Even Apeldoorn bellen… of zoiets

Nadat we vorig weekend even lekker niets hebben gedaan, hadden we gisteravond verzonnen dat we vandaag naar het Nationaal Museum wilden gaan, om ook eens wat te leren van de geschiedenis van Maleisië. We wilden er vroeg zijn, zodat we later door konden om nog wat boodschappen te doen. Immers, ‘even’ naar de supermarkt is al gauw een trip met een doorlooptijd van zo’n 2 – 2,5 uur. Zodoende stond de wekker op dezelfde tijd als op de werkdagen, terwijl we normaal op zaterdag even lekker blijven liggen.

We waren er helemaal klaar voor. Toen we in de parkeergarage kwamen, bleek helaas dat onze auto geen ‘tjoep-tjoep’ deed. Zonder na te denken hadden we allebei bedacht dat we de andere sleutel maar even moesten proberen. Terwijl Anja terugging om de sleutel te halen, keek ik eens goed naar het dashboard en zag geen indicator van het alarm knipperen, wat mij wat erger deed vermoeden. Anja die ondertussen terug was, had in de lift eenzelfde conclusie getrokken: wellicht is de accu dood. Je raadt het al: de tweede sleutel hielp ook niet en toen we de auto handmatig openden, ging er geen alarm af. Tegen beter weten in toch maar proberen de auto te starten: weinig succesvol.

We zouden kunnen proberen om iemand te vinden met startkabels die ons uit de brand kon helpen. Maar wat als we vervolgens onderweg ergens stopten en de auto niet meer gestart kregen? Daarbij kwam ineens de stem van de verkoper in mijn hoofd “alles is origineel”. Een kleine rekensom leerde mij dat het achteraf gezien misschien niet zo handig was dat de accu nog origineel was. Wellicht dan toch maar een nieuwe regelen. Maar goed, hoe dit te doen?

In Nederland zou ik eerst aan de ANWB gedacht hebben (helaas had die toch echt alleen maar Europa service en die reikt echt niet tot hier; achteraf gezien hadden we woonplaats service wellicht nog op kunnen rekken). De volgende logische stap zou zijn: “Even Apeldoorn bellen”. Eigenlijk was dat nog niet eens zo’n gekke gedachte, aangezien een beetje verzekering hier een road-assistance service heeft. Even controleren en jawel hoor: we vielen onder deze service. In plaats van Apeldoorn moesten we alleen Tokyo bellen (eigenlijk Tokio Marine). Er zou iemand gestuurd worden die de accu zou controleren (service) en, indien noodzakelijk, vervangen (eigen kosten).

Accu koerier

Accu koerier

Met de ANWB in je achterhoofd, verwacht je vervolgens een of ander busje dat voor komt rijden. Toen we een uur later gebeld werden dat de hulp bij het wachthuisje stond, zochten we dus ook naar een busje met een naam van een sleep/reparatie service. Het was dan ook niet gek dat we onze hulp over het hoofd zagen. Deze valt namelijk nog het beste te omschrijven als een pizzakoerier op een brommertje met accu’s. In een mandje voorop had hij zijn eigen ‘referentie’ accu. Achterop het zadel werd een doos met een nieuwe accu vastgehouden door wat elastieken. In het koffertje achterop zat het benodigde gereedschap en de startkabels. Koerier of niet: binnen twintig minuten had meneer het helemaal geregeld en konden wij weer ‘tjoep-tjoepen’. Dit waren overigens gezellige minuten, want hij bleek nogal fan te zijn van het Nederlandse voetbal.

Snel op pad voor de boodschappen, want het was ondertussen al rond het middaguur. Zoals gezegd duurt het boodschappen doen doorgaans wel eventjes. Sowieso zou het vandaag wat langer duren, omdat we nog wat boodschappen voor het kantoor zouden doen en deze daar droppen. Tegelijkertijd wilden we wat inkopen doen voor de barbecue die we binnenkort willen houden voor alle collega’s en hun partners, waarvan sommigen een lekker wijntje/biertje wel kunnen waarderen. Zodoende moesten we wat meer locaties bezoeken. Waar we geen rekening mee hadden gehouden, was de extra vertraging die we opliepen door het feit dat een volume ter grootte van het IJsselmeer over Kuala Lumpur werd uitgestort. Normaal gesproken vindt dit toch later op de dag plaats… Er kwam een moment dat ik Anja aangaf dat ze moest oppassen dat ze geen natte voeten zou krijgen, terwijl we in de auto zaten.

Gelukkig zijn we nog thuis geraakt. Helaas was er geen tijd meer om nog naar het museum te gaan. Dat moet dus nog even wachten. Daarentegen hadden we gelukkig gisteren al wel verzonnen dat het weer tijd was voor een massage. Toen ik hier in november was, heb ik op aanraden van een collega een salon bezocht voor een full-body massage. Vooraf was ik nogal sceptisch, want dat leek me echt niets voor mij (of de gemiddelde man in het algemeen). Toch is het in Azië wat normaler en bovenal ook betaalbaar. En ja hoor, binnen vijf minuten daar, had ik me voorgenomen dat we dit vaker moesten doen zodra we hier eenmaal zouden wonen. En zo geschiedde: we proberen hier een maandelijks uitje van te maken en vandaag was het dus weer zo ver. Noem me conservatief, maar ik vond het een raar idee dat ik deze keer (voor het eerst) door een man onder handen genomen werd. Uiteindelijk mocht dat de pret niet drukken, want de massage was heerlijk en we kunnen er weer tegenaan!

4 reacties op “Even Apeldoorn bellen… of zoiets

  1. Hoi Sjoerd en Anja,
    Geweldig, die ‘reddingsactie’ van de Maleisische ANWB: op een scooter met een afgepast arsenaal aan hulpstukken, maar wel perfect geregeld! Ben benieuwd of het oprekken van de woonhuisservice tot goede resultaten had geleid… Goed dat deze service in jullie autoverzekering is meegenomen.
    Leuk te lezen over je massage-ervaringen :) !
    Hartelijke groeten, Huibert

  2. Haha! Wel mooi om de accu koerier ook meteen mee te maken. Gelukkig hadden jullie in een keer goed bedacht wat er loos was.
    Ben benieuwd hoe de banden koerier rondrijdt ;)

    Christian

Geef een reactie