Weekendje Spirit IT

Afgelopen weekend stond in het teken van de collega’s van Sjoerd. Sjoerd’s baas (Harry), zijn vrouw (Karin) en de financieel manager (Eric) zijn namelijk afgelopen weekend in KL gearriveerd. Als verrassing voor de verjaardag van Harry hadden we zaterdag een potje bowlen geregeld, afsluitend met een hapje eten. Met een smoes hebben we Harry en Karin meegekregen naar de Sunway Pyramid mall. Hier zijn we al eerder geweest voor het schaatsen met de Nederlandse Vereniging. Gelukkig waren de meeste niet erg fanatiek en was het vooral erg gezellig. En lekker eten, vergezeld van een drankje, kan niet fout gaan…

Bowlen

Bowlen


In het Chinees restaurant

In het Chinees restaurant

Zondag zijn we gaan lunchen met Eric, Chan en Dennis, ook collega’s. Na eerst nog even het kantoor geshowd te hebben, zijn we met de auto op pad gegaan naar het door Chan uitgekozen Chinese Dim Sum restaurant. Helaas bleek deze midden in een grote verbouwing te zijn en moesten we op zoek naar een andere optie. Dit werd uiteindelijk een Chinees buffetrestaurant in de buurt. Ook zeker niet slecht: er was alleen veel te veel keuze! Uiteindelijk verlieten we de zaak dus ook met een overvolle buik.

Daarna moest er dus gelopen worden als tegencompensatie. We wilden Eric (nog nooit buiten Europa geweest) natuurlijk één en ander van KL laten zien. We hebben dus maar een tour door het centrum gedaan, voornamelijk het oude gedeelte rondom Merdeka Square, Chinatown en Little India. Omdat de zon volop scheen en het dus super heet was, moest er natuurlijk ook wat gedronken worden tussendoor. Al leek het mij niet zo verstandig wijn te gaan drinken met die hitte en de dorst die ik had. Dus maar een glaasje fris genomen. De mannen hadden het iets makkelijker met hun bier.

Lekker koud biertje!

Lekker koud biertje!

Enigzins vermoeid van de hitte zijn we daarna met de metro richting huis gegaan. We moesten natuurlijk wel ons huisje laten zien… Wederom onder het genot van een biertje. In eerste instantie wilden we daarna naar een leuk restaurantje bij ons in de buurt gaan, maar na de uitgebreide lunch hebben we toch maar besloten het simpel te houden en bij ons favoriete stalletje om de hoek te gaan eten. Dat hoort er toch ook een beetje bij als je mensen een kijkje wilt geven in je leven.

Sjoerd moest natuurlijk maandag gewoon weer werken. Ik ben koffie gaan drinken met een dame van de Flits redactie. We hadden afgesproken bij een winkelcentrum waar ik al eens eerder was geweest. Zou dus niet zo moeilijk moeten zijn… Ware het niet dat ik net de verkeerde afslag pakte en recht op de tolweg afreed. Daar kun je helaas niet zomaar van af. Dus met een hele grote omweg en een beetje te laat (ben normaal gesproken altijd erg op tijd) kwam ik uiteindelijk op de plaats van bestemming aan. Meteen diende het volgende probleem zich aan: een parkeerplekje vinden. Uiteindelijk was het erg gezellig en zijn we zelfs nog gaan lunchen en daarna nog boodschappen gaan doen.

Gisteravond zijn we met Harry, Karin en Eric wat gaan eten en drinken. We zijn naar de Italiaan geweest. Is weer eens wat anders dan rijst met kip. We hebben enorm genoten van de pizza en lasagne. Is ook wel eens lekker, en gezellig natuurlijk. Maar nu we zelf ook een oven hebben (sinds vorige week) zal ik binnenkort maar eens lasagne of iets dergelijks proberen te maken.

Bij Merdeka Square

Bij Merdeka Square

Vanavond gaan we aan het eind van de middag Erik en Ev ophalen van het vliegveld. Zij blijven tot en met zondag bij ons slapen. Mogen we weer de toerist uithangen en laten zien was we allemaal geleerd hebben afgelopen tijd. Tussendoor hebben we ook nog het Koninginnebal op zaterdag. Lekker drukke week dus. Gelukkig hebben we aanstaande dinsdag weer een vrije dag ter ere van Labour Day om bij te komen… Jullie hebben natuurlijk Koninginnedag aanstaande maandag. Jammer genoeg moeten we dat hier missen, maar met het Koninginnebal zaterdag en een receptie bij de ambassadeur donderdag komen we toch aardig in de buurt!

Eind mei moet Sjoerd voor zijn werk een week naar Perth. We zijn nu aan het kijken of ik aan het eind van die week ook naar Perth kan komen en dat we er samen een paar daagjes Perth aan toevoegen. Nou nog uitzoeken wat er allemaal te doen is…

Een weekendje rustig aan

Borrel in de View

Borrel in de View

Dit weekend hebben we maar wat rustiger aan gedaan na Melaka vorig weekend en het FRIM afgelopen woensdag. Het weekend begon eigenlijk al op donderdagavond. We zouden met twee collega’s van Sjoerd (Dennis en Chan) en een ex-collega (Jenny) iets gaan eten. Aangezien alle drie van Chinese afkomst zijn, was het duidelijk dat het Chinees zou worden.
Chinees restaurant

Chinees restaurant

Eerst hebben we maar een borreltje gedronken in de View, de bar op de bovenste verdieping van de GTower. Dit om de files te ontwijken, en eerlijk gezegd ook omdat een borreltje er altijd wel in gaat…
Het restaurant waar we naar toe zijn gegaan was Chinees, maar met een beetje Thaise invloed. Hét gerecht dat ze hier serveren is vis in een pittige bouillon. De presentatie is geweldig, zie de foto.
De presentatie van de vis

De presentatie van de vis

Naast het bekende varkensvlees, groenten en tofu nog twee bijzondere gerechten: lamsvlees (heb ik nog nooit bij een Chinees gegeten) en een taartje van volgens mij radijs (dat stomen ze en bakken het daarna) gevuld met sjalotten, gedroogde pepers, cashewnoten en gember. Wederom een geslaagde keuze. Het adres staat al genoteerd voor een volgende keer. Daarna heeft Jenny ons naar huis gebracht en hebben we haar ons appartement laten zien. Toen nog even verder gebabbeld en toen was het al ver na twaalven…

Snow car wash

Snow car wash


Gelukkig hebben we erg genoten van donderdagavond, want Sjoerd moest vrijdagavond op het werk blijven. Ze hadden namelijk (voor het eerst) een video conferentie met Nederland én Houston. Zaterdag hebben we onze auto laten wassen. Werd tijd. We wisten niet precies wat we ons hiervan voor moesten stellen en al helemaal niet hoeveel het zou kosten. Ze kennen hier niet van die carwashes bij het tankstation, zoals in Nederland. Ook geen automatische wasstraten. We hebben dus maar een bordje ‘carwash’ gevolgd en kwamen uit bij een betonnen plaat met een overkapping en een klein hokje met spullen. Overigens staat er op veel bordjes ook ‘snow wash’, zoals hier ook het geval was. Wij vroegen ons af wat hiermee bedoeld werd. Misschien was het wel Maleis? Direct werd duidelijk wat dit was: ze spuiten een soort van sneeuw over je hele auto! Daarna wassen (heel grondig, inclusief schrobben op velgen) en schoon spuiten. Als je denkt dat ze dan klaar zijn, nee hoor. Dan gaan ze de auto handmatig droog maken, portieren schoonmaken, matten uitkloppen, uitgebreid stofzuigen. Zelfs het dashboard en de voorruit worden aan de binnenkant schoongemaakt. Dan gaat er nog een soort van wax op het dashboard. Bijna een uur later (en niets hoeven doen) moet je 10 ringgit (2,50 euro) afrekenen! En dat voor drie man die bezig zijn geweest. Deze keer hebben we op een stoeltje, onder het genot van een teh tarik (in een handig meeneemzakje!) die we bij het stalletje ernaast gekocht hadden, alles aanschouwt. Volgende keer misschien om de hoek gaan lunchen, zoals de meeste mensen doen.

Teh tarik in een handig neeneemzakje

Teh tarik in een handig neeneemzakje

Later op de dag zijn we richting Bukit Bintang gegaan omdat Sjoerd nieuwe schoenen nodig had voor het Koninginnebal dat over twee weken plaatsvindt. Ook moesten er nog wat spullen voor het kantoor gekocht worden. Daarna weer lekker gegeten bij Jalan Alor (Bart en Patricia weten wel waar dat is en dat je er lekker kan eten) en toen was het weer tijd voor onze maandelijkse massage. Heerlijk!

Vandaag zijn we op pad geweest voor een jurk voor het Koninginnebal. Ik had eerder al eens gezien dat ze in Mid Valley Megamall een hele hoop leuke winkeltjes hebben met jurken. Het leek een lange zoektocht te gaan worden omdat ze hier alleen maar kleine maatjes hebben. De eerste winkel bevestigde dit. Maat XL hier is toch heel anders dan in Nederland… En meestal hebben ze niet eens XL… Erg frustrerend. Eindelijk hadden we een keer een verkoopster met verstand van zaken getroffen (komt hier niet veel voor). Ze zijn hier namelijk in staat om mij een S’je te verkopen… Ik vroeg deze verkoopster of ze misschien ook winkels kende met iets grotere maten. We zijn direct naar deze winkel toe gegaan. En ja hoor: ze hadden jurken die mij pasten! Uiteindelijk moesten we zelfs kiezen uit twee even mooie jurken… Daarna nog gezocht naar bijpassende schoenen. Je gelooft het niet, maar schoenen kopen is hier ook erg lastig voor mij. Bijna alle schoenen zijn namelijk te smal! En ze moesten ook nog eens passen bij de jurk. Bijna een onmogelijke opgave. Waarschijnlijk worden het toch de schoenen die ik thuis nog heb liggen.

Daarna wilden we nog een klein boodschapje doen bij de Carrefour. Ze zijn de hele winkel aan het verbouwen, waardoor we helemaal om moesten lopen en bij de elektronica en dergelijke binnen kwamen. Hier baalden we in eerste instantie een beetje van, omdat we zo snel mogelijk naar huis wilden. Maar toen viel mijn oog op een aanbieding van een oven. Wij hebben in ons appartement wel een combimagnetron, maar na een keer brownies proberen te maken, was het voor mij duidelijk dat de ovenfunctie het absoluut niet deed en de magnetron alleen een grill functie had. Ondertussen mis ik een oven wel erg, dus we moesten er niet lang over nadenken: meenemen!

Nu weer lekker thuis en nog wat uitrusten voor de komende twee weken: Sjoerd’s baas en zijn vrouw komen weer naar KL, evenals de financieel manager. Ook krijgen we weer ‘echt’ bezoek uit NL: Eric en Ev komen een paar dagen logeren, als afsluiting van hun reis door Vietnam. Dat wordt weer de toerist uithangen!

Vandaag is groen

Met alle feestdagen hier raak je de tel nog wel eens kwijt. Vandaag was het weer raak. Deze keer ter ere van de installatie van de koning, een proces dat iedere vijf jaar plaatsvindt. Omdat we niet zijn uitgenodigd voor de festiviteiten en we op televisie er waarschijnlijk toch weinig van zouden begrijpen, hadden we vooraf al verzonnen dat we maar wat anders zouden gaan doen.

Glibberen en glijden door de jungle

Glibberen en glijden door de jungle

Iets wat al vanaf de eerste week op onze todo lijst stond: het Forest Research Institute Malaysia (FRIM). Eerlijk gezegd zijn we nu niet direct de grootste natuurliefhebbers die van elk plantje en bloempje het fijne willen weten. Daarentegen zijn we hier om niet alleen van de cultuur, maar ook de natuur te genieten. Dus werd het tijd om een groene dag in het programma op te nemen. De hoofdreden voor een bezoek aan het FRIM is de ‘canopy walk’. Een serie touwbruggen bovenin het woud, zodat je over de toppen van de bomen kunt kijken. En het ligt op nog geen acht kilometer hemelsbreed bij ons vandaan (al kost even er naar toe rijden toch al gauw twintig tot dertig minuten).

Rond de jaren ‘20 van de vorige eeuw is men begonnen om een en ander te planten. Enerzijds voor onderzoek – zoals de naam van het instituut al doet vermoeden – en anderzijds voor behoud van verschillende soorten. Je kunt het dus geen oerwoud noemen. Daarentegen loop je wel midden in de tropische jungle.

Heldin van de dag

Heldin van de dag

Dat we zo graag over de bruggen wilden lopen hebben we geweten. Gisteravond hadden we al besloten het sporten over te slaan om dit vanavond te doen. Na vanmiddag is dat voorlopig ook even niet nodig, want we hebben de nodige lichaamsbeweging gehad. Los van het feit dat de totale route door het park al gauw een paar kilometer was, moesten we ook nog een flink hoogteverschil overbruggen. Het grootste gedeelte hiervan ging via modderige en glibberige paadjes/treden. Dit betekende dat ook naar beneden gaan de nodige inspanning vergde. Daarbij kwam dat ook het even over de bruggen lopen af en toe wat energie kostte als deze heen en weer ging.

'Zie de stad schijnt door de bomen...'

'Zie de stad schijnt door de bomen...'

Maar… het was het waard. Wat was het mooi om zo lekker in de natuur rond te lopen. Eenmaal op de touwbruggen zelf, die zo’n 30 meter boven de grond hangen, was het uitzicht ook fantastisch. Niet alleen om naar beneden naar de bossen te kijken, maar ook de uitzichten richting de stad waren zeer mooi. Jammer genoeg had je de mooiste uitzichten midden op de bruggen, daar waar je geen foto mocht, en ook niet kon, maken.

Geknakte 'visgraat'

Geknakte 'visgraat'

Het grappige is dat van een afstand als je naar een berg met begroeiing kijkt, het net is alsof je in Europa rondloopt. Eenmaal dichterbij (of boven in dit geval), zie je toch dat de vegetatie er een stuk anders uitziet. Niet alleen de soort bomen (rubber, palm), maar ook de bladeren, welke vetter lijken. Van die bladeren is één soort wel erg bijzonder, zeker als hij van de boom is gevallen en afsterft. Het is net alsof een soort visgraat overblijft. En dan nog een flinke ook, want de bladeren zijn ruim een meter lang.

Picknicken bij het water

Picknicken bij het water

Aan het einde van de route liepen we langs een riviertje, met hier en daar wat watervalletjes, weer naar beneden. Eenmaal daar aangekomen bleek de ruimte gebruikt te worden als picknickplek met veel ruimte voor kinderen om in het water te spelen. Helaas hadden wij geen zwemspullen mee, want een beetje verkoeling was wel welkom geweest.

Wij hebben in ieder geval weer een prima dagbesteding gehad en hebben weer een must-see van ons todo lijstje afgevinkt. Op naar de volgende!

Weekendje weg in eigen land: Melaka

Na drie minder leuke weken en weekenden (Sjoerd was twee weken naar de klant en één week naar NL), was het weer eens tijd voor een uitstapje. We waren het er snel over eens: Melaka! Sjoerd is vrijdag iets eerder op het werk weggegaan, zodat we voor de files weg konden en bijtijds in Melaka aan zouden komen. Wel vreemd om in zo’n land gewoon met de auto op pad te kunnen. Eigenlijk is het maar een weekendje weg in eigen land… Toch vergaten we telkens dat we met de auto waren. Dit kwam vooral omdat alles in het centrum op loopafstand is. Wat nog vreemder was om te zien, waren al die Nederlandse invloeden: we waren toch weg in EIGEN land? Dat maakt het ook weer erg leuk.

Hapje eten bij verzameling Chinese stalletjes

Hapje eten bij verzameling Chinese stalletjes

Rond het avondeten kwamen we aan in Melaka. Het hotel was gelukkig makkelijk te vinden en er was een parkeerterrein aan de overkant van de straat. Toen we het hotel weer uitkwamen om wat te gaan eten, troffen we iets aan wat we helemaal niet verwacht hadden: een paasprocessie. De hele straat was afgezet en een lange stoet liep een route naar de St. Peter’s church, de oudste functionerende katholieke kerk in Maleisië. Wel vreemd te zien in een islamitisch land als Maleisië. Achteraf gezien hadden we dit natuurlijk wel kunnen bedenken als je kijkt naar het Europese verleden. We wilden eigenlijk gaan eten bij een restaurant tip uit de Loney Planet (een stukje buiten het centrum), maar hier stonden rijen mensen op straat te wachten. Dus maar niet gedaan. Vervolgens zijn we richting het centrum gelopen en hebben we langs de Jonker’s Walk Night Market geslenterd.
Anja 's avonds bij het waterrad

Anja 's avonds bij het waterrad

Leuk om een keer gezien te hebben, maar te toeristisch, te veel rommel, voor te veel geld. Wat ons meteen opviel: alleen maar Chinezen, en veel… Wie denkt dat Melaka zo in de 21e eeuw eindelijk verlost is van bezetters: NOT! Eerst de Portugezen, toen de Nederlanders, daarna de Engelsen en dan nu de Chinezen. In een zijstraatje zagen we een verzameling Chinese stalletjes en hebben daar een hapje gegeten. Daarna hebben we de drukte ontweken en hebben we langs het water gelopen en foto’s gemaakt.

De teh tarik en Anja

De teh tarik en Anja

Bij het hotel zat geen ontbijt in, maar dat vonden wij helemaal niet erg. Melaka is namelijk de overtreffende trap van Maleisië qua eten. Halverwege richting het centrum zijn we neergestreken bij een Indiase tent. Ze hadden vele variaties op de welbekende roti canai. Traditioneel geserveerd op een bananenblad en vergezeld door een teh tarik. Heerlijk!
We zijn onze rondwandeling door het centrum gestart rondom St. Paul’s Hill, het oude Melaka. We begonnen natuurlijk lekker Nederlands: bij de Christ Church en het Stadthuys. Teszamen vormt het een mooi ensemble met zijn terracotta kleur en typisch Hollandse koloniale bouwstijl, gelegen rondom een pleintje. Het Stadthuys huisvest het Museum of History & Ethnography. Als je een kaartje koopt (maar RM5!) krijg je meteen toegang tot twee andere musea op het terrein.
De Christ Church en het Stadthuys

De Christ Church en het Stadthuys

Het was een interessante tentoonstelling en tegelijkertijd een welkome afkoeling. Daarna zijn we de berg op gegaan naar de ruïne van de St. Paul’s Church. Wederom veel Hollandse historie en zelfs grafstenen die wij konden lezen (en veel andere bezoekers niet…). Via de Nederlandse begraafplaats zijn we weer naar beneden gegaan. Opmerkelijk detail: er liggen hier meer Engelsen dan Nederlanders begraven. Via een achteringang (was volgens mij niet de bedoeling) kwamen we op het terrein van het paleis van de sultan van Melaka (wel een replica) terecht. Toen we naar binnen wilden, bleek dat je een ticket moest kopen bij de ingang. Hier hadden we niet zoveel zin in en hebben nog even door de mooie, grote tuin gewandeld. Was vast niet de bedoeling zonder een ticket, maar toch…
De ruïne van de St. Paul’s Church

De ruïne van de St. Paul’s Church

Direct naast het paleis ligt de Porta de Santiago: één van de vier hoofdpoorten van het Portugese fort A’Famosa. Ik had van tevoren foto’s van deze poort gezien en deze leek erg groot en indrukwekkend. In werkelijkheid is deze een stuk kleiner en dacht ik in eerste instantie zelfs dat het nog bij de St. Paul’s Church hoorde en zochten we naar de echte Porta de Santiago… De rest van het gebied rondom St. Paul’s Hill wordt in beslag genomen door musea en nog meer musea. Om moe van te worden. Het enige interessante museum, het architectuur museum, was al een jaar gesloten tot nader order.

Anja voor het paleis van de sultan

Anja voor het paleis van de sultan

Hierna zijn we de rivier overgestoken naar het iets nieuwere (lees iets minder oude) gedeelte van Melaka en hebben we geluncht wij een Chinees restaurant. Waar anders, want dit deel van Melaka kunnen ze beter Chinatown noemen! Toen maar weer verder gegaan met de wandeling, die ons bracht bij de Heerenstreet (klinkt Nederlands…). Er is nog hier nog maar weinig bewaard gebleven. In het pand 8 Heerenstraat hebben ze een typisch 18e eeuws, Nederlandse periode, huis gerenoveerd. Hier was een aardige man die ons het een en ander vertelde en daarna natuurlijk een boek over ‘The Dutch in Malaka’ wilde verkopen. Ook hebben de Jonker’s Street overdag gezien en heel veel Chinese tempels.
Sjoerd in de tuin van het paleis van de sultan

Sjoerd in de tuin van het paleis van de sultan

Oh ja, en één moskee. Maar dan wel een hele aparte. Van een collega van Sjoerd hadden we een tip gekregen voor een leuke tent om (durian) cendol te gaan eten. Vrijdag avond waren we hier al langs gelopen, maar was alles uitverkocht. Nu stond er een enorm lange rij. We hebben maar een ander tentje gevonden om een cendol te eten. Was ook prima. Iets anders waar Melaka bekend om staat is de Chicken Rice Ball: een soort Hainan kip (niet echt onze favoriet) met rijst in de vorm van balletjes. Ook bij het hiervoor aangeraden restaurant stond een lange rij mensen te wachten. Blijkbaar wachten ze hier graag voor goed eten.

Porta de Santiago

Porta de Santiago

En toen begon het, zoals elke dag in Maleisië, te regenen. We hebben maar snel een droog plekje opgezocht en een borreltje gedronken. Daarna weer een restaurant tip uit de Loney Planet geprobeerd waar wel plaats was: Harper’s restaurant. Het stond omschreven als fusion restaurant (Maleis – Westers), maar daar was weinig van te merken. Misschien dat het Westers eten was, bereid door een Maleisiër die er niet zo veel verstand van had… Of je in Maleisië nu in een duur en chique restaurant gaat eten, of bij een stalletje om de hoek, het eten staat meestal na een paar minuten voor je neus. Niet echt een gezellig avondje uit dus. Maar hier hadden wij iets op gevonden: dit restaurant serveerde de gerechten ook als tapas.
Boottocht

Boottocht

Wij bestelden dus eerst maar eens twee tapas en wachtten een hele tijd met het bestellen van de volgende. Zodoende ben je iets langer bezig en kun je je fles wijn wel opkrijgen… Ze hadden trouwens een geweldige combinatie (NOT!): kip gevuld met een garnalenpasta. Zelfs Sjoerd vond het niet lekker (als combinatie dan). Ook handig dat je dat niet op de kaart zet. Maar ja, wij hebben ons prima geamuseerd en hebben ook wel genoten van het eten. Hierna wilden we nog voor een rondvaart gaan, maar er stond een super lange rij. Maar lekker gaan slapen dus.

Replica van het 16e eeuwse Portugese schip

Replica van het 16e eeuwse Portugese schip

Zondag zijn we maar weer gaan ontbijten bij de Indiase tent. Sjoerd had een soort roti met schapenvlees. Erg lekker, maar het had ook de helft kunnen zijn, zo veel als het was. Hierna zijn we direct naar de rondvaartboten gegaan. Ditmaal geen wachtrij. De rondvaart verraste ons: hij ging 9 kilometer langs de Sungai Melaka. De gehele waterkant was mooi ingericht en achterkanten van woningen waren voorkanten gemaakt of geheel beschilderd. Ook komt de boot langs Kampung Morten: een levend museum van een traditionele Maleise kampung. Hier zagen we voor het eerst weer Maleisiërs in plaats van Chinezen. Ook loopt er langs een deel van de boottocht (nou niet echt het drukste deel) een monorail met een begin- en een eindstation. Meer niet. Er stond één treintje bij het eindstation, maar ik vraag me af of deze nog gebruikt wordt. Een beetje een mislukking dus, vooral op een locatie waar niet zoveel te zien is.
Anja voor het Fort St. John

Anja voor het Fort St. John

Na de boottocht zijn we naar het Maritiem Museum gegaan. Dit is gevestigd in een levensgrote replica van een 16e eeuws Portugees schip. Wederom kreeg je met het kaartje toegang tot twee andere musea. Ditmaal voor een bedrag van RM3. Kost echt niets! Toen terug naar het hotel (en dus de auto) en op naar het Fort St. John , zo’n drie kilometer buiten het centrum. En dat was duidelijk te zien: er was niemand! Stond ook niet in de Lonely Planet… Dit fort is aan het eind van de 18e eeuw door de Hollanders gebouwd op een kleine heuvel.
Sjoerd bij het kanon in Fort St. John

Sjoerd bij het kanon in Fort St. John

Het was eigenlijk wel frappant om zo’n stukje historie te zien. In Nederland leer je op school allemaal dingen over de VOC. Maar als je dan rondloopt in een omgeving waar zij ook daadwerkelijk iets ‘aangericht’ heeft (NB: Melaka was niet alleen tactisch een goede plek voor de handel, maar men wilde vooral de handel in Batavia stimuleren door Melaka minder aantrekkelijk te maken), dan doet het toch wat om een kanon met een VOC embleem te zien staan.

Sjoerd bij de zee

Sjoerd bij de zee

Als laatste voordat we weer naar KL terug zouden gaan een verplicht item voor Sjoerd: naar de ZEE! Vond ik helemaal niet erg! Even op de rotsen gezeten en geluisterd naar het water en toen was het echt tijd om naar huis te gaan. Helaas duurde dat iets langer vanwege de zware regen en onweer. Er was zelfs een inslag net naast onze auto! Uiteindelijk, iets later dan gepland, weer thuis gekomen. Moeten we vaker doen!

Flits april 2012

Ik wil graag mijn artikelen die ik voor Flits schrijf met jullie delen, zoals Patricia eerder ook al gevraagd heeft. Na navraag gedaan te hebben mag het, maar dan natuurlijk alleen na de verschijning van Flits. De artikelen die ik afgelopen weken geschreven heb, komen echter pas volgende maand in Flits (mei editie). Voor de Flits van april, die deze week uit is gekomen, heb ik maar een kleine bijdrage geleverd: twee artikelen voor het Prikbord. Dus bij deze.

In het vervolg ben ik verantwoordelijk voor de Agenda (voor jullie in NL niet zo interessant, maar kost veel tijd) en het gehele Prikbord (met vaste onderwerpen als Ondertussen in NL, vrijwilligerswerk, feestdagen in Nederland en Maleisië, Wist u dat, enkele zinnen Bahasa (Maleis) en opmerkelijke Maleise weetjes en feitjes. Zo hebben de meesten redactieleden een vast onderdeel. Op de vergadering worden de overige onderwerpen verdeeld, zodat iedereen elke maand wat anders heeft, afhankelijk van de ideeën en inbreng.
Ik ga straks maar weer verder met het doorspitten van de Lonely Planet, want we gaan dit weekend naar Melaka! Gisteravond hotel geboekt voor twee nachten, zodat we twee volle dagen hebben om het stadje te ontdekken. En natuurlijk genieten van alle Hollandse invloeden daar…

Weg in eigen land

Een aantal weken geleden werd ineens duidelijk dat ik ‘even’ naar Nederland zou moeten voor het werk. De eerste reactie was: leuk, gaaf! Echter, naarmate de tijd vorderde had ik steeds meer zoiets van: moet dat nu echt? We zitten hier net, we hebben nog geen heimwee, we… uhm… ik zou gaan en niet wij. Zoals Anja in het voorgaande stukje al schreef, hebben we nog wel lang nagedacht of we niet samen zouden moeten gaan. We hebben hier nog best een tijdje mee geworsteld. Maar goed, vrienden en familie zijn overdag ook bezig, ik zou de hele dag moeten werken en bovenal speelde uiteraard het kostenplaatje een grote rol.

Omdat het maar voor een week was, had ik niet zoveel spullen nodig. Bijkomend voordeel was wel dat ik op de terugweg de hele koffer vol kon proppen met ‘boodschappen’. In de voorbije weken hebben we al een lijstje bijgehouden. Ook mijn collega’s hadden nog wensen – heel gek, men is hier (ook) dol op stroopwafels. Er was echter één maar: de liter alcohol die ik op de terugweg mocht importeren was voor ons zelf gereserveerd.

Met een nagenoeg lege koffer en boodschappenlijst in de hand kwam ik zondagmorgen vroeg aan op Schiphol. Dat leverde wel een heel erg raar gevoel op. En dat lag niet alleen aan de temperatuur die een stuk lager lag. Daar sta je dan, weg in eigen land terwijl je geen ‘thuis’ meer hebt, maar toch nog steeds een soort thuis(-komst)gevoel. Tegelijkertijd was alles zo vertrouwd: ik kon de omroepen verstaan, de borden begrijpen, wist precies welke trein ik moest pakken. Wel werd het rare gevoel versterkt toen ik, eenmaal in Eindhoven aangekomen, moest inchecken in een hotel. Het communiceren met Anja was ook even wennen. Waar ik normaal rekening houd met mensen die later leven dan ons, moest ik nu goed opletten dat het in KL niet te laat zou zijn.

Ook levert zo’n rare situatie ook hele leuke taferelen op. Zo wilde een straatverkoper mij een abonnement op Voetbal International aansmeren. Op zich leuk om dan te beweren dat hij niet kan garanderen dat het bij mij bezorgd kan worden. Hij kon zich niet voorstellen dat dit niet kon. Totdat de aap uit de mouw kwam natuurlijk. Ook even langs wippen bij mensen die je totaal niet verwachten leverde erg leuke reacties op. Het was zelfs zo dat bijna iedereen meteen Anja een mailtje stuurde nadat ik langs geweest was. Gelukkig ben ik netjes geweest…

Een potje bandplakken

Een potje bandplakken

Dat ik toch echt in Nederland was, merkte ik weer toen ik de fiets van het werk kon gebruiken. Oorspronkelijk heb ik deze ‘gedoneerd’ – er zit zelfs nog een labeltje aan het sleuteltje met de aanduiding dat dit Sjoerd zijn fiets is – maar na wat opknapwerk is dit een heuse bedrijfsfiets geworden. Omdat ik door het tijdsverschil de eerste dagen ’s ochtends wat vroeg wakker was, kon ik er lekker op uit en mezelf uitleven op de fiets. Dat fietsen niet altijd even leuk is, merkte ik helaas ook. Toen ik dinsdagavond na een lekker diner bij Saskia en Stan weg wilde rijden, bleek de achterband lek te zijn. Kon ik nog even een potje oud-Hollandsch band plakken spelen.

Van veel mensen hebben we al eens begrepen dat even naar Nederland gaan enorm veel energie kost. Ondanks dat ik dit nu kan beamen, moet ik zeggen dat het me niet is tegengevallen. Ik had nu namelijk meer een gevoel van ‘als je er dan toch bent, maak er dan wat van’. Het zou een beetje raar zijn als je elke avond in je eentje op je hotelkamer zou moeten zitten. Zodoende zat elke minuut vrije tijd buiten mijn werk – ja, er is ook wel degelijk nog gewerkt deze week – helemaal volgepropt met borreltjes, hapjes eten en bezoekjes. Ondanks dat het energie kost, levert het ook heel veel energie op. Het enige nadeel is, dat je dan pas beseft hoeveel mensen je eigenlijk nog niet eens de kans hebt gegeven om gezellig bij te kletsen of een vorkje mee te prikken. Vooraf hadden we mijn komst bewust niet aan de grote klok gehangen, omdat ik een beetje bang was om mensen bij voorbaat al teleur te stellen. Iets wat zelfs ook al gedurende de week moest gebeuren, helaas…

Omdat ik pas op zaterdagavond terugvloog, kon ik ’s ochtends nog even op pad om het boodschappenlijstje af te werken. Naast de ‘gebruikelijke’ zaken als stroopwafels, drop en kaas, nog wat specifieke dingen waar we hier nog geen alternatief voor hebben gevonden en op verzoek van mijn collega’s Chan en Dennis ook nog wat exclusieve Cubaanse sigaren.

Oscar bij Peetoom Sjoerd

Oscar bij Peetoom Sjoerd

Zoveel tijd had ik echter niet, want er stonden mij namelijk nog twee belangrijke zaken te wachten: ik zou nog langs mijn zusje gaan en ik zou mijn petekind Oscar zien. Toeval bestaat dan wel niet, maar het kwam wel heel mooi uit dat hij uitgerekend deze week geboren is! Het was een heel bijzonder gevoel om hem in mijn armen te mogen hebben. Hopelijk doen er zich de komende jaren nog genoeg mogelijkheden voor om hem weer even te zien. Ik had dan ook graag nog even willen blijven. Van papa mocht dit ook wel, want Oscar bleef erg rustig slapen in mijn armen. Maar goed, het ticket was toch echt geboekt voor zaterdag, dus door naar Schiphol.

Daar heb ik nog gezellig wat gedronken en gegeten met Milou. Dit konden we uitgebreid doen, omdat het vliegtuig een uur vertraging had. Daarna door de douane en op weg naar de gate. Na de security check bij het wachten schrok ik ineens op, want mijn naam werd omgeroepen. Gelukkig was het niet ernstig: of ik misschien van plek wilde ruilen, zodat een gezin ‘herenigd’ kon worden. Aangezien ik toch alleen was maakte me dit totaal niet uit. Of ik nu voor, achter, links of rechts zou zitten, ik zou weer naar KL gaan. En dat was maar goed ook, want ik had echt zin om weer naar huis te gaan!