gebruiken voor bijvoorbeeld een samenkomst of een (huwelijks-)receptie. Verder is er een bibliotheek en een kinderopvang. Ook is er de mogelijkheid om Arabische lessen te volgen. Binnen de Islam is Arabisch namelijk zeer belangrijk, omdat dat de enige taal is waarin het heilige boek bestaat. Er zijn wel vertalingen, maar dit geldt niet als officieel, omdat bij een vertaling de precieze/letterlijke strekking verloren gaat.

Links is voor vrouwen, rechts voor mannen

Links is voor vrouwen, rechts voor mannen

Eenmaal binnen konden we ons eerst vergapen aan de immensheid van de ruimte. Er passen wel vijfduizend mensen op de begane grond en dan ook nog eens tweeduizend op de verdieping. Het volgende wat opviel was het mooie ingelegde marmer in de zogenoemde kibla-muur. Dit is de muur die gepositioneerd is naar Mekka (hier dus niet naar het oosten!). In het midden van deze muur zit een nis, de mihrab. Dit is de plek waar de imam tijdens het gezamenlijke gebed het gebed voorgaat. Overigens is dit laatste ook hetgeen een imam doet: het gebed voorgaan. Doorgaans zijn dit wijze en geleerde mannen (in termen van kennis aangaande de het heilige boek), van wie verwacht wordt dat ze de versen goed kunnen reciteren. Feitelijk gezien heeft iedere groep die samen bidt een imam. Het hoeft dus niet een pastoor of dominee te zijn. Het bidden zelf, veelal bedoelt om je voor te bereiden op het dagdeel dat komen gaat, kent een aantal posities. Zoals gezegd had de rondleiding interactieve aspecten. Zodoende mochten wij ook een aantal van deze posities nadoen.

Kibla met mihrab

Kibla met mihrab

Naast alle nuttige informatie bleek onze gids ook over een grote Nederlandse woordenschat en een flinke dosis humor te bezitten. Zo gaf hij aan dat de moslims bidden met de handen iets opengevouwen als een soort kom. Stel dat Christenen om geld bidden en het zou zo uit de lucht vallen, dan is het toch verrekte jammer dat je daar niets van op kunt vangen…

Na de rondleiding kwamen we in het informatiecentrum waar we naast een uiterst welkom flesje water ook allerlei informatie (in het Nederlands!) over de Islam meekregen. Al met al vonden wij het een hele indrukwekkende en bijzondere ervaring. Het gaat nogal ver om te zeggen dat we nu ook eens de andere kant van het verhaal horen, want natuurlijk weten we beter. Helaas valt er aan het globale imago van Nederland en de houding van Nederlanders wat dat betreft nog veel te verbeteren. Voor veel mensen zou dit een perfecte gelegenheid zijn om de ogen eens te openen! We zullen dan ook niet nalaten om iedereen die deze kant op komt voor te stellen om ook hier eens langs te gaan.

Alleen… in Singapore

Zoals Anja in het vorige stukje al schreef, mocht ik de afgelopen week naar Singapore. Aangezien dit voor het werk was, bleef er niet veel tijd over om ook echt als een toerist rond te lopen. Daarbij komt, we willen hier graag samen ook nog een keer naar toe natuurlijk. Dan is het veel leuker om samen de dingen te ontdekken!

Toch heb ik uiteraard zo links en rechts en daar waar mogelijk geprobeerd wat indrukken mee te krijgen. Het is natuurlijk niet zo dat ik heel Singapore even gezien heb, maar tegelijkertijd is het nu ook weer niet zo heel groot (40 km bij 50 km). Daarbij werd ik geholpen door degene met wie ik moest samenwerken, alsmede een aantal van zijn collega’s. Allemaal zo ongeveer dezelfde leeftijd als ik. Verder waren ze erg geïnteresseerd in het Europese voetbal – ze wisten zelfs veel te vertellen over het voetbal in Nederland – wat in ieder geval voor voldoende gespreksstof zorgde.

Het leuke was verder dat twee van deze personen van oorsprong uit de regio rond KL komen en pas sinds een tijdje in Singapore wonen en werken. Zij konden de verschillen tussen Maleisië en Singapore die ik zo op het eerste gezicht zag in ieder geval bevestigen. Want ondanks de sterke (historische) banden tussen Maleisië en Singapore en de daarbij behorende gelijkenissen, zijn er toch wel wat dingen die echt anders zijn:

  • taxichauffeurs proberen geen prijsafspraken te maken;
  • er zijn niet zo veel taxi’s als in KL, wat er een ochtend voor zorgde dat ik een half uur voor het hotel stond te wachten, in een lange rij met andere hotelgasten (je zou zeggen: “dan bel je toch een taxi?”, maar helaas ging die vlieger niet op, want volgens de parkeerwacht van het hotel zou je dan waarschijnlijk nog langer moeten wachten);
  • het verkeer is ‘normaal’, niet te druk en bijna geen brommers (ik kreeg een beetje hetzelfde gevoel als in Hong Kong);
  • auto’s stoppen voor een zebrapad, al loop je nog tien meter van het zebrapad vandaan (ik heb me laten vertellen dat op veel kruispunten camera’s hangen die worden gebruikt voor het traceren van overtreders van door rood licht rijden tot niet stoppen voor een zebrapad);
  • er wordt veel gefietst;
  • er zijn niet zoveel stalletjes zoals we die hier kennen. Echter, de food courts daar zijn meer een combinatie van de food courts hier en de stalletjes. Hier kom je voornamelijk food courts tegen in malls en grote kantoorgebouwen en zijn het vaak wat grote bedrijven die deelnemen, of toko’s waarvan het eten in onze ogen niet ‘echt’ is. Wij vinden ze hier vaak te commercieel. De food courts in Singapore zijn daarbij meer aanwezig in de openbare ruimte en de bezetting van de verschillende toko’s lijkt meer op de stalletjes zoals we die hier kennen (ik heb slechts twee referenties op dit moment, maar mijn observatie werd bevestigd);
  • er is structuur aangebracht voor het instappen op busstations.

Wachtrijen op busstation Singapore

Wachtrijen op busstation Singapore

Met de structuur van het busstation doel ik op Bedok Interchange, waar ik langs kwam. Dit was eigenlijk een soort cirkelvormig plein. Aan de zijkant was er om de zoveel meter een stoppunt voor de bussen van drie lijnen. Per lijn was er dan een voorziening gebouwd voor een wachtrij, zodat je parallel aan de weg telkens drie rijen mensen had staan. Wel zo netjes dat de mensen die eerder komen ook daadwerkelijk eerder in de bus mogen. Dat is iets totaal anders dan de ‘dood of de gladiolen’ tactiek die je hier – en in veel mindere mate in Nederland – in het openbaar vervoer wel eens moet toepassen.

Wat verder nog wel opvallend was, dat toen ik aan kwam vliegen, je echt honderden vrachtschepen voor anker zag liggen. Zoiets hebben we in Hong Kong ook gezien, maar bleef een fascinerend gezicht. NB: via Google Maps kun je hier al een aardige indruk van krijgen.

Als ik niet voor het werk op korte termijn terug die kant op moet, is de kans nog steeds groot dat ik die jongens snel zie, want ze komen nog regelmatig even op en neer. Kan ik meteen nog even een potje met ze gaan tafelvoetballen. Afgelopen vrijdag toen alles was afgetekend voor het werk, vroegen ze of ik het leuk vond om nog even wat met ze te gaan drinken. Na wat babbelen zijn we even gaan poolen. Hierna stelde eentje voor om te gaan tafelvoetballen. Omdat we zeven dollar losgeld hadden, zouden we even een best of seven doen. Voordat we goed en wel begonnen waren, stond ik al op 4-0. Na de 7-0 nog maar wat geld ingewisseld en hetzelfde format twee tegen twee geprobeerd. Het resultaat was identiek, tot grote vreugde van mijn medespeler. De training op de middelbare school, waar ik helaas niet tot de top behoorde, heeft zich in ieder geval uitbetaald…

Oh ja, voor ik het vergeet. Singapore heeft een naam hoog te houden qua regeltjes en boetes. Met name het bekende kauwgom verhaal. Allereerst: op het vliegveld krijg je al gewoon snoepjes als je bij de douane staat te wachten. Daarbij ben ik toch echt wel tegen de nodige porties zwerfvuil aangelopen. Ze zijn er ongetwijfeld een stukje strenger en strikter dan in menig ander land, maar je kunt er echt wel gewoon rondlopen hoor!

Alleen…

Sjoerd is deze week voor het eerst de hele week weg, naar Singapore deze keer. Eigenlijk zou hij vanmorgen al terugkomen, maar dat is weer een dag verplaatst. Gisterenavond moest hij in allerijl zijn vlucht nog verplaatsen… Ook al heb ik genoeg te doen gehad deze week, toch mis ik hem wel erg.

Maleisisch rijbewijs

Maleisisch rijbewijs

Eind vorige week heb ik na veel voorbereiding (o.a. twee keer naar de Nederlandse ambassade, documenten verzamelen en formulieren invullen), eindelijk onze Maleisische rijbewijzen aangevraagd en meteen mee kunnen nemen. Ik had me al voorbereid op uren wachten, maar het verliep voor de verandering erg voorspoedig. Zodoende zijn wij nu de trotse eigenaar van een lokaal rijbewijs! Dat maakt het een stuk makkelijker.

Wat minder voorspoedig verliep, was dat Sjoerd’s Touch ’n Go pas (een soort OV chipkaart) afgelopen weekend het niet meer deed en wij van het kastje naar de muur gestuurd werden. Toen het pasje het voor het eerst niet meer deed, kwamen wij uit de Monorail. Bij de balie (eerst weer een tijd in de rij staan) zeiden ze dat zij de kaart niet ondersteunden en we maar naar een LRT station moesten gaan. Eenmaal bij het LRT station zeiden ze dat de kaart niet uitgelezen kon worden. De vrouw aan de balie had Sjoerd handmatig ingecheckt en daarna zou het allemaal weer automatisch moeten werken. Wij hadden daar al onze twijfels aan… En ja hoor, bij het eindstation kan Sjoerd niet door het poortje. Weer het verhaal dat de kaart niet gelezen kon worden. En daar blijft het dan ook bij: het is verder jouw probleem. Moet je maar een nieuwe kopen. Nou is een nieuwe kopen momenteel erg moeilijk, want de kaarten zijn al maanden overal uitverkocht. De kaart zou overigens 20 jaar mee moeten kunnen gaan… Ook heb je een jaar garantie, waar wij dus zeker binnen vallen. Ware het niet dat de productiedatum op de kaart staat (2-2011) en hier gaan ze dan ook van uit voor de garantie. Handig!

Na lang doorvragen werd ons verteld dat we maar naar KL Sentral moesten gaan, naar het Touch ’n Go kantoor. Hier ben ik dan ook maar naar toe gegaan afgelopen maandag. Het vinden van het kantoor was al een hele klus; het ligt namelijk verstopt in de vertrekhal van de treinen naar het vliegveld. Daar moest ik natuurlijk weer een nummertje trekken en wachten. Toen ik eindelijk aan de beurt was, werd mij verteld dat de kaart niet uitgelezen kon worden: vertel mij wat! Ik moest maar een nieuwe kopen. Daar ging ik natuurlijk niet mee akkoord. Na een hele discussie heb ik uiteindelijk een nieuwe kaart gekregen met een tegoed erop. Maar niet voordat ik weer een heel formulier moest invullen met al mijn gegevens. Dat moet je hier echt overal doen. Ik ken ondertussen mijn paspoortnummer wel uit mijn hoofd, want dat heb je hier echt overal voor nodig! De man vroeg hoeveel tegoed er nog op de oude kaart stond en ik zei braaf: ‘tussen de 15 en 20 ringgit’. Omdat de kaart niet meer uitgelezen kon worden, werd er dus maar iets van 17 ringgit opgezet. Ik had beter een hoger bedrag kunnen zeggen. :-) Daarna ben ik maar even gaan shoppen in een mall in de buurt en was de dag al weer bijna voorbij. En alles met de metro en te voet, want de auto staat op het vliegveld!

Zoals Sjoerd in het vorige stukje al schreef, wilden wij afgelopen zaterdag naar het Museum Negara (Nationaal Museum) gaan. De werkelijke reden hiervoor is dat er om 10 uur ‘s ochtends rondleidingen door het museum worden gegeven door vrijwilligers. Dit lijkt mij wel interessant om misschien in de toekomst te gaan doen. Maar eerst wilde ik zelf kijken hoe zo’n rondleiding er aan toe gaat. Helaas is het afgelopen zaterdag niet gelukt, maar binnenkort vast wel en misschien dat ik dan in de leer ga om rondleidingen te geven. Je schijnt hiervoor wel eerst een hele cursus te moeten volgen. Wie weet…

De Flits

De Flits

Wat ik zeker ga doen, is stukjes schrijven in het maandelijkse blad van de Nederlandse Vereniging in Maleisië, de Flits. Maandag 5 maart is de eerste redactievergadering. Heb er zin in!

Woensdagochtend ben ik koffie gaan drinken met een aantal vrouwen van de IWAKL (International Women’s Association Kuala Lumpur). Via een Nederlandse vrouw die ik eerder bij een workshop ontmoet heb, was ik aan de club gekomen. Het is een mengeling van culturen en leeftijden. Ze hadden een nieuw idee om eens in de maand een soort van kookworkshop bij iemand thuis te houden. Dat lijkt mij wel wat! Vandaag heb ik het aanmeldingsformulier dan ook maar ingevuld en op de post gedaan.

Woensdag avond kwam er een collega van Sjoerd uit Nederland op bezoek om het huis te bekijken (ze moest hier voor werk zijn). Daarna hebben we lekker gegeten bij ons favoriete stalletje met Indiaas eten om de hoek. Was gezellig! En om in de Nederlandse sfeer te blijven, was er gisteren avond Nederlands cabaret (Kristel Zweers) in de stad. Georganiseerd door de Nederlandse Vereniging. Eigenlijk wel iets unieks, een Nederlandse cabaretière in een klein theater in KL, met alleen maar Nederlanders in de zaal. Ik heb in ieder geval genoten!

Nou vanavond nog alleen doorkomen, en dan komt Sjoerd morgen weer terug. Naar buiten gaan wordt ‘em niet voorlopig, want het regent en onweert al de hele dag! En met die stortregen hier, wil je zeker niet buiten zijn…

Even Apeldoorn bellen… of zoiets

Nadat we vorig weekend even lekker niets hebben gedaan, hadden we gisteravond verzonnen dat we vandaag naar het Nationaal Museum wilden gaan, om ook eens wat te leren van de geschiedenis van Maleisië. We wilden er vroeg zijn, zodat we later door konden om nog wat boodschappen te doen. Immers, ‘even’ naar de supermarkt is al gauw een trip met een doorlooptijd van zo’n 2 – 2,5 uur. Zodoende stond de wekker op dezelfde tijd als op de werkdagen, terwijl we normaal op zaterdag even lekker blijven liggen.

We waren er helemaal klaar voor. Toen we in de parkeergarage kwamen, bleek helaas dat onze auto geen ‘tjoep-tjoep’ deed. Zonder na te denken hadden we allebei bedacht dat we de andere sleutel maar even moesten proberen. Terwijl Anja terugging om de sleutel te halen, keek ik eens goed naar het dashboard en zag geen indicator van het alarm knipperen, wat mij wat erger deed vermoeden. Anja die ondertussen terug was, had in de lift eenzelfde conclusie getrokken: wellicht is de accu dood. Je raadt het al: de tweede sleutel hielp ook niet en toen we de auto handmatig openden, ging er geen alarm af. Tegen beter weten in toch maar proberen de auto te starten: weinig succesvol.

We zouden kunnen proberen om iemand te vinden met startkabels die ons uit de brand kon helpen. Maar wat als we vervolgens onderweg ergens stopten en de auto niet meer gestart kregen? Daarbij kwam ineens de stem van de verkoper in mijn hoofd “alles is origineel”. Een kleine rekensom leerde mij dat het achteraf gezien misschien niet zo handig was dat de accu nog origineel was. Wellicht dan toch maar een nieuwe regelen. Maar goed, hoe dit te doen?

In Nederland zou ik eerst aan de ANWB gedacht hebben (helaas had die toch echt alleen maar Europa service en die reikt echt niet tot hier; achteraf gezien hadden we woonplaats service wellicht nog op kunnen rekken). De volgende logische stap zou zijn: “Even Apeldoorn bellen”. Eigenlijk was dat nog niet eens zo’n gekke gedachte, aangezien een beetje verzekering hier een road-assistance service heeft. Even controleren en jawel hoor: we vielen onder deze service. In plaats van Apeldoorn moesten we alleen Tokyo bellen (eigenlijk Tokio Marine). Er zou iemand gestuurd worden die de accu zou controleren (service) en, indien noodzakelijk, vervangen (eigen kosten).

Accu koerier

Accu koerier

Met de ANWB in je achterhoofd, verwacht je vervolgens een of ander busje dat voor komt rijden. Toen we een uur later gebeld werden dat de hulp bij het wachthuisje stond, zochten we dus ook naar een busje met een naam van een sleep/reparatie service. Het was dan ook niet gek dat we onze hulp over het hoofd zagen. Deze valt namelijk nog het beste te omschrijven als een pizzakoerier op een brommertje met accu’s. In een mandje voorop had hij zijn eigen ‘referentie’ accu. Achterop het zadel werd een doos met een nieuwe accu vastgehouden door wat elastieken. In het koffertje achterop zat het benodigde gereedschap en de startkabels. Koerier of niet: binnen twintig minuten had meneer het helemaal geregeld en konden wij weer ‘tjoep-tjoepen’. Dit waren overigens gezellige minuten, want hij bleek nogal fan te zijn van het Nederlandse voetbal.

Snel op pad voor de boodschappen, want het was ondertussen al rond het middaguur. Zoals gezegd duurt het boodschappen doen doorgaans wel eventjes. Sowieso zou het vandaag wat langer duren, omdat we nog wat boodschappen voor het kantoor zouden doen en deze daar droppen. Tegelijkertijd wilden we wat inkopen doen voor de barbecue die we binnenkort willen houden voor alle collega’s en hun partners, waarvan sommigen een lekker wijntje/biertje wel kunnen waarderen. Zodoende moesten we wat meer locaties bezoeken. Waar we geen rekening mee hadden gehouden, was de extra vertraging die we opliepen door het feit dat een volume ter grootte van het IJsselmeer over Kuala Lumpur werd uitgestort. Normaal gesproken vindt dit toch later op de dag plaats… Er kwam een moment dat ik Anja aangaf dat ze moest oppassen dat ze geen natte voeten zou krijgen, terwijl we in de auto zaten.

Gelukkig zijn we nog thuis geraakt. Helaas was er geen tijd meer om nog naar het museum te gaan. Dat moet dus nog even wachten. Daarentegen hadden we gelukkig gisteren al wel verzonnen dat het weer tijd was voor een massage. Toen ik hier in november was, heb ik op aanraden van een collega een salon bezocht voor een full-body massage. Vooraf was ik nogal sceptisch, want dat leek me echt niets voor mij (of de gemiddelde man in het algemeen). Toch is het in Azië wat normaler en bovenal ook betaalbaar. En ja hoor, binnen vijf minuten daar, had ik me voorgenomen dat we dit vaker moesten doen zodra we hier eenmaal zouden wonen. En zo geschiedde: we proberen hier een maandelijks uitje van te maken en vandaag was het dus weer zo ver. Noem me conservatief, maar ik vond het een raar idee dat ik deze keer (voor het eerst) door een man onder handen genomen werd. Uiteindelijk mocht dat de pret niet drukken, want de massage was heerlijk en we kunnen er weer tegenaan!

Heerlijk die bureaucratie!

Na de trip naar Hong Kong moest er de rest van de week weer gewerkt worden en moesten er dingen geregeld worden. We hadden twee brieven van de bank ontvangen, gericht aan Sjoerd, dat de creditcards voor mij klaar waren. Wij dachten dat er een typefoutje gemaakt was en dat er één kaart voor mij was en één kaart voor Sjoerd. Wij dus maar in de pauze naar de bank. Bij de bank moet je overal een nummertje voor trekken. Wij stonden rustig te wachten; wij waren namelijk de volgende bij balie 13. Opeens duwde een echtpaar zich tussen mij en de balie. Ze kwamen ‘alleen’ even een creditcard ophalen en vonden dat ze geen nummertje nodig hadden! En je raad het nooit: het waren Hollanders! Ik stond demonstratief te wachten met mijn nummertje, maar toch wisten ze voor te dringen. Even later kwam de dame die ons eerder geholpen had bij de inschrijving (waarmee we toen 2 uur gezeten hebben) langs en hielp ons maar. Het Nederlandse echtpaar begon te klagen dat het toch niet kon dat er twee klanten (2×2 mensen dus) tegelijk geholpen werden aan één balie en lieten ons zeker niet zitten op de stoelen die wij ondertussen wel konden gebruiken na het staan wachten.

Wat bleek: er was helemaal geen kaart binnen gekomen voor mij; alleen twee voor Sjoerd. Waarom twee zou je zeggen? Nou, dat was ook mijn eerste vraag: één Mastercard en één American Express. Lekker handig dus. Ik moest mijn telefoonnummer maar opschrijven, dan zouden ze bellen als mijn kaarten binnen waren. Vervolgens moesten we weer een nieuw nummertje trekken en een formulier invullen om een pincode op de creditcards te zetten (want dit was niet echt de normale gang van zaken om er een pincode op te zetten…). Overigens was dit een tijdelijke pincode, die je in de ATM machine weer aan moest passen naar een definitieve. Vervolgens wilden wij graag dat de creditcard betalingen maandelijks automatisch afgeschreven worden van onze rekening (ook dit is niet de normale gang van zaken hier). Weer twee formuliertjes invullen en deze inleveren bij een andere balie. Gelukkig hoefde je hiervoor geen nummertje te trekken. Overigens zijn deze formulieren erg vaag. Er staan wel 30 vragen op, waarvan je er meestal maar 5 tot 10 hoeft in te vullen. Maar welke wel, en welke niet, dus blijft de grote vraag.

Donderdag ben ik boodschappen gaan doen en heb ik voor het eerst de debitcard (soort pinpas) gebruikt. Ik dacht dus te gaan pinnen en wachtte tot ik mijn pincode in moest toetsen. Moest ik alleen mijn handtekening zetten. De debitcard bleek ook een creditcard (Visa) te zijn (zonder pincode) en ik had dus blijkbaar met creditcard betaald. Blijkbaar kun je alleen ‘pinnen’ bij de ATM machine en heb je alleen hiervoor een pincode nodig. Voor de rest heb je alleen een handtekening nodig. Lekker fraudegevoelig! Ik vroeg me direct af waarom wij dan nog twee ‘echte’ creditcards nodig hadden.

De volgende dag werd ik gebeld door de bank dat mijn creditcard gearriveerd waren en wanneer ik ze kwam ophalen. Wanneer je komt maakt eigenlijk niet uit, je kunt toch geen afspraak maken… Ik ben vrijdag maar meteen naar de bank gegaan. Nee, het was niet lang wachten, ik zou meteen aan de beurt zijn bij balie 13. Maar de dame bij deze balie vond het belangrijker met een collega te gaan babbelen. Uiteindelijk na een half uur gewacht te hebben, had ik dan eindelijk de creditcards gekregen. Opnieuw een nummertje getrokken (en formulieren ingevuld) om een pincode op de creditcards te zetten. (NB: deze pincode is alleen om bij de ATM machine geld op te nemen, voor betalingen is alleen een handtekening nodig) Toen ik eenmaal aan de beurt was, moest ik mijn (tijdelijke) pincode intoetsen. Toen dit voor de eerste kaart gebeurd was, werd ik naar de balie ernaast gestuurd, zonder dat er iets gezegd was. Deze dame probeerde iemand te bellen, maar kreeg geen contact. Toen zei ze ‘excuse me’ en liep weg. Dit gebeurt wel vaker, maar meestal moeten ze dan iets pakken of een kopie maken. Maar deze dame bleef meer dan een half uur weg en zat aan de andere kant van het gebouw te bellen. Ik heb aan een collega van haar gevraagd wat er aan de hand was, maar zij kon geen antwoord geven. Ondertussen bleef de telefoon op haar bureau maar rinkelen. Ik werd er gek van! Na meer dan een half uur kwam ze terug. Er bleek een technisch mankement met mijn kaart te zijn. Ik moest maandag maar weer terugkomen, dan zou het moeten lukken. We zullen zien… Ondertussen was ik behoorlijk boos en probeerde ik haar duidelijk te maken dat het kan gebeuren dat er technische problemen zijn, maar dat je dan toch even iets tegen je klant kan zeggen en niet zomaar meer dan een half uur weglopen? Volgens mij begreep ze dat niet echt, maar er kom een ‘I’m solly’ uit. Daarna moest in nog even twee formulieren invullen voor de maandelijkse automatische afschrijving en langs deze vriendelijke meneer gaan.
Zoals jullie begrijpen, heb ik aan al dit soort dingen bijna een dagtaak!

Maar er gebeuren ook leuke dingen! Donderdagavond zijn twee collega’s van Sjoerd, Dennis en Chan, komen eten. Op Kerstavond waren we bij Dennis thuis uitgenodigd voor een simpel diner. Dit bleek toen zeker geen simpel diner, maar een hele tafel vol lekker eten. Ik moest dus alles uit de kast halen. Daarbij komt dat Chan en Dennis Chinezen zijn, die met een biertje geen moeite hebben. Wel meer dan één, want onze biervoorraad is nu op! Ik heb de hele tafel vol gezet met eten: chickenwings, gehaktballetjes in tomatensaus, zelfgemaakte puree, maïskoekjes, ratatouille en watermeloen met feta. Dat ging er goed in! Een toetje ging er daarom helaas niet meer in.

Sjoerd's nieuwe speeltje

Sjoerd's nieuwe speeltje

Daarna hebben we nog een spelletje gespeeld. Alhoewel de mensen hier helemaal niet van de spelletjes zijn, beviel het ze toch goed en hebben we lekker gelachen. Ik moest de volgende dag iets minder lachen, toen ik de afwas zag. We hebben namelijk geen afwasmachine…

Afgelopen weekend hebben we lekker rustig aan gedaan en lekker bij het zwembad gelegen. En zondag heeft Sjoerd een nieuw speeltje gekocht: een bestuurbaar vliegtuigje. De rest van de dag vloog er een vliegtuigje door het huis!

Trip naar Hong Kong

We hebben geprobeerd om gedurende de trip elke dag wat op te schrijven. Nu we op basis van dit lijstje een stukje aan het schrijven zijn, komen we erachter dat we toch een boel gedaan hebben en dat het toch weer een lang verhaal wordt. Voor de korte versie: HET WAS GAAF! Lees in ieder geval het laatste kopje nog even.
Voor de langere versie inclusief alle ervaringen en details, hebben we een onderscheid gemaakt naar de verschillende dagen.

Donderdag
Donderdag was het eindelijk zover: na bijna twee maanden ons eerste buitenland-tripje naar Hong Kong! Het was vroeg opstaan, want het vliegtuig vertrok om kwart voor zeven ’s ochtends. Aangezien het toch al snel een uur rijden is naar LCCT (Low Cost Carrier Terminal; onderdeel van KL International Airport) en je ruim vantevoren verwacht werd, hadden we rond een uurtje of vier afgesproken met een taxi. Het was namelijk om het even of we deze taxi zouden nemen, of zelf rijden en dan daar moeten parkeren. De chauffeur was ruim op tijd en reed lekker door, mede doordat het niet zo druk op de weg was.
Ook op het vliegveld verliep alles vlotjes, al liepen sommige zaken vlotjes: op het bord van de gate stond alvast de ‘next flight’ vermeld, welke tevens werd omgeroepen om te boarden (terwijl die nog lang niet ging). Gelukkig kwam alles op zijn pootjes terecht en na een vlucht van zo’n vier uur, stapten we uit in Hong Kong.

Vanaf het vliegveld hebben we de Airport Express naar station Hong Kong gepakt, om vervolgens over te stappen naar de metro. In Kuala Lumpur mogen we ons al gelukkig prijzen met een OV chipkaart die vrij goed werkt, maar in Hong Kong gaat het nog een stapje verder. In- en uitchecken in het OV werkt vlekkeloos (bij de bus- en tramlijnen hoef je alleen maar in te checken; je betaalt één bedrag voor je ritje) en je kunt je kaart ook nog gebruiken in allerlei winkels. Daarbij komt dat je, doordat je een borg van vijftig Hong Kong Dollar (zo’n twintig Ringgit danwel vijf Euro) betaalt, je zelfs in de min mag staan. Zo staat Anja na het gehele tripje op -0.2 Hong Kong Dollar.

De (metro-)stations in Hong Kong zijn enorm groot. Zelfs voor stations die maar aan één lijn liggen, zijn immense ondergrondse stations gebouwd, met wel tig uitgangen. Gelukkig staan er onder de grond overzichten met toeristische trekpleisters en bijbehorende uitgangen. Gezien de grootte van station Hong Kong/Central was de overstap van de Airport Express naar de metro toch al snel een loopafstand van zo’n tien minuten. Vervolgens met de metro naar onze slaapplek, het Ashoka Guesthouse, welke gelegen was aan Nathan Road. Aangezien deze weg al snel zo’n vier kilometer lang is, eerst maar even gekeken waar we precies moesten uitstappen. Dat bleek uiteindelijk niet zo’n probleem, al was het op het metrostation nog wel even puzzelen welke uitgang we precies nodig hadden…

Het ho(s)tel zelf zat in een groot gebouw met wat winkeltjes onderin en voor de rest alleen maar hostels/guesthouses. Bij de ingang staan alleen maar venters die toeristen uit de mensenmassa pikken en ze vervolgens (nep) horloges, tassen, maatpakken, maar ook goedkope onderdak blijven aanbieden. Zelfs als je vanuit je hostel weer beneden komt, blijven ze dit laatste proberen, al weten ze je dan goedkopere onderdak aan te bieden. Erg vervelend, maar als je gewoon strak voor je uit blijft kijken houden ze snel op.

Kowloon Waterfront

Kowloon Waterfront

Er bleek iets mis te zijn met de kamer die wij toebedeeld hadden gekregen, dus mochten we voor één nachtje in een grotere kamer. Op papier was dit een vierpersoonskamer, maar we hadden het toch wel krap met zijn tweeën. De tweepersoonskamer die we later kregen was toch echt nog een stuk kleiner… Gelukkig hoefden we er alleen maar te slapen en te douchen. Om ruimte te besparen, had men de douche met de WC en wasbak gecombineerd. Voor het douchen moest je dus zeker weten dat je niet meer naar het toilet hoefde en dat je je tanden gepoetst had.

Nadat het droppen van onze bagage, waren we klaar om Hong Kong te verkennen. Allereerst zijn we naar het Kowloon Waterfront gelopen. Hier heb je een mooie uitkijk over het water en Hong Kong Island. Door de jaren heen is het eiland ‘dichterbij’ gekomen, mogelijk gemaakt door landwinning op de zee.

Trams

Trams

Omdat er nog steeds water stroomt, leek het ons nuttig om de ‘Star Ferry’ naar de overkant te pakken; een stukje nostalgie en OV tegelijkertijd. Eenmaal aan de overkant zijn we in de tram gestapt om pas in Shau Kei Wan – het eindpunt – uit te stappen. Onderweg kregen we een mooie impressie van het straatbeeld, vooral omdat de tram telkens moest stoppen voor het enorme aantal haltes en stoplichten, en de rit hierdoor wel 2 uur duurde. Omdat hier en daar gebouwen in de steigers stonden, kregen we mee dat het steigermateriaal nogal afwijkt van wat wij gewend zijn: bamboe!

Het leuke aan Shau Kei Wan vonden we toch wel het feit dat we weer eens de enige (westerse) toeristen waren. Op deze manier kregen we een klein kijkje in het dagelijkse leven. Dit begon met de versmarkt die net bezig was, en werd vervolgd bij een ultra klein tentje waar men noodle soup serveerde. Binnen leken wat gezinnen aan tafels te zitten, maar wat bleek: die mensen leken elkaar allemaal niet te kennen. Door het ruimtegebrek werd je gewoon bij iemand anders aan tafel gezet. Wel zo leuk toen onze tafelgenoten probeerden uit te leggen waar de chopsticks stonden.

(NB: afhankelijk van de sterkte van je maag kan het verstandiger zijn bij de volgende alinea verder te gaan). De versmarkt was ook echt een versmarkt: vissen en kikkers worden vers geslacht waar je bij staat. Op zich nog te doen, want we hadden dit laatst ook in KL bij een Chinese markt, waar een haan werd gewogen en twee seconden later de haan niet meer was. Het was een minder prettig gezicht om te zien hoe vervolgens het ‘jasje’ van de kikker uitgetrokken werd – RATSSS! We zijn maar niet blijven wachten om te zien wat er met de waterslangen en schildpadden zou gaan gebeuren.

Drukke straat vanuit de tram

Drukke straat vanuit de tram

Alvorens we met de metro weer richting toeristenland vertrokken, zijn we eerst nog een klein tempeltje binnengelopen. Iets wat we aan de andere kant van het eiland ook nog wilden doen. Op internet hadden we namelijk een mooie wandelroute gevonden (Sheung Wan walk), welke ons via de Western Market en Hollywood Road nog naar een mooie tempel zou brengen. De Western Market valt eigenlijk een klein beetje te vergelijken met Central Market hier in KL. De originele rol van markthal is al lang geleden verloren gegaan en nu kun je er, naast kunst, allerlei souvenirs kopen. Hollywood Road staat vooral bekend om het antiek wat je er kunt kopen. We hebben wel snel even gekeken en vonden vooral een specifiek beeldhouwwerk heel mooi. Totdat we ons beseften dat we eigenlijk naar een slagtand stonden te kijken…

‘Symphony of Lights’

‘Symphony of Lights’

We wilden ’s avonds nog wat meekrijgen van de ‘Symphony of Lights’. Eigenlijk een soort permanente Eindhoven Glow. In Hong Kong heeft ieder zichzelf respecterend bedrijf een grote toren met veel verlichting. Dit alleen al geeft een mooi uitzicht als je aan een van de kanten (Kowloon of Hong Kong Island) naar de overkant kijkt. Tijdens de ‘Symphony of Lights’ wordt deze verlichting gebruikt om een lichtshow op te voeren, ondersteund door muziek. Ons was verteld dat je dit heel goed kon zien vanaf de ‘Avenue of Stars’ (denk aan Hollywood met handafdrukken van sterren). Omdat deze op Kowloon ligt, zijn we met de metro teruggegaan. Na een heerlijke wonton soep zijn we de lichtshow gaan bekijken. Omdat het ondertussen toch al een lange dag was, zijn we hierna maar teruggegaan naar het hotel om in een diepe slaap te vallen.

Vrijdag

UItzicht vanaf de Peak

UItzicht vanaf de Peak

Een van de zaken die je in Hong Kong als toerist zeker gedaan moet hebben, is een ritje met de peak tram. Oorspronkelijk werd deze tram als transportmiddel gebruikt door bewoners van de hoger gelegen gebieden om van en naar het centrum te komen. Tegenwoordig wordt deze vooral gebruikt door toeristen om naar het uitzichtpunt bovenop de Victoria berg te komen. Vanaf hier heb je een mooi uitzicht over de stad. Zelfs met het mindere weer dat we hadden, hebben we hier goed van kunnen genieten.

Sjoerd als een Aziaat!

Sjoerd als een Aziaat!

Eenmaal terug beneden besloten we een andere wandelroute te volgen: de Wan Chai walk. Deze voert langs Tai Yuen Street, waar in straatstalletjes van alles verkocht wordt. Persoonlijk vonden wij de uitstraling vooral mooi: de drukte, de kleuren en de sfeer. Achter deze straat zijn we nog een markthal binnengelopen. Hier troffen we eenzelfde soort versmarkt taferelen aan als donderdag. Daarnaast liepen we er tegen een ossenstaart op. Het enige wat nog ontbrak, was de bijbehorende soep.

Die hebben we maar gegeten nadat we eerst langs de Southorn Playground waren gelopen. Nou ja, soep, we kozen voor een curry, want die zag er ook heel lekker uit. De vrouw die ons hielp sprak waarschijnlijk twee woorden Engels, welke beide op haar naambordje vermeld stonden: “assistant” en “manager”. De manager van de toko moest haar namelijk ter plekke uitleggen hoe ze “welcome” tegen ons moest zeggen. Het was dan ook een heel gedoe om uit te leggen wat ik wilde hebben. Tip: bestel je voorgerecht, wacht tot het is opgeschreven en laat het herhalen, bestel je hoofdgerecht, wacht tot het is opgeschreven en laat het herhalen, … Dit voorkomt dat je het gevoel hebt dat je zaken tot wel drie keer moet zeggen én dat er voor zorgt dat je ook krijgt wat je bestelt. Anja had namelijk een ice lemon tea besteld, terwijl ik de ‘tamarind drink’ wel eens wilde proberen. Nog voor er iets kwam kregen we de rekening – overigens normaal in Hong Kong, want je betaalt aan het einde netjes bij de kassa juffrouw –, die we niet helemaal snapten. Toen de manager vervolgens met twee cola kwam, snapten wij de fout en ik gaf aan dat ik toch echt iets anders besteld had. Dit kwam vooral de assistant manager duur te staan, want die werd me toch een partij uitgefoeterd. Wij wilden geen cola, omdat je voor cola bij moet betalen en daar hadden wij geen zin in. Overigens moet je overal bijbetalen als je een koud drankje wil, wat eigenlijk vreemd is want ijsklontjes zijn toch goedkoper dan het drankje, zelf zou je zeggen.

Na het eten en juiste drinken was het tijd om weer verder te lopen. Deze keer kozen we voor de Central & Western district walk. Deze voert onder andere langs de Central – Mid-Levels Escalator. Een serie roltrappen de heuvel op. ’s Ochtends vroeg gaan deze roltrappen naar beneden en vanaf tien uur draait dit om. Deze roltrappen passeren Hollywood Road, waar we donderdag al waren geweest en komen ook langs SoHo, een gebied met allemaal barretjes en (vooral westerse) restaurantjes. Eerder in de route waren we ook al een andere straat/gebied met barretjes tegengekomen: Lan Kwai Fong. Het is nog net geen Stratumseind, maar het komt een aardig eind in de buurt. Het kostte dan ook geen moeite om het juiste barretje te vinden voor een lekkere borrel.

Chinese tempel

Chinese tempel

Aan het einde van de route kwamen we terecht bij de tempel die we donderdag hadden willen bezoeken, maar die toen net dicht was. Na ook deze bezocht te hebben, besloten we om weer naar Kowloon te gaan. Eerst hebben we even rondgelopen bij Harbour city aan de waterkant en zaten we te twijfelen of we naar de Sky100 moesten gaan. Dit was nog best een eind lopen en leek niet zo’n verstandig idee, aangezien we ook nog naar de Temple Street Night Market wilden. Het plan van de Sky100 hebben we dus maar laten varen. Op weg naar Temple Street kwamen we nog een Esprit Outlet store tegen. Hong Kong staat voor veel mensen gelijk aan shoppen. Nu is dit niet echt onze grootste hobby, maar we hebben toch even een uitzondering gemaakt en voor geen geld toch wat leuke kleren gevonden.

Eenmaal bij Temple Street aangekomen, begonnen onze maagjes weer eens te knorren. Dit was geen punt, want we liepen recht op een kruising met restaurantjes af. De kruising zelf stond helemaal vol met campingtafels en plastic krukjes. Gelukkig kwam er net zo’n tafeltje vrij. Anja koos voor roergebakken rundvlees met een soort paksoi en ik voor zeevruchten met iets wat op papier prei had moeten zijn, maar wat in werkelijkheid eruitzag als een kruising van een hele dunne sperzieboon, bieslook en zeekraal. Qua smaak had het nog het meeste weg van het zoutige van de zeekraal.

Temple Street Night Market

Temple Street Night Market

De nachtmarkt zelf was ook zeker interessant, temeer omdat we al snel een stalletje te pakken hadden waar we vrij goedkoop een statief voor de camera bemachtigden. Hier waren we al een tijdje naar op zoek en deze was in ieder geval dusdanig stevig dat de camera niet viel. Verder zijn we nooit zo van het kopen van de troep die ze bij dit soort stalletjes aanbieden, maar er langs slenteren is altijd gezellig. Bij deze markt vergaat de gezelligheid als je bij het einde komt (toch al gauw een paar straten verder). Hier staat namelijk een aantal partytenten die allemaal als karaoketent fungeren. En dan niet als één tent, nee, iedereen staat tegen elkaar te tetteren. Het is dan wel weer leuk dat dat gebeurt met live muziek.

In de schaduw van de karaoke staan ook nog tig kraampjes met handlezers. De een nog professioneler dan de ander: sommigen hebben zelfs een foto van zichzelf in doktersjas achter een bureau en met een grote archiefkast op de achtergrond, om alleen al de schijn te wekken dat ze serieuze dokters zijn. We besloten ons geld niet achter te laten bij deze mensen, maar kochten in plaats daarvan nog een afzakkertje voor op de kamer.

Zaterdag

Sjoerd in de Sampan in Aberdeen

Sjoerd in de Sampan in Aberdeen

Oorspronkelijk wilden we zaterdag besteden om naar de gigantic buddha te gaan. Helaas zijn er op dit moment wat problemen om daar met de kabelbaan naar toe te gaan. Zodoende hebben we dat plan maar laten varen. In plaats daarvan zijn we zelf gaan varen. Eerst zijn we met de bus naar Aberdeen gereden, gelegen aan de zuidkant van Hong Kong Island. Als echte toerist natuurlijk: vooraan bovenin de dubbeldeksbus.

Jumbo Floating Restaurant

Jumbo Floating Restaurant

Aberdeen staat vooral bekend om zijn haven. Van oudsher leven de vissersfamilies hier op het water in drijvende gemeenschappen. Daarnaast is hier het Jumbo Floating Restaurant (wellicht bekend van tv). Omdat je een en ander het beste vanaf het water kunt bekijken, mochten wij onze afdingskills verder verfijnen bij Sampanvaarders. Hierbij hielp het dat we wisten wat een redelijke richtprijs was, zeker gezien het feit dat we slechts met zijn 2-en waren. We hebben vervolgens een half uur in de haven, tussen de gemeenshappen en het restaurant, vertoefd.

Na het varen wilden we Aberdeen zelf nog even bekijken. Naar onze mening had het centrum niet veel te bieden. Omdat het voorbij lunchtijd liep, waren we hard op zoek naar een plekje om te eten. Dit bleek nog niet zo makkelijk. Zoals ons eerder al was opgevallen, zitten er veel restaurantjes boven de begane grond. Zo ook in Aberdeen. Echter, hoe daar te komen bleef een raadsel. Op enig moment dachten we een ingang gevonden te hebben, maar dit bleek een ingang naar wooneenheden te zijn. Een norse bewaker probeerde ons vervolgens duidelijk te maken dat we weg moesten gaan. Dit terwijl we al lang weer op weg naar de uitgang waren.

Uitzicht vanaf Sky100

Uitzicht vanaf Sky100

Omdat het wolkendek wat er ’s ochtends nog hing ondertussen voor een groot deel verdwenen was, leek het ons leuk om als echte toerist de Sky100 te doen. Dit is een uitzicht vanaf de 100e verdieping van het International Commerce Centre. Een lift brengt je binnen een minuut naar boven. Hier heb je vervolgens vanuit de stad een prachtig uitzicht over alle high rise die Hong Kong rijk is. En dat is nogal wat… Je beseft je ineens dat die zes verdiepingen in de Windevlinderstraat peanuts waren.

Na de Sky100, stonden Jade Street en Jade Market nog op ons lijstje. Hemelsbreed was dit nog geen drie kilometer, maar met de metro hebben we toch nog zo’n vijftien kilometer af moeten leggen, omdat de lijnen in dit gebied niet zo heel best aansluiten. Helaas waren hier veel winkels dicht, dus was er weinig leven in de brouwerij. Zodoende zijn we doorgelopen naar de Tin Hau Temple. Heel bot gezegd, zou dit nummer dertien in het dozijn kunnen zijn. Echter, elke tempel die je binnenloopt. heeft toch weer zijn eigen sfeer en charmes, mede gebaseerd op wat vereerd wordt. Voor ons als leek was vooral de combinatie van tempel en het plein ervoor mooi, aangezien dit veel rust bood. Vrijwel alle andere tempels die we gezien hadden, stonden letterlijk ingeklemd door hoog- en nieuwbouw.

Toen we ’s ochtends met de bus langs Happy Valley kwamen, hadden we het idee opgevat om ’s avonds naar de paardenraces aldaar te gaan. Gewoon om een beetje de sfeer mee te krijgen, zeker gezien de grootte en de status hiervan in Hong Kong. Voor we die kant op zouden gaan, toch maar even controleren of er wel races waren. Dit was wat moeilijker gezegd dan gedaan, want de gratis WiFi waar veel reclame voor werd gemaakt, bleek toch niet echt beschikbaar te zijn.

Dan maar even terug naar het hostel, dat toch op de route lag. Helaas waren er deze week alleen op zondagmiddag races, dus dat feest ging niet door. In plaats daarvan zijn we teruggegaan naar de roltrappen. Halverwege zijn we afgestapt om mojito/biertje te drinken, natuurlijk tijdens het happy hour! Na de borrel begonnen ook de maagjes te knorren. We hadden ons er bij neergelegd dat we ons niet hoefden te schamen om een keer niet Aziatisch te eten. Helaas bleek geen van de westerse tentjes ons echt aan te spreken. Een Nepalees tentje deed dat wel en zodoende eindigden we daar. Het eten aldaar was zeer lekker. Helaas bleek de relatie tussen prijs en hoeveelheid niet optimaal in balans. Een meevaller was wel dat we, aangezien we zo lang moesten wachten, allebei nog een glas wijn van het huis kregen. Deze zorgde er wel voor dat het verstandig was om hierna naar ons bedje terug te keren, want we hadden hiervoor toch ook al voldoende alcohol genuttigd…

Zondag
In de vroege ochtend werden we een paar keer wakker van wat geschreeuw. Verder viel het ons op dat er weinig geluid van bussen en auto’s te horen was. Eenmaal buiten snapten we waarom: de start van de Hong Kong marathon lag bijna recht onder ons hotel.

Van de marathon zouden we verder niets meer merken, want we hadden besloten naar Macau te gaan. Macau is net als Hong Kong een semi-autonome regio van China. Beide gebieden zijn voormalige kolonies van Portugal respectievelijk Engeland, welke een aantal jaren geleden teruggegeven zijn aan China. Veel mensen zullen Macau kennen van het hoge Las Vegas gehalte. Tegelijkertijd is het oude centrum aangemerkt als werelderfgoed. Nu we toch in de buurt waren, leek dit laatste ons een geschikt uitje, zeker gezien het feit dat we toch niet naar het grote boeda beeld konden.

Largo do Senado

Largo do Senado

Vanaf Hong Kong vertrekken elke vijftien minuten ferries naar Macau. Nou ja, dat mag dan wel kloppen, maar het zijn niet elk kwartier schepen met economy class en de eerste schepen zitten al vol. Daarbij komt dat je, omdat je het ‘land’ verlaat, je nog douane checks en alles hebt. Zodoende koop je een kaartje voor een ferry die pas over een uur (of zelfs later) gaat. Er wordt meteen gevraagd wanneer je terug wilt, want dan kun je een retourtje kopen. Korting: nul komma nul, tenzij je een VISA card gebruikt! Aangezien wij totaal geen idee hadden over hoe lang we ons gingen vermaken en we geen VISA card hebben, besloten we maar gewoon een enkeltje te kopen. Het enige gevaar was dat we voor de terugweg wat langer moesten wachten, aangezien er, tegen de tijd dat we terug wilden, al ferries volgeboekt zouden kunnen zijn.

Straat richting de ruines van St. Paul's

Straat richting de ruines van St. Paul's

In Macau zelf was het, vooral in het centrum, superdruk. Bij veel winkels werden lokale koekjes of Chinese geprepareerde plakken vlees verkocht. In Kuala Lumpur hebben we deze ook al vaker gezien en ze, onlangs met Chinees Nieuwjaar ,ook eens geproefd. Het lijken wel een soort gegrilde lappen van gedroogd (gehakt) vlees. Om mensen te lokken, werden bij al deze winkeltjes monsters uitgedeeld. Wat een mieren…

Anja voor de ruines van St. Paul's

Anja voor de ruines van St. Paul's

Dit was voor ons nu niet direct de reden waarom we in Macau waren. Wij hebben vooral genoten van Largo do Senado (het plein van Senado) en de ruines/facade van St. Paul’s bovenop de berg. Bij deze ruines ligt ook nog een fort, vanwaar de Portugezen in een ver verleden de Nederlandse aanval afgeslagen hebben. Bovenop het fort is het een gekke gewaarwording om naast een oud kanon te staan en een stuk verder de lokale variant van ‘The Strip’ te zien.

Er wordt wel eens gezegd dat mensen uit een zeker land in Azië niet moeilijk doen over het kopiëren van zaken. Maar dat ze ook spullen van zichzelf kopiëren was ons niet bekend.

De ruines van St. Paul's vanaf het fort

De ruines van St. Paul's vanaf het fort

Totdat we ineens het gevoel hadden dat we in Beijing waren beland op het moment dat we langs de ‘water cube’ reden. Toch een gekke gewaarwording.

Nadat we de ferry terug hadden genomen hebben we in de buurt van onze slaapplek nog een lokale/Chinese maaltijd genoten. De man moest wel verbaasd zijn geweest, want we bestelden in zijn ogen meerdere hoofdgerechten. Nu zijn drie kleine spring rolls voor ons natuurlijk niet echt een hoofdgerecht te noemen. Hij was nog meer verbaasd toen we daarna ook nog een dessert bestelde. Maar ja, wij wilden toch echt eens weten hoe ‘black sesam dumpling’ zouden smaken (deze waren overigens goed binnen te houden).

Maandag
Zoals aan al het goede een eind komt, gold dit ook voor ons tripje. Ondanks dat het slechts vier uur vliegen was, zijn we de hele dag in touw geweest: uitchecken, naar het vliegveld, wachten, vliegen, shuttle bus, wachten, metro, … Omdat we ’s ochtends al wel voorzagen dat een en ander nog wel even ging duren, heeft Anja eerst nog een tijdschrift gekocht. Op het eerste gezicht leek dit een Engelstalige versie van Elle te zijn. Eenmaal in het vliegtuig en het plastic eromheen verwijderd bleek dit toch niet helemaal het geval. Alleen de cover, alsmede de titels waren in het Engels, terwijl de inhoud alleen maar in het Chinees was. Uiteindelijk kwamen we met een pagina vol stempels in ons paspoort, maar bovenal met een voldaan gevoel thuis. Op naar de volgende trip :) !

Opgevallen
Tijdens ons tripje zijn de volgende zaken opgevallen als we deze vergelijken met Kuala Lumpur en/of Nederland:
• het is over het algemeen strak en schoon op straat;
• verkeer is niet zo druk en chaotisch;
• de metro komt zeer regelmatig, rijdt snel en is ruim;
• de metrostations zijn zeer groot, je moet veel lopen en goed zoeken welke uitgang je nodig hebt;
• alcohol is betaalbaar;
• ‘Chinatown’ is wel heel erg groot :D ;
• op basis van het verleden zou je verwachten dat men hier goed Engels spreekt maar dit viel ons tegen – let wel, in de grote malls/flagship stores is hier minder sprake van –, waardoor we vaak met handen en voeten aan de slag moesten (in tegenstelling tot Macau waar men aangaf ‘Sowly no English, only Chinese ol Poltugese’; dit konden we helaas niet testen gezien onze geringe kennis van de Portugese taal);
• veel westerlingen;
• de temperatuur in deze periode van het jaar is koeler;
• er zijn hele voetpaden (bruggen) boven de weg om van A naar B te komen, terwijl we hier af en toe een overgang hebben bij een drukke straat;
• oude cultuur ingeklemd door hoog-/nieuwbouw;
• veel extreem smalle hoogbouw;
• je moet overal de tweede etage goed in de gaten houden want hier zitten vaak ook nog restaurantjes.