Alleen… in Singapore

Zoals Anja in het vorige stukje al schreef, mocht ik de afgelopen week naar Singapore. Aangezien dit voor het werk was, bleef er niet veel tijd over om ook echt als een toerist rond te lopen. Daarbij komt, we willen hier graag samen ook nog een keer naar toe natuurlijk. Dan is het veel leuker om samen de dingen te ontdekken!

Toch heb ik uiteraard zo links en rechts en daar waar mogelijk geprobeerd wat indrukken mee te krijgen. Het is natuurlijk niet zo dat ik heel Singapore even gezien heb, maar tegelijkertijd is het nu ook weer niet zo heel groot (40 km bij 50 km). Daarbij werd ik geholpen door degene met wie ik moest samenwerken, alsmede een aantal van zijn collega’s. Allemaal zo ongeveer dezelfde leeftijd als ik. Verder waren ze erg geïnteresseerd in het Europese voetbal – ze wisten zelfs veel te vertellen over het voetbal in Nederland – wat in ieder geval voor voldoende gespreksstof zorgde.

Het leuke was verder dat twee van deze personen van oorsprong uit de regio rond KL komen en pas sinds een tijdje in Singapore wonen en werken. Zij konden de verschillen tussen Maleisië en Singapore die ik zo op het eerste gezicht zag in ieder geval bevestigen. Want ondanks de sterke (historische) banden tussen Maleisië en Singapore en de daarbij behorende gelijkenissen, zijn er toch wel wat dingen die echt anders zijn:

  • taxichauffeurs proberen geen prijsafspraken te maken;
  • er zijn niet zo veel taxi’s als in KL, wat er een ochtend voor zorgde dat ik een half uur voor het hotel stond te wachten, in een lange rij met andere hotelgasten (je zou zeggen: “dan bel je toch een taxi?”, maar helaas ging die vlieger niet op, want volgens de parkeerwacht van het hotel zou je dan waarschijnlijk nog langer moeten wachten);
  • het verkeer is ‘normaal’, niet te druk en bijna geen brommers (ik kreeg een beetje hetzelfde gevoel als in Hong Kong);
  • auto’s stoppen voor een zebrapad, al loop je nog tien meter van het zebrapad vandaan (ik heb me laten vertellen dat op veel kruispunten camera’s hangen die worden gebruikt voor het traceren van overtreders van door rood licht rijden tot niet stoppen voor een zebrapad);
  • er wordt veel gefietst;
  • er zijn niet zoveel stalletjes zoals we die hier kennen. Echter, de food courts daar zijn meer een combinatie van de food courts hier en de stalletjes. Hier kom je voornamelijk food courts tegen in malls en grote kantoorgebouwen en zijn het vaak wat grote bedrijven die deelnemen, of toko’s waarvan het eten in onze ogen niet ‘echt’ is. Wij vinden ze hier vaak te commercieel. De food courts in Singapore zijn daarbij meer aanwezig in de openbare ruimte en de bezetting van de verschillende toko’s lijkt meer op de stalletjes zoals we die hier kennen (ik heb slechts twee referenties op dit moment, maar mijn observatie werd bevestigd);
  • er is structuur aangebracht voor het instappen op busstations.

Wachtrijen op busstation Singapore

Wachtrijen op busstation Singapore

Met de structuur van het busstation doel ik op Bedok Interchange, waar ik langs kwam. Dit was eigenlijk een soort cirkelvormig plein. Aan de zijkant was er om de zoveel meter een stoppunt voor de bussen van drie lijnen. Per lijn was er dan een voorziening gebouwd voor een wachtrij, zodat je parallel aan de weg telkens drie rijen mensen had staan. Wel zo netjes dat de mensen die eerder komen ook daadwerkelijk eerder in de bus mogen. Dat is iets totaal anders dan de ‘dood of de gladiolen’ tactiek die je hier – en in veel mindere mate in Nederland – in het openbaar vervoer wel eens moet toepassen.

Wat verder nog wel opvallend was, dat toen ik aan kwam vliegen, je echt honderden vrachtschepen voor anker zag liggen. Zoiets hebben we in Hong Kong ook gezien, maar bleef een fascinerend gezicht. NB: via Google Maps kun je hier al een aardige indruk van krijgen.

Als ik niet voor het werk op korte termijn terug die kant op moet, is de kans nog steeds groot dat ik die jongens snel zie, want ze komen nog regelmatig even op en neer. Kan ik meteen nog even een potje met ze gaan tafelvoetballen. Afgelopen vrijdag toen alles was afgetekend voor het werk, vroegen ze of ik het leuk vond om nog even wat met ze te gaan drinken. Na wat babbelen zijn we even gaan poolen. Hierna stelde eentje voor om te gaan tafelvoetballen. Omdat we zeven dollar losgeld hadden, zouden we even een best of seven doen. Voordat we goed en wel begonnen waren, stond ik al op 4-0. Na de 7-0 nog maar wat geld ingewisseld en hetzelfde format twee tegen twee geprobeerd. Het resultaat was identiek, tot grote vreugde van mijn medespeler. De training op de middelbare school, waar ik helaas niet tot de top behoorde, heeft zich in ieder geval uitbetaald…

Oh ja, voor ik het vergeet. Singapore heeft een naam hoog te houden qua regeltjes en boetes. Met name het bekende kauwgom verhaal. Allereerst: op het vliegveld krijg je al gewoon snoepjes als je bij de douane staat te wachten. Daarbij ben ik toch echt wel tegen de nodige porties zwerfvuil aangelopen. Ze zijn er ongetwijfeld een stukje strenger en strikter dan in menig ander land, maar je kunt er echt wel gewoon rondlopen hoor!

3 reacties op “Alleen… in Singapore

  1. Hoi Sjoerd, wat leuk om je ervaringen in Singapore te lezen! Grappig om de verschillen te zien met KL, waarbij Singapore er heel positief uitspringt. En die grote aantallen schepen ten anker vind ik ook erg intrigerend: je zou verwachten dat de doorlooptijd zo klein mogelijk wordt gehouden, want een schip voor anker kost alleen maar geld. Singapore is een grote transithaven, met Shanghai en Rotterdam een van de grootste ter wereld. Capaciteit voor laden en lossen moet goed zijn, maar misschien is er een andere reden waarom er (lang) gewacht moet worden. Geen vracht, of een veiliger ankerplek dan verderop in Malacca Straits (piraterij)?
    Hartelijke groeten, Huibert

Geef een reactie