Heerlijk die bureaucratie!

Na de trip naar Hong Kong moest er de rest van de week weer gewerkt worden en moesten er dingen geregeld worden. We hadden twee brieven van de bank ontvangen, gericht aan Sjoerd, dat de creditcards voor mij klaar waren. Wij dachten dat er een typefoutje gemaakt was en dat er één kaart voor mij was en één kaart voor Sjoerd. Wij dus maar in de pauze naar de bank. Bij de bank moet je overal een nummertje voor trekken. Wij stonden rustig te wachten; wij waren namelijk de volgende bij balie 13. Opeens duwde een echtpaar zich tussen mij en de balie. Ze kwamen ‘alleen’ even een creditcard ophalen en vonden dat ze geen nummertje nodig hadden! En je raad het nooit: het waren Hollanders! Ik stond demonstratief te wachten met mijn nummertje, maar toch wisten ze voor te dringen. Even later kwam de dame die ons eerder geholpen had bij de inschrijving (waarmee we toen 2 uur gezeten hebben) langs en hielp ons maar. Het Nederlandse echtpaar begon te klagen dat het toch niet kon dat er twee klanten (2×2 mensen dus) tegelijk geholpen werden aan één balie en lieten ons zeker niet zitten op de stoelen die wij ondertussen wel konden gebruiken na het staan wachten.

Wat bleek: er was helemaal geen kaart binnen gekomen voor mij; alleen twee voor Sjoerd. Waarom twee zou je zeggen? Nou, dat was ook mijn eerste vraag: één Mastercard en één American Express. Lekker handig dus. Ik moest mijn telefoonnummer maar opschrijven, dan zouden ze bellen als mijn kaarten binnen waren. Vervolgens moesten we weer een nieuw nummertje trekken en een formulier invullen om een pincode op de creditcards te zetten (want dit was niet echt de normale gang van zaken om er een pincode op te zetten…). Overigens was dit een tijdelijke pincode, die je in de ATM machine weer aan moest passen naar een definitieve. Vervolgens wilden wij graag dat de creditcard betalingen maandelijks automatisch afgeschreven worden van onze rekening (ook dit is niet de normale gang van zaken hier). Weer twee formuliertjes invullen en deze inleveren bij een andere balie. Gelukkig hoefde je hiervoor geen nummertje te trekken. Overigens zijn deze formulieren erg vaag. Er staan wel 30 vragen op, waarvan je er meestal maar 5 tot 10 hoeft in te vullen. Maar welke wel, en welke niet, dus blijft de grote vraag.

Donderdag ben ik boodschappen gaan doen en heb ik voor het eerst de debitcard (soort pinpas) gebruikt. Ik dacht dus te gaan pinnen en wachtte tot ik mijn pincode in moest toetsen. Moest ik alleen mijn handtekening zetten. De debitcard bleek ook een creditcard (Visa) te zijn (zonder pincode) en ik had dus blijkbaar met creditcard betaald. Blijkbaar kun je alleen ‘pinnen’ bij de ATM machine en heb je alleen hiervoor een pincode nodig. Voor de rest heb je alleen een handtekening nodig. Lekker fraudegevoelig! Ik vroeg me direct af waarom wij dan nog twee ‘echte’ creditcards nodig hadden.

De volgende dag werd ik gebeld door de bank dat mijn creditcard gearriveerd waren en wanneer ik ze kwam ophalen. Wanneer je komt maakt eigenlijk niet uit, je kunt toch geen afspraak maken… Ik ben vrijdag maar meteen naar de bank gegaan. Nee, het was niet lang wachten, ik zou meteen aan de beurt zijn bij balie 13. Maar de dame bij deze balie vond het belangrijker met een collega te gaan babbelen. Uiteindelijk na een half uur gewacht te hebben, had ik dan eindelijk de creditcards gekregen. Opnieuw een nummertje getrokken (en formulieren ingevuld) om een pincode op de creditcards te zetten. (NB: deze pincode is alleen om bij de ATM machine geld op te nemen, voor betalingen is alleen een handtekening nodig) Toen ik eenmaal aan de beurt was, moest ik mijn (tijdelijke) pincode intoetsen. Toen dit voor de eerste kaart gebeurd was, werd ik naar de balie ernaast gestuurd, zonder dat er iets gezegd was. Deze dame probeerde iemand te bellen, maar kreeg geen contact. Toen zei ze ‘excuse me’ en liep weg. Dit gebeurt wel vaker, maar meestal moeten ze dan iets pakken of een kopie maken. Maar deze dame bleef meer dan een half uur weg en zat aan de andere kant van het gebouw te bellen. Ik heb aan een collega van haar gevraagd wat er aan de hand was, maar zij kon geen antwoord geven. Ondertussen bleef de telefoon op haar bureau maar rinkelen. Ik werd er gek van! Na meer dan een half uur kwam ze terug. Er bleek een technisch mankement met mijn kaart te zijn. Ik moest maandag maar weer terugkomen, dan zou het moeten lukken. We zullen zien… Ondertussen was ik behoorlijk boos en probeerde ik haar duidelijk te maken dat het kan gebeuren dat er technische problemen zijn, maar dat je dan toch even iets tegen je klant kan zeggen en niet zomaar meer dan een half uur weglopen? Volgens mij begreep ze dat niet echt, maar er kom een ‘I’m solly’ uit. Daarna moest in nog even twee formulieren invullen voor de maandelijkse automatische afschrijving en langs deze vriendelijke meneer gaan.
Zoals jullie begrijpen, heb ik aan al dit soort dingen bijna een dagtaak!

Maar er gebeuren ook leuke dingen! Donderdagavond zijn twee collega’s van Sjoerd, Dennis en Chan, komen eten. Op Kerstavond waren we bij Dennis thuis uitgenodigd voor een simpel diner. Dit bleek toen zeker geen simpel diner, maar een hele tafel vol lekker eten. Ik moest dus alles uit de kast halen. Daarbij komt dat Chan en Dennis Chinezen zijn, die met een biertje geen moeite hebben. Wel meer dan één, want onze biervoorraad is nu op! Ik heb de hele tafel vol gezet met eten: chickenwings, gehaktballetjes in tomatensaus, zelfgemaakte puree, maïskoekjes, ratatouille en watermeloen met feta. Dat ging er goed in! Een toetje ging er daarom helaas niet meer in.

Sjoerd's nieuwe speeltje

Sjoerd's nieuwe speeltje

Daarna hebben we nog een spelletje gespeeld. Alhoewel de mensen hier helemaal niet van de spelletjes zijn, beviel het ze toch goed en hebben we lekker gelachen. Ik moest de volgende dag iets minder lachen, toen ik de afwas zag. We hebben namelijk geen afwasmachine…

Afgelopen weekend hebben we lekker rustig aan gedaan en lekker bij het zwembad gelegen. En zondag heeft Sjoerd een nieuw speeltje gekocht: een bestuurbaar vliegtuigje. De rest van de dag vloog er een vliegtuigje door het huis!

2 reacties op “Heerlijk die bureaucratie!

  1. Hoi Anja en Sjoerd, wat een hilarisch verhaal! Sorry, maar ik heb behoorlijk zitten lachen :) … En natuurlijk lopen er dan weer van die botte Hollanders rond die denken dat de hele wereld om hen draait! En dan zelf maar schelden op Duitsers, Amerikanen, Britten e.a. die hen voor de voeten lopen… Maar wat een moeite om aan je creditcards te komen! Pfff, bureaucratie… Maar de mensen die in KL wonen zijn er aan gewend? Je houdt geen tijd over om aan een baan te beginnen :) !
    Gelukkig zijn er zo veel mooie zaken en momenten in KL, je kunt volop genieten. Hartelijke groeten, Huibert

  2. Hallo Sjoerd en Anja, jullie verhalen blijven fantastisch! De helicopter van Sjoerd heeft hier veel indruk gemaakt…. binnenkort moet er hier ook 1 komen…
    En volgens Mathijs en Jasper moeten we maar weer snel naar Maleisie vliegen…. dus wie weet krijgen jullie binnenkort weer bezoek ;-)
    We blijven jullie volgen!
    Groetjes Patricia , Bart, Mathijs en Jasper

Geef een reactie