Wederom alleen…

Zoals sommigen van jullie al weten, is Sjoerd deze week in Nederland, en ik dus alleen in KL. Afgelopen zaterdag is hij vertrokken en zondag eind van de middag kan ik hem ophalen op het vliegveld. Het is dus niet alleen een week, maar ook twee weekenden! Als hij zondag thuis komt is het een hapje eten en dan al weer snel naar bedje toe. En dan begint maandag de ‘normale’ week weer.

Daarom heb ik me deze week maar een beetje verwend: maandag ben ik naar de kapper geweest en dinsdag voor een voetscrub op pad gegaan. Vooral het haren wassen bij de kapper is hier heerlijk: het duurt wel een kwartier en ze geven meteen een hoofdmassage. Daarna uitgebreid knippen en föhnen, knippen en weer föhnen. Waarschijnlijk had het er ook mee te maken dat ik de enige was in de hele salon en ze daarom tijd genoeg hadden. Daarna heb ik maar een lekker geurtje voor mezelf gekocht. Nou maar hopen dat Sjoerd zondag met nog meer cadeaus uit Nederland terug komt…

Woensdag was er weer een koffie ochtend, dus lekker gebabbeld over van alles en nog wat. Vaak hebben de dames ook nog tips voor uitstapjes, eten en alledaagse dingen. En ondertussen heb ik ook al tips voor anderen. Daarna heb ik boodschappen gedaan voor een oer-Hollandse hap: wortelstamp, maar dan wel à la Anja natuurlijk. Ook maar wat fruit gekocht om lekkere juices te maken. En tot nu toe heb ik elke dag gezwommen of gefitnesst. Goed hè?

Banana leaf restaurant

Banana leaf restaurant

Vandaag stond er een lunch met de leden van de Flits redactie op het programma. Aangezien we eerst bij iemand thuis moesten verzamelen en daarna met één auto naar de locatie gingen, en daarna hetzelfde verhaal weer terug, ben je hier al gauw bijna vier uur mee zoet. We waren uitgenodigd door Jimmy, een local die de opmaak en het afdrukken van het tijdschrift doet, om met hem mee te gaan naar een typisch ‘banana leaf ‘ restaurant. Hier wordt je eten geserveerd op een bananenblad en eigenlijk hoor je het met je handen te eten. Het schijnt dat eten van zo’n bananenblad veel lekkerder is dan van een bord.
Eten bij het Banana leaf restaurant

Eten bij het Banana leaf restaurant

Wederom was het een plek waar je zelf noooooit zou komen en zag je er alleen maar locals. De locatie zelf had iets speciaals: normaal zit je ergens aan de straat met een golfplaten dak boven je hoofd. Hier zaten we buiten, half onder de bomen.
Ze komen langs met van alles: rijst, saus, groenten, kip, schaap, vis, inktvis en nog veel meer. Telkens kun je kiezen of je iets wil of niet. Ook staan ze bekend om hun super lekkere roti canai. Die paste er alleen niet meer bij. Zeker een plek waar ik met Sjoerd nog wel een keertje terug ga komen. Tijdens de lunch kreeg ik nog complimenten over mijn eerste aangeleverde teksten voor de Flits. Dat is toch fijn om te horen.

Nou vrijdag en zaterdag nog alleen doorkomen, dan komt Sjoerd zondag terug.

‘Zomaar’ een week in KL

Mijn vorige bericht sloot ik af met dat ik de dag erna naar een congres van de IWAKL (International Women’s Association KL), ter ere van International Women’s Day, zou gaan. Het was een geweldige dag! Er waren diverse lezingen en workshops: het belang van kleur bij de eerste indruk/kennismaking, investeringen, zelfverdediging, het ontwerpen van het leven dat je echt wilt leven en gezond eten. De ene was interessanter dan de andere. Tussendoor, onder andere bij de super uitgebreide lunch inclusief een hele tafel met desserts (dat wordt weer sporten…), was er voldoende gelegenheid om te praten met de dames, afkomstig van allerlei verschillende culturen. Uiteindelijk kwam ik rond etenstijd moe, maar voldaan thuis.

KLPac: oud en nieuw

KLPac: oud en nieuw

In dat weekend zijn we zaterdag naar de Hot Springs geweest (zie het vorige bericht). Zondag zijn we naar het park om de hoek geweest, wat al lange tijd op het todo lijstje staat. Het ligt letterlijk om de hoek, maar door de spoorweg die ertussen ligt en het feit dat er maar één ingang is, zijn we toch maar met de auto gegaan. Dat bleek uiteindelijk geen slechte beslissing: het was een heel eind lopen geweest. Op het terrein van het park staan meerdere oude industriële gebouwen. Eén daarvan is omgebouwd tot theater (KLPac, Kuala Lumpur Performing Arts Centre), in combinatie met een deel nieuwbouw. Met andere gebouwen zijn ze momenteel bezig.
Sentul Park

Sentul Park

Ik wilde bij het KLPac kaartjes kopen voor de musical The Wizard of Oz, maar ik was nog te vroeg. Over een paar weken maar weer terug. Naast het KLPac ligt in het park het Sentul Park Koi Centre. Het Koi Centre was niet meer dan bassins vol met Koi karpers. Daar waren we dus zo klaar. Wat wel leuk is, is dat er ook Koi karpers (samen met andere vissen en schildpadden) in een grote vijver zitten en je deze eten mag geven. Het geheel ligt in een groen park, maar het ‘echte’ Sentul Park is alleen toegankelijk voor een beperkt aantal omwonenden.

Naili's Place

Naili's Place

’s Avonds zijn we gaan eten bij Naili’s Place. Bij binnenkomst valt direct de geweldige setting op: Beach-stijl achtig met veel natuurlijke materialen en decoratie, sfeervolle hoekjes, gescheiden door stroompjes water. Het restaurant is half binnen, half buiten. Een keuze voor een tafel is moeilijk te maken: een ‘gewone’ tafel met stoelen, op de grond zitten aan een lage tafel, in een heuse boomhut klimmen. Het eten is voor ieder wat wils: traditioneel Maleis, noodles en Westers. De eerste keer dat we hier kwamen was met een collega van Sjoerd en zijn vrouw en kindje. Later zijn we er nog met Bart en Patricia geweest. Omdat wij dit zo’n leuk tentje vinden, had ik tijdens de Flits redactievergadering gezegd dat ik er wel een stukje over wilde schrijven. Hier hoort natuurlijk ook een geweldige foto bij. Genoeg reden dus om wederom een bezoekje te brengen en van de ambiance en het eten te genieten. Gisteren heb ik mijn stukje opgestuurd. Nou maar afwachten hoe het er straks uitziet in de Flits…

Afgelopen week en deze week is Sjoerd de hele week naar een klant buiten KL. Dat betekent laat thuis en eenmaal thuis nog een rapport schrijven, mails beantwoorden, etc. Oh ja, en nog wat eten naar binnen werken. Niet echt gezellig dus. Daarbij komt dat hij de auto mee heeft :( . Afgelopen donderdag organiseerde de Nederlandse Vereniging een NL filmavond met de Heineken ontvoering. Ik had mij aangemeld, met de notitie dat Sjoerd heel misschien zou komen. Daar ging ik dus niet van uit. Ik was erg blij verrast toen Sjoerd belde dat hij het wel ging halen. Veel van jullie zullen de film wel al gezien hebben; wij nu dus ook. Daarna helaas meteen naar huis, want de volgende dag weer vroeg op.

Anja in het park

Anja in het park

In eerste instantie hadden wij het idee afgelopen weekend naar Melaka te gaan. Maar omdat Sjoerd een zware week had gehad en er nog één voor de boeg heeft, hebben we het maar rustig aan gedaan. Zaterdag hebben we eerst lekker uitgeslapen en zijn daarna naar de Sunway Pyramid mall gegaan. Hier zijn we al eerder geweest voor het schaatsen, maar toen hebben we de mall zelf verder niet bekeken. Van buiten ziet de mall er geweldig uit en kom je zelf binnen via een Sphinx. Helaas is hier binnen in de mall niets van te zien… Wat ons betreft een gemiste kans om het iets unieks te maken. We hebben wat aankopen gedaan, maar zijn er niet erg lang gebleven. Het blijft immers een mall (wel één van de grotere) waarvan ze er hier in KL en omgeving wel honderd van hebben.

’s Avonds wilden we eigenlijk naar een luchtballon festival gaan. Maar aangezien het bijna een uur rijden was en Sjoerd nog redelijk moe was van de afgelopen week, zijn we maar niet gegaan. In plaats daarvan zijn we lekker uit eten gegaan. Iets wat we niet zo vaak doen hier, omdat we meestal een goedkoop stalletje uitzoeken voor een snelle, heerlijke, lokale hap. We zijn naar een restaurant, genaamd Bijan, gegaan waar Sjoerd in november al geweest was met zijn baas. Het eten is Maleis, maar in een Westerse entourage, inclusief wijn. De prijzen zijn helaas ook Westers… Maar het eten was geweldig! Vooraf hadden we krokante, gefrituurde groenten met een lekkere pinda-chili saus en gestoomde pakketjes met gehakt en kruiden. Daarna had ik lamsrendang (veel!) en Sjoerd garnalen in een romige Duriansaus. Durian is hét nationale fruit hier. Veel buitenlanders vinden het niet lekker, maar de locals zijn er dol op. Het staat nog steeds op ons lijstje om het een paar collega’s durian te gaan eten. Vaak is dat in de vorm van een ‘all you can eat’. Helaas is het seizoen al geweest en kun je beter even wachten. Maar Sjoerd vond de saus erg lekker. Hoewel we eigenlijk geen dessert meer op konden, wilden we toch wat proberen. Dit omdat de Maleise stalletjes op straat geen desserts verkopen en wij toch wel eens wat wilden proeven. Eerst maar even gewacht om het eten te laten zakken en de fles wijn leeg te maken. We kozen voor pandan pudding (romige pudding met pandan en palmsuiker siroop) en Gula Melaka cake (gestoomde palmsuiker sponscake met palmsuiker saus en kokos ijs). Super lekker, maar niet heel goed voor je gewicht.

Eten in het Yong Tau Foo tentje

Eten in het Yong Tau Foo tentje

Voor zondag hadden we Dennis (collega) en zijn verloofde gevraagd bij ons te komen eten. ’s Avonds konden ze niet, maar ze stelden voor te gaan lunchen bij een Chinees tentje bij hun in de buurt. Sjoerd’s collega’s willen ons echt alles laten zien en vinden het leuk om te zien dat wij zo van de lokale dingen genieten (in tegenstelling tot de meeste expats die het voornamelijk bij westers eten houden). Echt in de buurt bleek het niet: het was bijna een half uur rijden. Maar goed. We kwamen weer uit in een straatje waar we zelf nooit zouden komen. Het was een Yong Tau Foo tentje (zie http://en.wikipedia.org/wiki/Yong_Tau_Foo). Eerst moesten we de ingrediënten kiezen: visballetjes, varkensvlees, tofu, ladies fingers, aubergines, grote rode pepers. Sommige ingrediënten zijn van te voren al gefrituurd in een krokant korstje. Daarna wordt het eten voor je bereid: alles wordt in een soep gegooid, gekookt en met soep en al geserveerd. Enkele ingrediënten werden gefrituurd, samen met enkele dumplings die we ook besteld hadden. Wat ook wel opmerkelijk was, was dat ze het vlees en de vis ín de groenten hadden gestopt. Dennis had ook voor ieder de specialiteit van het huis besteld: een pakketje uit de oven met kip, veel knoflook en kruiden. Super lekker! Ook bestelde hij een soort van witte pudding (van soja bonen denk ik) met een heerlijke topping. Toen alles op tafel stond hadden we wel zoiets van: krijgen we dat wel op? Maar omdat het zo lekker was, is dat wel gelukt.
Anja en Dennis in het Yong Tau Foo tentje

Anja en Dennis in het Yong Tau Foo tentje

Daarna zijn we nog even naar een dichtbij gelegen mall geweest om een stukje te lopen en het eten een beetje te laten zakken. Dat eten laten zakken lukte niet helemaal, omdat de twee nog iets in petto hadden voor ons: een iced milktea met bubbles. Sjoerd bestelde er één met Earl Grey thee en ik een zoete variant met meloen. Die van Sjoerd had een super sterke theesmaak, wat het niet echt lekker maakte. Die van mij was beter, al ben je de bubbles (een soort van ronde, zwarte gummies) op een gegeven moment wel beu. Daarbij kwam dat we nog erg vol zaten. Toch hebben we netjes onze beker (volgens mij wel een halve liter!) leeggedronken. ’s Avonds hebben we alleen een roti canai (een soort van pannenkoek) gegeten, meer kon er niet in…

Om al dit lekkere eten te compenseren ben ik vanmorgen gaan zwemmen (probeer ik 2 tot 3 keer per week te doen) en morgen maar weer fitnessen! Want donderdag ga ik naar de eerste bijeenkomst van de kookclub van de IWAKL en er staat cheesecake op het programma…

(Sorry dat het weer zo’n lang bericht geworden is; we maken nu eenmaal veel mee en willen dit graag met jullie delen!)

Sungai Klah Hot Springs

Met een tweetal drukke weken voor de boeg, gaf mijn collega Asraf aan dat hij en zijn vrouw Emma (dezelfde als waar me met oud & nieuw mee op pad zijn geweest) vandaag wilden gaan relaxen in een warm water bron, de Sungai Klah Hot Springs. Eigenlijk was de mededeling, net als de vorige keer, een verkapte vraag: of wij het leuk zouden vinden om mee te gaan. Uiteraard was er maar één antwoord mogelijk: natuurlijk gaan we mee.

Zo gezegd, zo gedaan. Nou ja, gelukkig hebben we nog even nagedacht voor het gedaan was. Bij ons in het zwembad zien we regelmatig mensen die met kleren aan zwemmen. Bij uitzondering zie je mensen die een soort van full-body zwempak aanhebben. Met nog hogere uitzondering zie je hier mannen met blote basten en dames in bikini’s. Nu is het in ons complex een soort van ‘live and let live’, dus lijkt niemand hier enig probleem mee te hebben. Maar om nu direct mensen voor het hoofd te stoten leek ons ook niet zo geslaagd. We proberen immers de cultuur, die hier anders is, te respecteren. Zodoende toch maar even geïnformeerd. Het leuke was dat enerzijds Asraf ons geen ongemakkelijk gevoel wilde geven en anderzijds wij niemand een ongemakkelijk gevoel wilden geven. Slotsom: wij zouden zwemmen met een shirt en (korte) broek.

Helaas was het park niet om de hoek, maar moesten we eerst nog ruim anderhalf uur rijden. Mooie gelegenheid om Emma echte Nederlandse drop te laten proeven, want, net als in Nederland, hebben wij drop voor onderweg in de auto. Resultaat: één besmuikt gezicht en drie hard lachende gezichten. De volgende rondjes sloeg ze dan ook maar wat graag over.

Heetwater bron

Heetwater bron

Eenmaal aangekomen, doken we meteen in het heetwater bad. Eigenlijk vond ik dit heel prettig toeven, want het was een lekker warm bad, maar dan één die niet koud wordt op den duur. Achteraf gezien is het koud worden van een bad thuis nog niet eens zo erg, want na geruime tijd gebadderd te hebben, werden we nogal suf. Waarschijnlijk werden we hierbij geholpen door de temperatuur van de buitenlucht, die na het middaguur toch ook al flink was opgelopen. Gelukkig stonden er langs de kant grote reservoirs met koud water en met emmertjes om het water over je heen kon gooien.

Eitjes koken

Eitjes koken

Aangezien het al ver voorbij het middaguur was, hadden we allemaal wel wat trek ontwikkeld. Dat bracht ons automatisch bij de tweede attractie: voor drie Ringgit kon je zes eitjes kopen die je vervolgens in de bron (90 – 100 graden Celsius) klaar kon maken. Na een paar minuten wachten, hadden we heerlijke zachtgekookte eitjes, die we vervolgens konden oppeuzelen in het voetenbad (42 – 50 graden Celsius). Het grappige hier was dat het eigenlijk alleen heet was om te water in te gaan. Als je er eenmaal in was en je hield je voeten stil, dan was het best te doen. Op het moment dat er stroming was door beweging was het niet te harden.

Asraf zijn kuiten met heetwater 'markering'

Asraf zijn kuiten met heetwater 'markering'

Dit concept hadden maar weinig mensen door, zodat veel mensen niet verder kwamen dan even met een teen voelen of ze het wel aan konden, om vervolgens te concluderen dat het veel te heet was. Later op de dag hebben Asraf en ik nog een kleine show opgevoerd voor alle aanwezigen, door op onze knieën in dit bad te gaan zitten. Dit tot grote verbazing van de meesten, want die vonden het al onmogelijk om alleen hun voet even in het water te houden. Overigens heeft het bad nog zijn sporen nagelaten, want we konden nog een tijd lang zien tot waar we onze onderbenen precies in het water hadden gehad.

Anja gaat voor het water met lichaamstemperatuur

Anja gaat voor het water met lichaamstemperatuur

Naast al het hete water was er ook nog een soort van zwembad met glijbanen. Het water uit dit bad was redelijk koud(er), het kwam namelijk uit de bergen. Vooral naarmate je dichter bij de instroom kwam, merkte je dat het toch significant kouder werd. Uiteraard was het bezoek niet compleet voordat we even van de glijbaan waren gegaan.

Omdat wij Emma en Asraf opgehaald hadden, zouden we ze ook weer thuis afzetten. Als echte Maleisiër wilde Asraf natuurlijk eerst nog eens lekker gaan eten – overigens zijn wij op dat vlak al meer

Eten bij meerdere stalletjes tegelijk

Eten bij meerdere stalletjes tegelijk

dan honderd procent ingeburgerd! Hij wist nog wel een goed plekje niet al te ver bij hun huis vandaan. Er moet gezegd worden: daar was geen woord aan gelogen. We kwamen terecht op een soort overdekt pleintje met stalletjes aan beide kanten. Het leuke hier was enerzijds dat de stalletjes Maleisisch eten hadden (wij komen voornamelijk Indiase en Chinese stalletjes tegen in onze buurt). Anderzijds bleken de stalletjes allemaal bij elkaar te horen. Je hoefde dus niet expliciet te kiezen, maar je kon in één keer een bestelling met verschillende maaltijden en dranken laten opnemen. Het laat zich raden: wij hebben weer genoten!

Wat wederom weer extra genieten was, was dat we bij de bron zowat de enige westerlingen waren. Ditzelfde gold voor de locatie waar we gegeten hebben. Met dit soort uitstapjes krijgt ons verblijf hier toch steeds minder een Lonely Planet gehalte, maar krijgen we ook te zien wat de mensen zelf doen en eten.

Een week van borrelen en eten…

Barbeque voorbereiden

Barbeque voorbereiden

Afgelopen anderhalve week stond voor een groot deel in het teken van Sjoerd’s werk. Zijn baas was namelijk weer eens in KL en om deze reden wilden wij een barbecue bij ons thuis (aan het zwembad) organiseren voor alle collega’s inclusief partners. Ik ben daar een groot deel van vorige week mee zoet geweest. Allereerst ben ik maandag naar de Ikea (de enige in heel Maleisië!) gegaan om schalen en dergelijke te halen. Dinsdag het menu verzinnen en woensdag alle boodschappen halen. Zoals we al eerder schreven, is boodschappen doen hier bijna een dagtaak. Vooral omdat ik een aantal westerse ingrediënten nodig had en hiervoor naar een ‘expat’ supermarkt moest. Maar omdat deze redelijk duur is, ben ik ook nog naar de Tesco geweest voor de overige boodschappen.
De koelkast vol eten en drinken

De koelkast vol eten en drinken

Donderdagochtend ben ik maar meteen begonnen met de voorbereidingen en dat bleek later wel nodig. Ik had weer eens (te) veel in mijn hoofd gehaald, zodat ik om vijf uur ’s middags nog lang niet klaar was. Dat krijg je ervan als je alles zelf wilt maken… Overigens moet je dat hier wel, want van kant en klaar eten hebben ze hier in de supermarkt nog nooit gehoord! En we wilden natuurlijk een beetje indruk maken op onze gasten. Gelukkig kwam Sjoerd iets eerder uit zijn werk terug om te helpen en de barbecue aan te steken. Even zag het er naar uit dat het zou gaan regenen, maar gelukkig is het droog gebleven. Wat minder handig is, is dat je telkens op en neer aan het rennen bent met al het eten en drinken tussen de barbecue op het binnenterrein en het appartement op de tiende verdieping. We wilden graag een groepsfoto maken, met de Petronas Twin Towers op de achtergrond, maar Sjoerd’s collega was helaas zijn camera vergeten. Onze camera maakt namelijk niet echt geweldige foto’s in het donker… Maar al met al was het zeker een geslaagde avond! En omdat er nog eten over was, hebben we de volgende dagen nog volop kunnen genieten.

Vrijdag zouden we na het werk ‘even’ wat gaan drinken met wat collega’s boven in de toren waar Sjoerd werkt. Dat ‘even’ werd een uur of 11 ’s avonds en toen moesten we nog wat te eten zoeken. Dat kon ik wel gebruiken! Uiteindelijk zijn we bij de McDonald’s beland; de enige optie op dat tijdstip. Omdat we tot die tijd niets gegeten hadden, kwamen de drankjes wel erg hard aan en besloten we hierna maar naar huis te gaan. Enkele diehards gingen daarna nog door. Maar aan de sms’jes van de volgende dag te horen, waren wij verstandig geweest.

Gisteren vroeg Sjoerd’s baas of we zin hadden om na het werk even een hapje te eten in de buurt van het kantoor. Ook dat eindigde iets anders dan in eerste instantie gedacht: eerst nog borrelen met een klant die op bezoek was, daarna Thais eten met een fles wijn erbij en dubbele espresso met een cognac toe. Toen was het al weer middernacht… De komende week moeten we maar weer wat rustiger aan doen denk ik.

Little India Brickfields

Little India Brickfields

In het weekend hebben even wat anders gedaan. We zijn naar Little India Brickfields geweest. Kleiner dan het ‘bekende’ Little India in het centrum, maar zeker zo mooi om te zien! Little India Brickfields staat bekend om zijn bakstenen – met bloemen op de weg geschilderde – bestrating, kleurrijke bogen en plantenbakken parallel aan de weg en de typische Indiase stijl straatverlichting. Ook moet je niet vergeten eens omhoog te kijken. Dan sta je versteld van alle reclame-uitingen en vele kleuren. Sjoerd heeft weer mooie foto’s kunnen maken. Daarna nog maar even een ‘bananenblad’ maaltijd gegeten: een bananenblad met hierop meerdere vegetarische curry’s met rijst. Heerlijk! Hierna heb ik Sjoerd nog twee winkelcentra laten zien waar ik eerder alleen al geweest was en hebben we allebei schoenen gekocht.

Little India Brickfields

Little India Brickfields

Afgelopen maandag was mijn eerste redactievergadering van de Flits, het tijdschrift van de Nederlandse Vereniging. Dat was vroeg opstaan, want het was bij Rob thuis en die woont aan de andere kant van de stad, in een voorstad. Aangezien je hier in de spits geen idee hebt hoe lang je er op rijdt, was ik maar op tijd vertrokken. Uiteindelijk was ik meer dan een half uur te vroeg, terwijl de andere dames een half uur te laat waren… Weer wat geleerd: op tijd komen is hier niet zo belangrijk. Je geeft gewoon de traffic jam de schuld!
Ik heb een tweetal items aangewezen gekregen die ik elke maand ga doen: de agenda en het prikbord (leuke weetjes e.d., ook in relatie met NL) en deze maand mag ik een stukje schrijven over een restaurantje bij ons in de buurt. Mogen we hier weer lekker gaan eten en foto’s maken! Volgende keer misschien een stukje schrijven over een verre reis ofzo. Maandag middag ben ik meteen aan de slag gegaan, omdat er voor de eerstvolgende editie (deadline is al geweest) nog een paar tekstjes geschreven moesten worden. Als jullie nog leuke weetjes, opmerkelijke feiten, hot items en dergelijke uit NL weten, houd ik mij aanbevolen! :)

En morgen ga ik naar een congres van de IWAKL (International Women’s Association KL) ter ere van International Women’s Day. Ben benieuwd!