Post, Telegraaf en Telefoon in Maleisië…

Het zat ons deze week niet echt mee met de post hier in Maleisië. Soms wil je toch wel weer even in Nederland wonen…

Het begon met een klein pakketje wat ze probeerden in de brievenbus te stoppen. Nou zul je zeggen: dat kan. Maar je moet je voorstellen dat de brievenbus een opening heeft van 2 cm en het pakketje zo’n 8 cm hoog was… Ik vond het uitermate knap dat het ze gelukt is. Jammer genoeg heb ik niet zo’n fancy telefoon die foto’s kan maken, zodat ik het beeld van de kapotte brievenbus, maar met pakketje erin, met jullie kan delen. Helaas was hierdoor onze gehele brievenbus gesloopt en heb ik iemand van het gebouw hierop aangesproken. Natuurlijk was het de schuld van de postbode, die dus te lui was om naar boven te komen. Het mannetje heeft de brievenbus provisorisch gemaakt met de mededeling dat hij iemand zou sturen om het helemaal te maken. Tot nu toe nog niets van gemerkt…

De doos belooft al niet veel goeds...

De doos belooft al niet veel goeds...

Vervolgens kwam de postbode later deze week wel een keer naar boven. Het was mij niet duidelijk van wie het pakketje was (onbekend bedrijf) en wat de inhoud was. Toch heb ik het maar aangenomen omdat er toch echt mijn naam op stond. Toen ik het uitpakte bleek dat het de snijplanken waren die ik besteld had via Groupon. Maar toen bleek ook dat de houder waar de snijplanken in zaten helemaal beschadigd was. Zucht. Overigens kwam dit mede door de fantastische inpak kwaliteiten van de verzender. Denk je in: een doos met daarin een houder met snijplanken, zonder enig opvul- danwel beschermingsmateriaal. Gek hè, dat dat in een zending beschadigd raakt. Het kan hier ook niet zomaar goed gaan.
Dit is toch echt niet de bedoeling

Dit is toch echt niet de bedoeling

Dus maar weer een uitgebreide mail gestuurd met uitleg en foto’s. Ik had al bedacht dat er waarschijnlijk nooit een antwoord zou komen en dat ik er later achteraan moest bellen, maar ik kreeg binnen een half uur reactie terug dat ik het pakketje terug kon sturen en ik dan een nieuwe opgestuurd zou krijgen, inclusief de gemaakte verzendkosten. Dat had ik echt niet verwacht. Dus op naar het postkantoor en daar weer meer dan een uur wachten tot je aan de beurt bent. Nog een keer: zucht. Helemaal toen de beambte naar het pakketje wees en aangaf dat dat wel eens kapot zou gaan in de zending. Ik schreeuwde bijna uit: DUH, MAAR HET IS AL KAPOT! Nou maar afwachten wanneer de nieuwe snijplanken arriveren, en vooral hoe ze arriveren.

En toen was het nog niet klaar: alle post van blok B was bij blok A (waar wij dus wonen) bezorgd. En waarschijnlijk was onze post bij blok B bezorgd… Om nu heel makkelijk de post bovenop de brievenbus te leggen – net als alle andere bewoners (helaas) – leek ons niet zo netjes. Daarom liepen we met al ‘onze’ post naar de bewaker en probeerden uit te leggen dat dit toch echt niet voor ons was. Na zo’n zes keer controleren wat het adres was, keek de bewaker ons vragend aan. Nogmaals proberen uit te leggen wat het probleem was. Het lijkt wel alsof een gemiddelde bewaker hier maar twee dingen hoeft te kunnen: salueren en in de portofoon praten, oh nee, brabbelen is een beter woord. Dat eerste had hij al bij binnenkomst gedaan, dat tweede bleef hij gedurende de volgende tien minuten doen, zonder iets tegen ons te zeggen. Enige navraag in het Engels was verspilde moeite, want de vragende ogen werden nog groter.
Op naar het wachthuisje. Wederom fout van de postbode werd ons na veel vragen verteld. Ook dit had nogal wat voeten in aarde, want ze begonnen ons telkens uit te leggen dat ze echt wel zouden bellen als er een pakketje bezorgd zou worden. Maar uiteindelijk kwam de boodschap gelukkig over. Helaas kun je hier wel een klacht indienen bij de post, maar dan word je vol in je gezicht uitlachen en schiet je dus niets mee op: “ik weet toch echt wel hoe ik mijn werk moet doen?”. Nou maar hopen dat we geen post gemist hebben. Dat zullen we echter nooit weten.

Eén lichtpuntje: de Flits is deze week wel via de post gearriveerd. Met mijn bijdragen voor de kalender, het prikbord, smullen en ontdek je plekje. Je kunt op bijgevoegde afbeeldingen klikken voor een vergroting.

Als de post nu de enige ergernis op gebied van communicatie was, dan konden we daar nog mee leven. Dan zouden we namelijk altijd nog terug kunnen vallen op email en telefoon. Wat betreft email lijkt het wel of een gemiddeld zichzelf respecterend bedrijf geen bedrijfs email adres heeft en anders in ieder geval geen domeinnaam. Op Facebook kun je ze gelukkig wel vaak vinden. Maar of je daar nou iets aan hebt?… Er vliegen hier dus vrij veel Gmail, Hotmail en Yahoo adressen in het rond wat het vrij moeilijk maakt om te achterhalen wie of wat je nu een emailtje schrijft. Dan maar de telefoon.

Van alle dingen die je hier moet doen vinden wij telefoneren misschien wel het ergste wat er is. Een gesprek begint van beide kanten met ‘….hello….’. Je weet dus nooit wie je aan de lijn hebt of wie jou belt. Stel dat je gebeld wordt, dan beginnen ze meteen in het Bahasa (Maleis) een aantal zinnen te praten. Als je dan aangeeft dat je geen Bahasa spreekt, maar dat je toch graag in het Engels wil praten, begint het gesprek overnieuw: “….hello…., ….hello?….., ….hello…., tuut tuut tuut”.
Als je zelf belt en je vraagt of degene die zojuist ‘hello’ gezegd heeft ook die en die van dat bedrijf is, dan krijg je een reactie van “duh… anders had je toch niet naar dit nummer gebeld?” Je mag blij zijn als je die zin überhaupt verstaat, want er wordt vrij veel Indiaas Engels gebrabbeld en het filter van de telefoon draagt dan ook niet bij aan de resulterende verstaanbaarheid.
Wat het telefoneren naast dit alles nog aangenamer maakt, is het uitwisselen van gegevens. Een naam spellen gaat per definitie niet (al lijkt dat eenzijdig, want als je de andere kant om iets vraagt dan spuiten de letters er uit). Je moet dus goed de A van Anton, B van Bernard in lokale variant beheersen. In dit geval gebruik je landen, werelddelen of steden. Overigens zijn deze vrij flexibel in te vullen, want gelukkig begrijpen veel mensen dat Asia, Angola, Australia en Alaska allemaal met de A beginnen. Eind van het verhaal is dat het allemaal niet uitmaakt, want ze lijken toch niet naar je te luisteren.

Zo hebben wij laatst pizza besteld – ja we hebben gezondigd ohhhhhh. Sjoerd moest tot drie keer toe proberen zijn telefoonnummer door te geven (toch niet zo moeilijk met drie keer de combinatie ‘19’). Daarna was het de beurt aan ons adres. Uiteindelijk mag het een wonder heten dat men ons heeft weten te vinden, want het adres op de bon leek uiteindelijk in de verste verte niet op wat we opgegeven hadden. Misschien hadden we de bezorger hier wel een extra fooi voor moeten geven. Als hij het op naam had moeten doen – Sjoerd heeft wel driemaal zijn naam letter voor letter, met S van Singapore, etc. gespeld – was het helemaal niet gelukt, want wat voor ‘Sjoerd’ had door moeten gaan was een heel alfabet waar geen ‘Sjoerd’ in te herkennen was.

Los van het telefoneren, was de discussie over de prijs wel leuk. De pizzeria heeft een 2-halen-1-betalen regeling. Dat wil zoveel zeggen als dat je niet een enkele pizza kunt bestellen zonder er voor twee te betalen. Volgens de folder gold dit voor ‘any pizza’. Als je dan bestelt, blijken er voor regular en large pizza’s andere prijscategorieën te bestaan. Begrijpelijk, maar zet het dan op zijn minst even in de folder. Omdat wij een regular en een large wilden, hebben we geprobeerd om de vriendelijke juffrouw uit te leggen dat het voor het bedrijf misschien een gunstige oplossing zou zijn als we gewoon voor een large combi zouden betalen en dat zij ons dan een regular en een large pizza zouden leveren. Hoe konden we het bedenken… als we dit wilden moesten we toch gewoon voor vier pizza’s betalen?!?!??! Weer eentje in de categorie: “ik weet toch echt wel hoe ik mijn werk moet doen?”.

4 reacties op “Post, Telegraaf en Telefoon in Maleisië…

  1. Anja, wat een kostelijk verhaal, ik zie het helemaal voor me!
    Maar ik kan wel begrijpen dat je je geduld wel eens verliest, het lezen van dit verhaal is vermakelijker dan het te ondergaan.
    Wat jammer nu voor jullie, wij hadden stroopwafels opgestuurd en vele oranje voetbalspullen voor Sjoerd ivm EK. Mocht jullienu binnenkort mensen in het oranje zien lopen al smakkend met volle mond dan weet je dat ons pakket in ieder geval gearriveerd is in KL!

  2. Hoi Anja, wat een hartstikke leuk verhaal weer, maar ik ben blij dat ik niet aan ‘the receiving end’ zit van al deze communicatie problemen :) ! Hebben alle expats in KL hier slechte ervaringen mee? Je zou toch zeggen dat in zo’n geweldige internationale stad hier ervaringen mee worden opgedaan en dat de locale organisaties hier lering uit trekken. Maar blijkbaar is dat teveel gevraagd…
    Hier in NL is het na een erg drukke week opeens rustig, met een heerlijk lang weekend vanwege Hemelvaartdag. Gisteren voor het eerst een dag helemaal niet achter de pc, gewoon lekker in de tuin gewerkt met als resultaat een volle gft bak. Hartelijke groeten, Huibert

    • Helaas hebben alle expats hier last van en zijn we geen uitzondering. Het mag dan wel een grote internationale stad zijn, maar alles gaat nog lekker op z’n Maleis. En van expats/buitenlanders zullen ze niet snel iets willen leren. En dat zal niet zomaar veranderen ben ik bang…

Geef een reactie