Weg in eigen land

Een aantal weken geleden werd ineens duidelijk dat ik ‘even’ naar Nederland zou moeten voor het werk. De eerste reactie was: leuk, gaaf! Echter, naarmate de tijd vorderde had ik steeds meer zoiets van: moet dat nu echt? We zitten hier net, we hebben nog geen heimwee, we… uhm… ik zou gaan en niet wij. Zoals Anja in het voorgaande stukje al schreef, hebben we nog wel lang nagedacht of we niet samen zouden moeten gaan. We hebben hier nog best een tijdje mee geworsteld. Maar goed, vrienden en familie zijn overdag ook bezig, ik zou de hele dag moeten werken en bovenal speelde uiteraard het kostenplaatje een grote rol.

Omdat het maar voor een week was, had ik niet zoveel spullen nodig. Bijkomend voordeel was wel dat ik op de terugweg de hele koffer vol kon proppen met ‘boodschappen’. In de voorbije weken hebben we al een lijstje bijgehouden. Ook mijn collega’s hadden nog wensen – heel gek, men is hier (ook) dol op stroopwafels. Er was echter één maar: de liter alcohol die ik op de terugweg mocht importeren was voor ons zelf gereserveerd.

Met een nagenoeg lege koffer en boodschappenlijst in de hand kwam ik zondagmorgen vroeg aan op Schiphol. Dat leverde wel een heel erg raar gevoel op. En dat lag niet alleen aan de temperatuur die een stuk lager lag. Daar sta je dan, weg in eigen land terwijl je geen ‘thuis’ meer hebt, maar toch nog steeds een soort thuis(-komst)gevoel. Tegelijkertijd was alles zo vertrouwd: ik kon de omroepen verstaan, de borden begrijpen, wist precies welke trein ik moest pakken. Wel werd het rare gevoel versterkt toen ik, eenmaal in Eindhoven aangekomen, moest inchecken in een hotel. Het communiceren met Anja was ook even wennen. Waar ik normaal rekening houd met mensen die later leven dan ons, moest ik nu goed opletten dat het in KL niet te laat zou zijn.

Ook levert zo’n rare situatie ook hele leuke taferelen op. Zo wilde een straatverkoper mij een abonnement op Voetbal International aansmeren. Op zich leuk om dan te beweren dat hij niet kan garanderen dat het bij mij bezorgd kan worden. Hij kon zich niet voorstellen dat dit niet kon. Totdat de aap uit de mouw kwam natuurlijk. Ook even langs wippen bij mensen die je totaal niet verwachten leverde erg leuke reacties op. Het was zelfs zo dat bijna iedereen meteen Anja een mailtje stuurde nadat ik langs geweest was. Gelukkig ben ik netjes geweest…

Een potje bandplakken

Een potje bandplakken

Dat ik toch echt in Nederland was, merkte ik weer toen ik de fiets van het werk kon gebruiken. Oorspronkelijk heb ik deze ‘gedoneerd’ – er zit zelfs nog een labeltje aan het sleuteltje met de aanduiding dat dit Sjoerd zijn fiets is – maar na wat opknapwerk is dit een heuse bedrijfsfiets geworden. Omdat ik door het tijdsverschil de eerste dagen ’s ochtends wat vroeg wakker was, kon ik er lekker op uit en mezelf uitleven op de fiets. Dat fietsen niet altijd even leuk is, merkte ik helaas ook. Toen ik dinsdagavond na een lekker diner bij Saskia en Stan weg wilde rijden, bleek de achterband lek te zijn. Kon ik nog even een potje oud-Hollandsch band plakken spelen.

Van veel mensen hebben we al eens begrepen dat even naar Nederland gaan enorm veel energie kost. Ondanks dat ik dit nu kan beamen, moet ik zeggen dat het me niet is tegengevallen. Ik had nu namelijk meer een gevoel van ‘als je er dan toch bent, maak er dan wat van’. Het zou een beetje raar zijn als je elke avond in je eentje op je hotelkamer zou moeten zitten. Zodoende zat elke minuut vrije tijd buiten mijn werk – ja, er is ook wel degelijk nog gewerkt deze week – helemaal volgepropt met borreltjes, hapjes eten en bezoekjes. Ondanks dat het energie kost, levert het ook heel veel energie op. Het enige nadeel is, dat je dan pas beseft hoeveel mensen je eigenlijk nog niet eens de kans hebt gegeven om gezellig bij te kletsen of een vorkje mee te prikken. Vooraf hadden we mijn komst bewust niet aan de grote klok gehangen, omdat ik een beetje bang was om mensen bij voorbaat al teleur te stellen. Iets wat zelfs ook al gedurende de week moest gebeuren, helaas…

Omdat ik pas op zaterdagavond terugvloog, kon ik ’s ochtends nog even op pad om het boodschappenlijstje af te werken. Naast de ‘gebruikelijke’ zaken als stroopwafels, drop en kaas, nog wat specifieke dingen waar we hier nog geen alternatief voor hebben gevonden en op verzoek van mijn collega’s Chan en Dennis ook nog wat exclusieve Cubaanse sigaren.

Oscar bij Peetoom Sjoerd

Oscar bij Peetoom Sjoerd

Zoveel tijd had ik echter niet, want er stonden mij namelijk nog twee belangrijke zaken te wachten: ik zou nog langs mijn zusje gaan en ik zou mijn petekind Oscar zien. Toeval bestaat dan wel niet, maar het kwam wel heel mooi uit dat hij uitgerekend deze week geboren is! Het was een heel bijzonder gevoel om hem in mijn armen te mogen hebben. Hopelijk doen er zich de komende jaren nog genoeg mogelijkheden voor om hem weer even te zien. Ik had dan ook graag nog even willen blijven. Van papa mocht dit ook wel, want Oscar bleef erg rustig slapen in mijn armen. Maar goed, het ticket was toch echt geboekt voor zaterdag, dus door naar Schiphol.

Daar heb ik nog gezellig wat gedronken en gegeten met Milou. Dit konden we uitgebreid doen, omdat het vliegtuig een uur vertraging had. Daarna door de douane en op weg naar de gate. Na de security check bij het wachten schrok ik ineens op, want mijn naam werd omgeroepen. Gelukkig was het niet ernstig: of ik misschien van plek wilde ruilen, zodat een gezin ‘herenigd’ kon worden. Aangezien ik toch alleen was maakte me dit totaal niet uit. Of ik nu voor, achter, links of rechts zou zitten, ik zou weer naar KL gaan. En dat was maar goed ook, want ik had echt zin om weer naar huis te gaan!

2 reacties op “Weg in eigen land

  1. Hoi Sjoerd, wat een lief neefje heb je! Grappig om je verhaal te lezen en goed om te horen dat KL al als thuis voelt!!
    Groetjes Patricia

  2. Hoi Sjoerd, het was hartstikke leuk om je vorige week te hebben gesproken! En wat kwam het geweldig mooi uit dat je precies op tijd voor je werk in NL was om Oscar, je net geboren petekind, te kunnen zien en vasthouden. Wat een leuke foto! Hartelijke groeten, Huibert

Geef een reactie