De draad weer oppakken

Decor van de musical

Decor van de musical

Het voorgaande stukje heeft een tijdje op zich laten wachten. Ondanks de drukte maken we een boel mee. Reden te meer om de draad maar weer eens op te pakken. Wie ons op Facebook volgt heeft waarschijnlijk al een en ander meegekregen. Zo zaten we vorige week bij een high school musical uitvoeringen van Hairspray. In eerste instantie zul je zeggen: waarom zou je naar een high school musical willen? Nu blijkt er hier een internationale school te zijn die het concept high school musical tot een kunst verheven lijkt te hebben. Of je nu de hoofdrol hebt of een taak achter de schermen, iedereen die hier zijn of haar steentje aan bijdraagt, doet dit met de overgave van een professional. Het eindresultaat doet dan ook niet onder voor een doorsnee professionele musical. Licht, geluid, muziek, decor, kleding, … alles was tot in de puntjes geregeld. Het was dusdanig goed dat zelfs de aanwezige royalty – waarvoor we een aantal keer netjes moesten opstaan – zich prima vermaakte en tot het eind bleef (wat bijna nooit het geval is).
Dit jaarlijks terugkerend fenomeen is zeer bekend binnen een relatief beperkt gezelschap (uiteraard naast de ouders en oud-leerlingen). Enerzijds helaas, want er zouden zoveel meer mensen hier van moeten genieten. Anderzijds is het goed, want nu konden wij tenminste nog een kaartje voor één van de zes uitvoeringen bemachtigen. Dank aan Linda – iemand die we hier hebben leren kennen en die op deze school gewerkt heeft – die ons hiervoor getipt heeft (en natuurlijk zelf ook meeging).

Kookgroep

Kookgroep

Ook heeft Anja deze week weer een activiteit gehad van de kookgroep van de IWAKL. Omdat dit in Shah Alam was (zo’n drie kwartier uur rijden), was er een heel rijschema opgezet. Helaas bleek één van de deelnemers met auto op het laatste moment niet meer te kunnen, dus moest er nog snel een taxi gevonden worden. Taxi’s in overvloed hier. Echter, taxi’s die én naar Shah Alam willen rijden én een adres in Shah Alam weten én op de meter willen rijden: 0. De oplossing was dat de
Lekker eten na het koken

Lekker eten na het koken

chauffeur achter één van de andere auto’s aan zou rijden. Dat klinkt handig, maar werkt voor geen meter met eigenwijze taxichauffeurs.
Gelukkig kwam alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht en weet Anja ondertussen hoe ze peri-peri chicken met potato wedges, Malawian chicken briyani, tropical salade en meri (mary?) biscuit desert moet maken. Mochten de stalletjes ooit tegen gaan vallen, dan hoef ik mij dus geen zorgen te maken ;) .

Eten in 4 stappen banana leaf, rijst, curry, leeg

Eten in 4 stappen banana leaf, rijst, curry, leeg

De draad oppakken geldt ook voor onze todo lijst. Er stond al sinds maart een bezoekje aan een specifiek banana leaf restaurant op het programma. Anja heeft hier al eens over geschreven (zie Wederom alleen) en heeft toen al aangegeven dat dit ook echt iets voor mij was. Daarnaast stond de Thean Hou tempel al sinds december op het programma. In het begin hebben we dit nog niet gedaan, omdat de tempel vrij moeilijk te bereiken is zonder auto. Daarna is het er eigenlijk nooit van gekomen. Toen we ons vanochtend afvroegen wat we vandaag eens konden gaan doen in plaats van luieren en bijkomen van de afgelopen week, was de keuze dan ook snel gemaakt. We kunnen elk weekend wel ‘uitrusten’ thuis, maar dan zien we niets meer van de cultuur en het land en hebben we niets meer om over te schrijven…

Lekker met je handen eten

Lekker met je handen eten

Het zal voor velen ondertussen geen verrassing zijn, dat men hier ontbijt, luncht en dineert met rijst. Toch hadden we nu niet direct zin om vroeg in de ochtend een gehele banana leaf maaltijd naar binnen te stouwen. In plaats daarvan leek het ons beter om meer voor een late brunch/vroege lunch te gaan (zo konden we het weekend toch beginnen met luieren!). Omdat in het weekend het verkeer nogal meevalt, waren we er zo. Het zat al helemaal vol! Sommige mensen zijn dus wel in staat om zo’n berg voedsel in de vroege ochtend te verorberen…

Eindelijk eens samen op de foto

Eindelijk eens samen op de foto

Als je een banana leaf met nasi bestelt, begin je een etappekoers. Je krijgt eerst een bananenblad, dan scheppen ze daar rijst op. Vervolgens worden er verschillende dingen bijgeschept. In ons geval was dat een atjar (frisse, zure en pittige komkommersalade), een aardappelsalade met komijn en een soort tomatensalsa. Hierna komen ze nog met een aantal curries die je over je rijst hoort te scheppen, want droge witte rijst eet je niet; vergelijk het met een droge boterham zonder boter en/of beleg. De curry (of kary) is eigenlijk een ingedikte groente-, vis- of kipbouillon vol met allerlei kruiden. Vaak heeft deze ook nog een pittige nasmaak. Alsof dit nog niet alles is, zijn er ook nog bijgerechten te kiezen: kip, vis, tofu, garnalen, …

Niet aan te slepen hoeveelheid durians

Niet aan te slepen hoeveelheid durians

En dan komt eindelijk de grande finale: opeten! Zoals Anja al eerder schreef, was het een must dat ik hier eens langs ging. Hier was geen woord van gelogen, want het was weer eens H E E R L I J K! Daarnaast vind ik het vooral leuk omdat je dit eigenlijk met je handen dient te doen. Toen ik vorig jaar in Oman was, heeft men mij de ‘techniek’ hiervoor geleerd en ondertussen heb ik deze al een half jaar kunnen verfijnen. Het feit dat ik dit onder de knie heb, breekt regelmatig het ijs als we met klanten een rijstmaaltijd eten. Mijn collega vertelt dan vol trots dat ik niet even ben overgevlogen vanuit Nederland, maar KL-based staff ben en zélfs met mijn handen eet! Datzelfde gold voor het feit dat ik meeging om te genieten van durian. Het was voor mij de eerste keer, maar ze vonden het maar wat leuk dat ik net zo hard met ze mee at. Met je handen eten (of beter gezegd: met je rechterhand eten!) heeft nog een ander voordeel: je kunt de kip die doorgaans met bot en al geserveerd wordt veel makkelijker fileren.

Het plein voor de 'echte' tempel

Het plein voor de 'echte' tempel

Tijd voor uitbuiken was er niet echt, want we wilden nog door naar de Thean Hou tempel. Dit is één van de grootste boedhistische tempels in Zuid-oost Azië. Tel daarbij op dat de tempel boven op een steile heuvel staat en je hebt echt het gevoel dat je naar een enorme tempel op weg bent. De tempel mag dan groot heten, maar zoveel groter dan andere grote tempels die we ondertussen bezocht hebben, vond ik de tempel zelf niet. Het is meer de grootte van het complex dat meetelt volgens mij. Alvorens je het tempel gedeelte kon betreden, moest je namelijk eerst vier verdiepingen met de trap door het gebouw. Toch was het de moeite waard, want er was enorm veel moeite besteed aan allerlei decoratie en attributen in de tempel zelf. Een echte aanrader voor iedereen die vervoer weet te regelen de steile heuvel op!

Binnenin de tempel

Binnenin de tempel

Steile heuvels, daar was iets mee. Ow ja, natuurlijk: de Tour begint! In tegenstelling tot het EK wordt dit wel makkelijk hier te volgen, want de etappes beginnen rond de tijd dat ik naar huis ga en de aankomsten vallen rond bedtijd. Het enige wat ik moet missen, is de avondetappe. Nou ja, missen.
Eindelijk kunnen we de tour echt volgen (vooropgesteld dat ik niet ineens op pad moet). Het is wel grappig dat dit nu wel kan, terwijl dat in Nederland nogal eens problematisch was, de Tour wacht immers op niemand, dus ook niet op Anja en Sjoerd die nog van werk terug moesten komen.

Oranje boven (en ten onder)

Het voelt een beetje raar om dit stukje nu pas te typen. Het Nederlands elftal is al weer anderhalve week thuis en we zijn weer over tot de orde van de dag. Toch willen we jullie nog wel even laten weten hoe wij het EK beleefd hebben, in ieder geval het gedeelte betreffende Oranje. Door drukte op het werk is dat er tot op heden nog niet van gekomen. Daarover later meer.

Al toen wij in KL aankwamen, hebben we de Nederlandse Vereniging laten weten dat ze best bij ons mochten aankloppen als er wat georganiseerd moet worden. Je kunt namelijk wel lekker consumeren, maar de evenementen moeten ook georganiseerd worden. Op het Koninginnebal hebben we dit nogmaals herhaald. Een aantal weken voor het EK ontvingen we van de voorzitter een mailtje met de vraag of we samen met drie andere geïnteresseerden een Holland House wilden creëren. Twee jaar geleden bleek dit een daverend succes en dat wilde men graag herhalen.

(aardappel)kroketten!

(aardappel)kroketten!

Dit alles zou, net als tijdens de WK, plaatsvinden in Havana aan Changkat Bukit Bintang. Een gezellige bar/restaurant combi. Omdat de eerste wedstrijd op zaterdag was, hadden we helaas niet de beschikking over de bovenverdieping. Wel mochten we de gehele benedenverdieping versieren. Dit hebben we dan ook niet nagelaten. Met wat extra handjes zijn we zo’n 4 uur bezig geweest. Maar: het resultaat mocht er wezen. Dat alles niet voor niets was, bleek wel ‘s avonds laat, toen de hele toko vol zat met in oranje geklede lui.

Los van het resultaat, was het wel vervelend dat we de volgende ochtend met zijn tweetjes alles nog even konden opruimen. De tent ging namelijk de volgende dag gewoon open om 12 uur en dan moest alles weer opgeruimd zijn. De andere twee wedstrijden zouden boven zijn en dan mochten we het boven versieren. Echter, omdat in de tussentijd de bovenruimte nog gebruikt werd, hadden we alleen de avond van de wedstrijd zelf de mogelijkheid om deze te versieren. En dan ook nog met restricties, want voor de voetbal zou er nog een dansavond zijn…

Zelfs collega's Asraf en Dennis waren aanwezig om Oranje aan te moedigen...

Zelfs collega's Asraf en Dennis waren aanwezig om Oranje aan te moedigen...

Iedereen had zich afgemeld, dus we dachten dat we er met zijn tweetjes voor stonden. Gelukkig is er binnen de vereniging nog even rondgemaild, zodoende konden we rekenen op de steun van een extra paar handjes. Nadat we het goed genoeg vonden (dit duurde wel eventjes), konden we snel naar huis. Deze wedstrijd was namelijk door de week en de volgende dag werd ik gewoon weer op het werk verwacht (al mocht ik gelukkig wel wat later komen). Thuis nog even geprobeerd om te slapen en vervolgens geheel in het oranje op pad. Dat leverde wel wat rare gezichten op bij de bewaking!

Als opwarmertje voor de wedstrijd hadden we een petje op/petje af quiz verzonnen (vragen met twee mogelijke antwoorden – petje op en petje af –, indien je het goed had mocht je door naar de volgende vraag). We hadden al een beetje rekening gehouden met mensen die zouden zeggen: “ja, maar ik heb geen petje”. Anja had namelijk van karton en nietjes ‘kroontjes’ gemaakt die de deelnemers vervolgens konden gebruiken! Met wat hulp van Christian heb ik een aantal pittige EK/Oranje vragen weten te verzinnen, zodanig dat er echt wel mensen zouden moeten afvallen. Wat mij betreft was de quiz erg geslaagd.

Ondanks de hoge opkomst (80 tot 100 man midden in de nacht!), was het resultaat wederom teleurstellend. Toch hebben we snel even geschakeld en de grote decoratie opgeruimd. De volgende dag zou er niet zoveel tijd zijn, maar bovenal: alleen Anja was in de gelegenheid om op te ruimen. De derde wedstrijd waren er wat meer handjes beschikbaar. Met de foto’s van de decoratie tijdens Nederland-Duitsland in het achterhoofd, konden we snel alles weer op niveau brengen. Omdat het zondag was, waren we wat eerder thuis dan de voorgaande wedstrijd. Toch heb ik wederom geprobeerd om wat slaap te pakken om daarna in hetzelfde oranje weer op pad te gaan. Het resultaat van de wedstrijd kennen we ondertussen allemaal… Nederland is helaas uitgeschakeld. Gelukkig hebben wel veel mensen genoten van al onze moeite.

Het klinkt misschien raar, maar ik had ook redenen om te denken ‘ha… misschien is het maar goed’. De nachtelijke wedstrijden zijn namelijk vrij slopend geweest. Te meer omdat het werk de afgelopen periode significant meer vroeg dan de contractuele 40 uren. Dit laatste is geen klaagzang hoor, alleen in combinatie met het voetbal (en alle bijkomende regel- en decoreerdingen) niet heel erg gelukkig.
Nu we het toch over het werk hebben, kan ik een mooi voorbeeld geven van hoe een dag er uit kan zien. Ik krijg hier namelijk nog wel eens vragen over van mensen. Er zijn redelijk wat dagen dat ik op kantoor zit. Daarnaast zijn er dagen dat we onze producten testen bij de partij die onze spullen integreert voor de eindklant. Tenslotte zijn er dagen bij de eindklant zelf. Doorgaans de reisjes. Hier gaat het voorbeeld over.

Van het weekend kwam de vraag of ik eventjes naar een site van de eindklant in Singapore kon komen. Even betekende dan maandagochtend heen en woensdagochtend terug. Maar het mocht niet zo zijn… op het moment van schrijven zit ik namelijk nog steeds in Singapore en ik heb net het hotel gevraagd om mijn verblijf met nog een nacht te verlengen; mijn ticket is namelijk al omgeboekt van woensdag naar donderdag en vervolgens van donderdag naar vrijdag. Je kunt moeilijk halverwege tegen de klant zeggen: zo, mijn vliegtuig vertrekt straks, veel succes! Daarbij komt, half werk afleveren komt niet in mijn woordenboek voor.

Naar site gaan vind ik eigenlijk wel spannend: waar kom je terecht? In dit geval op een soort haventerrein, waar je alleen met een pas op mag. Dus als je er komt, moet je eerst in de rij gaan staan voor zo’n pas, welke je alleen krijgt met je paspoort als borg en na het nemen van vingerafdrukken. Vervolgens door de controle waar men met een draadloos kastje je pas scant en je vingerafdrukken neemt. Eenmaal doorgelaten, nog een stukje rijden over het haventerrein. Het deed me een beetje denken aan de haven van Antwerpen, zeker doordat ik ineens een gebouw van de ‘Katoen Natie’ zag opdoemen.

De uiteindelijke locatie bevindt zich op een fabrieksterrein in aanbouw. Dit betekent onder andere dat je niet zomaar het terrein op mag. En jawel: hier heb je dan ook weer een toegangspas voor nodig. Deze pas krijg je alleen als je je eerder verkregen pas als borg achterlaat… Ik heb het altijd wel fascinerend gevonden hoe fabrieken opgebouwd worden en loop dus enorm te genieten als ik eenmaal op het terrein ben. Het is niet te geloven hoeveel mensen er überhaupt rondlopen op dit moment. Omdat al die mensen ook moeten eten, hebben ze zelfs even een heuse food court uit de grond gestampt…

Helemaal aan het einde van het terrein is de plek waar ik me mag melden. Hier draaien namelijk onze flow computers. Deze staan vaak redelijk dichtbij het fysieke skid waar alle gassen en vloeistoffen doorheen gaan en menigmaal is dit in een soort grote bouwkeet. Één groot voordeel: om condens tegen te gaan en alle apparatuur te beschermen, staat er doorgaans een dikke airco te draaien. Te warm heb ik het dan ook niet zo snel. Daar tegenover staat wel een groot nadeel: er lopen vaak allerlei tests door elkaar heen, waardoor er soms wel 10 man in de kleine keet staan, waarvan een groot deel ook nog eens door walkie talkies aan het babbelen is. Door de drukte is het vaak eventjes ‘vechten’ voor een goed plekje voor je laptop, zodat je niet de hele dag in onmogelijke houdingen moet staan om een en ander uit te voeren. Zie de twee foto’s voor een kleine ‘sfeerimpressie’.

Mij hoor je verder niet klagen hoor, want het is wel gaaf om op deze manier op dit soort locaties te komen. Daarnaast vind ik het heel bevredigend om onze producten live te zien: nu gaat het om het eggie. Een heerlijke afwisseling ten opzichte van dag in dag uit kantoorwerk!

Down under in Perth

Perth was super! We hebben enorm genoten van de dingen die we in KL een beetje missen: lagere temperaturen, een veel lagere luchtvochtigheid, westers eten (steak, bacon, kaas, mexicaans, zuivel, wijntje en biertje), zo ontzettend vriendelijke en behulpzame mensen, rustig verkeer, enz. Niet dat KL zo ‘slecht’ is, maar sommige dingen mis je gewoon een beetje. Daarnaast hebben we veel gezien en heb ik ook goed geshopt, want daar hebben ze tenminste wel mijn maat! Dat is hier in KL erg moeilijk, vooral met bh’s en bikini’s.

Aankomst in down under
Voor het eerst in mijn leven moest ik alleen vliegen, en dan meteen een heel stuk: vijf en een half uur! Momenteel is het in Perth eind herfst, begin winter. Maar de gemiddelde temperatuur voor wintertijd in Perth is 18 graden. Niet slechts dus. De afgelopen twee weken was het elke dag rond de 23 graden en was er geen regen. Toen ik donderdag middag aankwam op het vliegveld was het echter een stuk kouder en regende het hard. Gelukkig stonden er taxi’s klaar en kon ik meteen instappen. De rit naar het hotel duurde echter erg lang. Er stond behoorlijke file de stad in. Deed me denken aan KL. De taxichauffeur verzekerde me echter dat het een uitzondering was en het verkeer verder heel relaxed is en ze het woord file eigenlijk niet kennen. Ook het weer zou goed komen zei hij.

Zicht vanuit het hotel

Zicht vanuit het hotel

Toen ik de rekening van de taxi kreeg, was ik even minder blij; 40 Australische dollar (1 Australische dollar = 0,8 euro). Daarmee zijn we in KL maar verwend, met de goedkope taxi’s. Voordat ik in het hotel was, was het al half 6. Even later kwam Sjoerd ook binnen van de training die hij gegeven had. Even uitleggen: Sjoerd moest twee trainingen van ieder drie dagen geven in Perth. De eerste was van dinsdag tot en met donderdag en de tweede startte pas weer maandag. Bleven vrijdag tot en met zondag dus over voor ons om Perth te verkennen. Een mooie kans, want we hoefden dus alleen mijn vlucht te betalen. Enig minpuntje: het hotel lag niet in het centrum, maar tussen het vliegveld en het centrum in, aan een grote doorgaande weg. We hadden voor dit hotel gekozen, omdat deze het dichtst bij de locatie van de trainingen lag. Het hotel was meer een Amerikaans motel met self service kamers. We hadden dus een grote kamer met keuken, zithoek, slaapkamer en badkamer. Zo hoefde Sjoerd niet elke dag uit eten (in de buurt was geen enkele eetgelegenheid), maar kon hij gewoon iets koken en kon hij naar het ‘werk’ lopen.

Zonsondergang bij het strand

Zonsondergang bij het strand

Even later kwam een man van de training ons ophalen en zijn we in East Perth wat gaan eten en drinken met hem, zijn vrouw, een collega van hem en diens vrouw. Allemaal erg aardige mensen. Sjoerd en ik hadden afgesproken dat we niets Aziatisch zouden eten gedurende onze trip, maar vooral dat, wat we in KL een beetje missen: westers eten. Het werd dus voor ons beide steak met frietjes, vergezeld door bier en wijn. In KL is alcohol relatief duur (als je het vergelijkt met de prijzen voor het eten). In Perth dachten wij Nederlandse prijzen tegen te komen, maar dat viel tegen: een glas wijn was 9 dollar! Ook het eten was zeker niet goedkoop. Maar daar hebben wij ons even niets van aangetrokken en lekker genoten. Daarna werden we netjes afgezet bij het hotel en konden heerlijk slapen.

Fremantle
Vrijdag begon bewolkt en koud, later kwam af en toen de zon door. Na toch even wat uitgeslapen te hebben, zijn we naar het binnenlandse vliegveld (een stuk dichterbij dan het internationale vliegveld) gegaan om een auto te huren. Dat is hier toch wel erg handig, aangezien het openbaar vervoer super slecht is en er veel buiten het centrum te zien en te doen is.

Sjoerd op het strand

Sjoerd op het strand

Daarna zijn we naar Fremantle gereden, zo’n 17 km verder, aan de kust. Het zou er erg toeristisch moeten zijn (vooral in de zomer), maar nu was het er super rustig. Toen we even door het centrum aan het wandelen waren, zag ik een ‘Meyer’, een soort van V&D/Bijenkorf. Ik had van wat dames in KL gehoord dat ik hier wel even naar binnen moest om te shoppen. Een groot deel van mijn missie was direct geslaagd: 2 bh’s, een kort broekje voor onder een rokje, een setje onderbroeken en een T-shirt. Een ander belangrijk deel van de shop-missie, een bikini, bleek wat moeilijker te worden aangezien het nu winter is in Australië. In een zwemkleding winkel zou het moeten lukken, werd mij verteld. Alleen in Fremantle hadden ze geen zwemkleding winkel… Aangezien ik dinsdag pas terug zou vliegen, was mijn idee om maandag, als Sjoerd weer training moest geven, lekker te gaan shoppen. Echter, maandag bleek een feestdag en de meeste winkels zouden gesloten zijn. Daar ging mijn geweldige idee…

Fishermen Harbour

Fishermen Harbour

Hierna hadden we wel trek gekregen en hebben we een lekkere sandwich gegeten met een smoothie. Ik koos voor de BLT (bacon lettuce tomato), want dat mis ik in KL. Sjoerd niet, want die eet geen ham en spek. Daarna volgden de Fremantle Markets en het Esplanade Park. Deze markt was weer een oude markthal die helemaal gerenoveerd is en plaats bood aan souvenirshops, maar er was ook een versmarkt. Doordat we wat geshopt hadden en geluncht hadden, vloog de tijd voorbij en konden we maar één museum bekijken: het voormalige Western Australia Maritime Museum, nu bekend als The Shipwreck Galleries met het scheepswrak van de Batavia. Erg indrukwekkend! Alles sluit hier om 5 uur. Dat was wel even wennen voor ons. En de zon gaat rond half 6 uur al onder! Daar hadden we ook geen rekening mee gehouden. Helaas konden we dus het (nieuwe) maritieme museum niet bezoeken. Daarom zijn we naar het Round House, een voormalige oude gevangenis, gegaan. We konden het alleen van buiten bekijken, want het was (ook) al dicht. Zonsondergang zijn we naar het naastgelegen strand gegaan en hebben mooie foto’s gemaakt. Daarna wilden we verder langs de waterkant lopen, maar dit ging over in een bedrijventerrein, waar we niet zomaar af konden. Uiteindelijk zijn we bij de Little Creatures Brewery beland, waar we wat gedronken hebben en een snack gegeten hebben. De brouwerij zelf was al dicht, maar het zit- en eetgedeelte was open en had een geweldige sfeer. Omdat Sjoerd moest rijden, hebben we twee flesjes bier mee naar het hotel genomen, om toch het bier geproefd te hebben. De brouwerij ligt in de Fishermen Harbour, waar het zomers erg gezellig schijnt te zijn, maar nu niets te doen was. Daarom zijn we teruggekeerd naar het centrum waar we lekker Mexicaans gegeten hebben op ‘the cappuccino strip’.

Perth centrum en omgeving
Zaterdag stond Perth centrum en omgeving op het programma. We startten met twee wijken buiten het centrum. Eerst Leederville, een wijk ten noordwesten van het centrum. De wijk heeft wat Europese invloeden, er heerst een relaxte sfeer en er zijn gezellige cafeetjes en eettentjes. Dit is wel mooi te zien, in contrast met de meer Amerikaanse opbouw van de rest van Perth en omgeving. Er was hier niets bijzonders te zien, maar de sfeer was gewoon goed en mooi om te zien. We bekeken wat winkeltjes en maakten een praatje en bezochten een bekende viswinkel.

Station Street Markets in Subiaco

Station Street Markets in Subiaco

Daarna op naar Subiaco, een gewilde, hippe wijk met leuke winkeltjes en restaurantjes. Dit is pas sinds 10 tot 15 jaar zo. We lopen de eerste straat in en ons oog valt direct op een winkel met zwemkleding. Wat een toeval! Met de hulp van de alleraardigste verkoopsters ben ik geslaagd voor een bikini. Hierna gingen we verder waar we eigenlijk naar op weg waren: de Station Street Markets. Een overdekte markt met alle soorten groenten en fruit, maar erg druk omdat het zaterdag was en alle bewoners inkopen aan het doen waren. Toch vonden we een leeg tafeltje en bestelden een soort pannenkoek met spinazie en feta erin. Daarna door naar Subiaco Square, waar de transformatie van de wijk zo’n 15 jaar geleden begon met het verplaatsen van de trein naar onder de grond. Helaas moesten we weer snel verder, want de parkeertijd verliep en we wilden nog meer zien.

Vanaf Kings Park met zicht op het centrum

Vanaf Kings Park met zicht op het centrum

Als volgende stond Kings Park op het programma. Een enorm groot park ten zuidwesten van het centrum en gelegen aan de Swan Rivier. Eerst hebben we met de auto een rondje gereden door het park om een indruk te krijgen. Wat opviel, waren de vele memorials voor soldaten gesneuveld in de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Een groot deel van het park is alleen natuur; een paar plekjes zijn maar bedoeld voor bezoekers. Het park ligt een stuk boven de rest van de stad en biedt een prachtig uitzicht op het centrum en de rivier. Het was er rustig, mooi en schoon. Ideaal om even tot rust te komen onder het genot van een kopje koffie en een muffin. Waar het park ook bekend om staat, is de Lotterywest Federation Walkway, een wandeling tussen de toppen van de bomen met een geweldig uitzicht op de stad en de rivier. Die hebben we dus maar gedaan, met op de terugweg een wandeling door de botanische tuinen.

Kings Park

Kings Park

Daarna was het eindelijk tijd voor het ‘echte’ centrum. We hebben eerst een stuk langs het water gelopen, richting de ferries en de Swan Bells. Daarna richting het winkelcentrum, maar alles ging net dicht. Het was weer vijf uur. Na hier wat rondgelopen te hebben, zijn we richting het noorden gegaan, het spoor over. Dan kom je in het culturele gedeelte van Perth, met de Art Gallery of Western Australia en het Contemporary Arts gebied. Hier was net een openlucht optreden van een bandje bezig, dus onder het genot van een drankje hebben we hier even naar geluisterd. Hierna verder de wijk Northbridge in, die bekend staat om zijn vele restaurantjes en kroegen. De place to be voor de nachtelijke uurtjes. Wij kwamen er alleen maar om even te kijken en een hapje te eten: wederom Mexicaans, wederom lekker. Daarna was het nog een stuk teruglopen naar de auto die bij het water stond.

Swan Valley
Zondag was het tijd voor de Swan Valley met zijn vele wijnmakerijen, brouwerijen, restaurantjes en andere attracties. Een must do als je naar Perth gaat. Er bestaat een optie om het een cruise hiernaartoe te gaan en dan met een bus een aantal vooraf bepaalde gelegenheden af te gaan met een hele buslading mensen. Maar wij hebben het toch liever zelf in de hand en zijn niet zo van het massale. Dus maar met de auto de tour gedaan. Helaas kon Sjoerd daardoor niets drinken, wat het wijnproeven toch iets minder gezellig maakte. Andere mensen hadden hier minder last van; iedereen dronk lekker en stapte daarna gewoon weer in de auto.

Anja bij de wijngaard

Anja bij de wijngaard

De Swan Valley herbergt een 32 km lange route langs meer dan 80 wijnmakerijen, brouwerijen en restaurantjes. We startten bij één van de grotere wijnmakerijen, Sandalford, waar ik zes wijntjes (maar een paar slokjes hoor!) mag proeven tegen een kleine betaling. Als dat zo doorgaat, ben ik binnen een uur teut… Ze hadden alleen geen wijn van de Swan Valley, maar van Margaret River. Jammer. Voordeel was wel dat het hier nog lekker rustig was en de mensen van de wijnmakerij alle tijd hadden om de wijnen uit te leggen. Hierna gingen we naar de Margaret River Chocolat Co. Een grote hal met alles van chocolade. Hier hebben we een lekkere ‘echte’ warme chocomel gedronken. Net toen we weg wilden gaan, kwam er een buslading toeristen aan. Wegwezen dus. Vanaf dat moment was het opeens overal druk. Bij Lancaster Wines kreeg ik maar één slokje wijn om te proeven, maar die was wel heel lekker dus hebben we meteen maar een fles gekocht voor in het hotel. Samen met een stukje garlic-chili cheddar cheese. Dit was wel een super locatie: midden tussen de druiven, lekker buiten en er hing een gezellige sfeer.

Gezelligheid bij Lancaster Wines

Gezelligheid bij Lancaster Wines

Op naar brouwerij Elmar’s in the Valley. Sjoerd wilde hier eigenlijk een klein biertje proeven en dan direct lunchen. Maar het bleek geen echte brouwerij, zoals later bleek dat de meeste ‘brouwerijen’ helemaal geen brouwerij zijn, maar meer een Duits bierrestaurant. Er was ook geen plaatsje meer vrij voor de lunch, net als bij de volgende ‘brouwerij’ Duckstein. Overal moest je blijkbaar van te voren gereserveerd hebben om iets te eten te kunnen krijgen. Les voor de volgende keer. Maar misschien dan beter niet in het weekend gaan. Door de week schijnt het lekker rustig te zijn. Uiteindelijk hebben we een restaurantje gevonden waar we wat konden eten, al moesten we eerst een kwartiertje wachten. Weer lekker westers gegeten: fish & chips voor Sjoerd en voor mij een quiche Lorraine. Daarna hebben we een laatste poging gedaan om een biertje te proeven. Wederom druk en vol. Waar ik begin van de ochtend bang was dat ik teveel zou drinken, was ik ondertussen compleet nuchter. Op ons kaartje stond dat er ook een kaaswinkeltje zou zijn met proeverij, maar dit winkeltje was compleet van de aardbodem verdwenen. We hebben hierna nog twee wijnmakerijen bezocht en een klein slokje wijn mogen proeven.
Sjoerd net na het zwemmen

Sjoerd net na het zwemmen

Overal was het echter erg druk, dus besloten we richting het strand, North Cottesloe Beach, te gaan. Sjoerd heeft het koude water getrotseerd en even gezwommen. Het water was mij toch echt iets te koud. Daarna wilden we mooie foto’s maken van de zonsondergang, maar de wolken lieten dit niet toe. Dan maar weer terug richting het vliegveld om de auto in te leveren. Onderweg op z’n Australisch (Amerikaans) een dubbele whopper met kaas langs de weg gehaald. Weer in het hotel moest er nog wat voorbereid worden voor de training van maandag.

Shoppen versus werken
Maandag moest Sjoerd dus werken. Bij het plannen van de training waren ze namelijk vergeten dat het een feestdag was, dus ging de training gewoon door. Ik ben met de taxi richting het centrum gegaan. Eerst ben ik in één van de bussen die door het centrum rijdt gaan zitten om het gehele centrum eens te bekijken. Dat viel een beetje tegen, er was weinig bijzonders te zien. Daarna shoppen in de winkels die wel open waren. De buit: een pyjama, een rokje, een jurk en een vestje.

Perth Mint

Perth Mint

Daarna ben ik naar de Perth Mint gegaan. In dit gebouw worden de munten voor Western Australia gemaakt. Een deel van het gebouw doet dienst als museum. Het museum is erg klein, maar bevat een tweetal bijzondere elementen: een reusachtige gouden munt met een diameter van 80 cm en 12 cm dik en een gewicht van meer dan 1000 kg en een bewaard gebleven gouden nugget van 26 kg. Bovendien is er een demonstratie waarin je ziet hoe goud gesmolten wordt en daarna in een staafvorm gegoten wordt. Helaas bestaat een groot deel van het museum uit een winkel waar je terecht kunt als je teveel geld hebt…

Bij het waterfront

Bij het waterfront

Onderweg naar de Mint had ik al gezien dat alle winkels en eet- en drinkgelegenheden buiten het winkelcentrum gesloten waren. Daarom ben ik maar weer naar het water gegaan en heb daar een paar foto’s gemaakt om vervolgens op zoek te gaan naar een tentje om een kopje thee te drinken. Dat was een hele klus, maar uiteindelijk had ik iets gevonden. Toen Sjoerd klaar was met de training kwam hij samen met een man van de training naar het centrum en hebben we bij een pub wat gegeten en gedronken. Wederom westers: Sjoerd fish & chips, ik Caesar salad met (een beetje te) veel bacon en Parmezaanse kaas.

Terug
Helaas komt aan al het goede komt een einde en dinsdag was het tijd voor mij om weer naar KL terug te keren. Sjoerd bleef nog tot en met vandaag (donderdag) in Perth en komt hopelijk snel thuis. Omdat het vliegtuig pas om half 5 ging, kon ik lekker rustig opstaan, alles rustig inpakken, nog even een boekje lezen en op m’n gemakje naar het vliegveld gaan. Met de ligging van het hotel, kon ik niet ‘even’ naar de stad gaan… Maar voordat ik naar het vliegveld kon gaan, moest ik eerst nog even (bijna) alle labeltjes van mijn nieuwe aankopen afhalen. Je mag namelijk maar vijf nieuwe kledingstukken Maleisië invoeren. Stom regeltje, en wordt eigenlijk nooit gecontroleerd. Maar het zal mij maar gebeuren met al mijn aankopen… Dus braaf labeltjes verwijderd, bonnetjes weggegooid, een deel van de nieuwe kleren tussen de vuile was verstopt, de andere gewoon opgevouwen tussen de andere kleren en twee stuks nieuwe kleren netjes in het tasje van de winkel laten zitten met het bonnetje erbij. Wat ben ik toch braaf…

Thuis
Nu ik weer thuis ben, ben ik al weer druk met de dagelijkse dingen, dingen die geregeld moeten worden voor de wedstrijd van zaterdag, het beantwoorden van alle mailtjes (en dat zijn er heel wat!), stukjes voor de blog schrijven en de deadline voor de Flits komt er weer aan…
Maar, we zijn ‘even’ naar Australië geweest en hebben enorm genoten en ontspannen! Ik merk dat altijd pas goed als ik weer thuis ben, hoe fijn het is om even helemaal weg van alles te zijn…
Op naar de volgende trip!

We hebben genoten!

We hebben genoten!

Voorbereiden op Perth en het EK

Ondertussen ben ik al weer terug uit Perth en komt Sjoerd vanavond laat terug. Voordat we beschrijven hoe geweldig het was in Perth, hebben jullie nog wat tegoed van de week voordat we naar Perth zijn gegaan. Die week was een beetje hectisch, daarom een verlaat verslag…

Poster EK

Poster EK

We zijn druk bezig geweest (en zijn dat nog steeds) met de voorbereidingen op het EK. Op het laatste moment is er een groepje ontstaan wat de organisatie hiervan op zich wil nemen. Twee jaar geleden stond een café in het centrum van KL, Havana, geheel in het teken van Oranje. Het was een compleet Oranjehuis geworden. Dit willen we dit jaar met het EK evenaren. Ik ben druk bezig zoveel mogelijk oranje spul te verzamelen, wat hier iets moeilijker is dan in Nederland… Ondertussen hebben we oranjeshirts voor ons zelf gekocht en heeft Sjoerd zelfs het Heineken rugnummershirt ontvangen uit Nederland!
Sjoerd met zijn Heineken rugnummershirt en de nieuwe ipad

Sjoerd met zijn Heineken rugnummershirt en de nieuwe ipad

Daarnaast krijg je bij aankoop van een tray Carlsberg een EK shirt cadeau, met de keuze uit Duitsland, Engeland, Spanje en Nederland. Rara, welke wij gekozen hebben… Voor de zekerheid maar twee trays gekocht, dus ook twee shirts. Keuze genoeg dus. Sjoerd heeft zich meer bezig gehouden met de ‘computer’ gerelateerde aspecten, zoals een aankondigingposter voor in de Flits en de EK pool. Nog maar twee nachtjes slapen en dan gaat het beginnen! De eerste wedstrijd is rond een fatsoenlijk tijdstip (12 uur ‘s nachts), de wedstrijden daarna zijn om kwart voor 3 ’s nachts.

TTDI wet market: lamsvlees

TTDI wet market: lamsvlees

Op vrijdag ben ik samen met een vrouw van de IWAKL (International Women’s Association KL) naar de TTDI wet market geweest. TTDI staat voor de naam van de wijk waarin de markt ligt: Taman Tun Dr Ismail. Aangezien zij al zes jaar in KL woont en er elke week komt, kon ze mij precies uitleggen waar ik moest zijn, en vooral ook waar niet… De meeste wet markets in KL zijn erg vies en onhygiënisch (kippen liggen er gewoon in 40 ̊C zonder ijs of iets dergelijk), maar de TTDI wet market is veel schoner en hygiënischer (en niet echt ‘wet’). Hij is wel wat duurder, maar dat heb ik er wel voor over.
TTDI wet market: kruiden en specerijen

TTDI wet market: kruiden en specerijen

Bovendien is het nog steeds goedkoper en zijn de producten van een betere kwaliteit dan in de supermarkt. En de verkopers willen je echt helpen en advies geven. Enig nadeel is dat het niet echt om de hoek ligt. Hier ga ik zeker nog terugkomen, ook met Sjoerd! Nadat ik wat fruit en vers gemalen rundergehakt (halve prijs van in de supermarkt!) gekocht had, ben ik maar weer naar huis gegaan.

Zaterdag hebben we alvast een voorproefje op het westerse eten in Australië gedaan en hebben lamsbout en steak bij Souled Out gegeten. Zondag kwamen we erachter dat je in Australië converters nodig hebt en zijn deze dus maar even gaan kopen. Hoewel we eigenlijk hiervoor naar de mall gingen, kwamen we, naast de converters, thuis met de nieuwste ipad… Hoeven we geen ruzie meer te maken wie met de ipad op de bank mag zitten en wie achter de laptop of de computer moet zitten.

Kookgroep met chicken rendang in bereiding

Kookgroep met chicken rendang in bereiding

Dinsdag was het weer tijd voor de kookgroep van de IWAKL. Dit keer typisch Maleis eten! Je kunt wel ‘gewoon’ een recept uit een kookboek volgen, maar een real life uitleg is toch altijd beter. Bovendien kun je vragen stellen en kregen we extra uitleg over de ingrediënten. Op het programma stonden chicken rendang, lemak cili padi ikan, sambal belacan en kerabu pucuk paku. We begonnen met de chicken rendang. Wat een ingrediënten heb je daar voor nodig, zeg! Maar de smaak, gelukkig mochten we naderhand alles proeven, was geweldig! En dezelfde pasta kun je gebruiken voor beef rendang. Gedurende de tijd dat de kip aan het koken was, werden de andere gerechten bereid. Eerst werd er lemak cili padi ikan (vis in een romige, pittige saus) gemaakt. Alhoewel ik geen vis eet, was de saus erg lekker. Ook werd er sambal belacan (garnalen sambal) gemaakt, die later weer gebruikt werd als basis voor de kerabu pucuk paku (fern shoot salade). Deze sambal eet je traditioneel met Maleise, ongekookte groenten en kruiden. Deze sambal, inclusief groenten en kruiden, hadden wij al eerder gegeten bij het bbq fish tentje (zie vorig verslag). Ook al zaten er garnalen in, ook deze beviel mij goed, alleen een beetje te pittig. Maar als je het zelf maakt, kun je het natuurlijk pittig maken naar je eigen smaak. Daarna werd de salade van fern shoot gemaakt met de sambal als basis voor de saus. Er werd afgesloten met een proeverij van alles, vergezeld door een leuk praatje met de dames. Ik kan niet wachten tot de volgende sessie…

Ondertussen is de nieuwe Flits weer gearriveerd. Ditmaal met minder artikelen van mij erin, omdat er wat geschoven is. Naast de kalender, alleen het prikbord. Maar volgende maand weer meer van mijn stukjes.