Relaxen op Redang

Sjoerd zou eigenlijk de week dat hij naar Singapore moest, de vrijdag vrij hebben. Helaas werden drie dagen Singapore opeens vijf dagen Singapore, zodat de vrije dag niet door kon gaan. Vorige week zou het een week op kantoor worden en dus vroeg hij maar eens of het mogelijk was de vrijdag vrij te pakken. Dat mocht, en ook de maandag. Zodoende kreeg ik de opdracht (last minute) een tripje naar één van de eilanden aan de Oostkust van Maleisië te boeken. Juli en augustus zijn topseizoen (oktober begint het regenseizoen), dus dat viel niet mee. We hadden een aantal opties. Tioman viel af omdat er geen vluchten meer waren, Kapas viel af omdat alle resorts vol waren. Redang viel in eerste instantie ook af omdat alleen het duurste resort nog kamers had op booking.com. En dit was ons een beetje te duur… Toen ben ik maar gewoon de resorts af gaan bellen. En ja hoor, Redang Mutiara Beach Resort had nog een kamer vrij! En voor een hele schappelijke prijs, als je je beseft dat het all-in is: kamer, eten, drinken en snorkelen. Deze heb ik dus maar meteen geboekt.

De aanlegsteiger

De aanlegsteiger

Dan de volgende kwestie: hoe kom je er? Er zijn meerdere opties: met het vliegtuig direct naar Redang, met de bus of met je eigen auto naar Kuala Terengganu en dan met de jetty naar het eiland of met het vliegtuig naar Kuala Terengganu en dan met de jetty naar het eiland. Aangezien het toch een busreis van zo’n 8 uur is, hebben wij toch maar voor wat luxe gekozen en dus een vlucht van KL naar Redang geboekt. Je bent binnen een uur op het vliegveld van Redang. Nou ja vliegveld: meer dan een overdekte hal kun je het niet noemen… Ook niet gek, als je hoort dat er twee vliegtuigen per dag aankomen en ook weer vetrekken. Aangezien er eigenlijk maar één weg op het eiland is, welke van noord naar zuid midden door het eiland loopt, moet je eerst met een busje naar de Kampung jetty. Vanaf daar vertrekken boten naar de resorts.

Hutje aan zee

Hutje aan zee

Eenmaal aangekomen bij ons resort, waren de meeste mensen weg om te snorkelen en was het een oase van rust. We kregen een hutje aan het strand, wat ik absoluut niet verwacht had, want hiervoor moest je eigenlijk meer betalen. Het hutje zelf viel een beetje tegen: twee matrassen lagen op de grond en er was een ‘badkamer’ met een wc, een douchekop en een wastafeltje. Verder niets. Geen kasten, geen stoelen, niets. En er was geen warm water en de elektriciteit werd een groot deel van de dag uitgeschakeld. Het water was volgens mij regenwater, want er stond een grote ton op het dak. Toch had het wel wat: in het hutje hoorde je de zee klotsen en je liep vanuit het hutje zo het strand op en de zee in. Van strandstoelen en ligbedden hadden ze nog nooit gehoord, gewoon van die witte plastic stoeltjes. Maar wat is het strand wit en de zee blauw! Prachtig. Echt het Bounty eiland gevoel.

’s Middags zijn we mee gaan snorkelen. Dat moet je ook eigenlijk wel, want meer is er niet te doen. Het resort ligt compleet geïsoleerd tussen de bergen met jungle en de zee en de enige manier om weg te komen is via de boot. Omdat het een redelijk goedkoop resort was, waren er bijna alleen maar locals (Maleiers). Zij gingen dus geheel bedekt het water in. Uit respect, en om niet helemaal buiten de boot te vallen, deden wij dus maar een t-shirt en korte broek aan. Toen iedereen gereed was met snorkel spullen en zwemvest, konden we vertrekken. Ook wel opvallend: de meeste locals kunnen niet zwemmen, dus een zwemvest is een must. Het snorkelen was geweldig! Ontzettend veel vissen en mooi koraal. ’s Avonds was er een barbecue. Erg gezellig. Deze avond hebben we met Yohei, een Japanner die een paar maanden in Singapore verblijft voor zijn werk, op getrokken. Alleen jammer dat er geen alcohol te bekennen was!

De volgende dag was het weer snorkelen, ’s ochtends en ’s middags, afgewisseld met een boekje gelezen en op het strand liggen (in t-shirt en korte broek). ’s Avonds hebben we weer andere mensen ontmoet. Een groepje dames uit KL en Melaka, waar we (inclusief Yohei) gezellig mee hebben zitten praten. Daarna werd er redelijk vroeg naar bed gegaan, omdat de moslims ’s ochtends vroeg al weer moeten bidden.

Jungle track

Jungle track


De derde dag hebben we ’s ochtends gesnorkeld en ’s middags wilden we de jungle track doen. Volgens mij zijn er niet veel mensen die dit doen, maar wij wilden het wel proberen. Yohei ging ook mee. Ik had van iemand anders gehoord dat het goed te doen was en dat zij zelfs met een kleine van 2 jaar oud de tocht gemaakt hadden. Wel van een ander resort. Maar wat viel dat tegen zeg! Super steil, je moest soms echt goed zoeken waar je je voet neer kon zetten. En de gids had er een tempo in zitten… Na een heel stuk klimmen was er een bankje. We vroegen hoe ver het nog was. De gids kon niet goed Engels, maar volgens mij waren we halverwege. Oké, dus toch maar doorgaan. Maar ondertussen hadden we al weer drie heer het eerste stuk geklommen en kon ik echt niet meer. Dus maar weer eens vragen. Het was nog wel een half uur klimmen en dan nog hetzelfde stuk terug! We besloten maar direct om te keren. De weg terug was zeker niet makkelijker, want het was enorm steil en ik gleed telkens weg. Toen we terug kwamen hebben we eerst maar even een half uur gezeten, met een drankje, bijkomend van de jungle track.

Later op de avond was er weer een barbecue en de dames van de dag ervoor waren al weer vertrokken. Gelukkig kwamen we vier andere gezellige dames tegen. Zij verteleden dat ze de volgende dag de jungle track wilden doen. Ik vertelde dat het mij zwaar tegen was gevallen, maar dat ze het zelf moesten weten. Toen ik vertelde het ik het veel zwaarder en moeilijker vond dan de track in het FRIM, wisten ze volgens mij wel genoeg. Deze hadden ze ooit gedaan en was al erg zwaar voor ze. Wat wel leuk was, was dat ze architectuur hadden gestudeerd in Maleisië en na de zomer naar Engeland gaan voor een Master.

De volgende dag was het al weer tijd om te gaan. Wat is de tijd voorbij gevlogen! Aangezien ze niet voor iedereen op een neer varen naar de Kampung jetty, moesten wij al vroeg mee en stonden we veel te vroeg op het vliegveld. Je kunt hier namelijk pas een uur van te voren inchecken. De man waarmee wij in het busje van de jetty naar het vliegveld zaten, had een idee. Hij was lid van de Berjaya Holiday Club (of zoiets) en dit lidmaatschap biedt 7 gratis overnachtingen in een hotel van Berjaya. Het meest luxe resort op het eiland, waar ik het eerder al over had, is van Berjaya en heeft tegenwoordig de naam The Taaras. Dus hij wilde het resort wel eens zien voor een eventuele volgende keer. En wij vonden het natuurlijk helemaal niet erg om mee te gaan. En we wilden even kijken voor het geval Sjoerd’s ouders hier naartoe zouden willen als ze naar Maleisië komen.

The Taaras

The Taaras


We werden ontvangen door de gastvrouw en later nam de manager ons mee om het gehele resort te bekijken, inclusief de meest luxe kamers. Hiervoor betaal je ongeveer 6 duizend ringgit per nacht, exclusief 6% government tax en 10% service tax (van ringgit naar euro is gedeeld door 4…). Een hele hoop geld dus. Maar dan heb je wel de hele dag een butler tot je beschikking. Ook zagen we een appartement met een jacuzzi in de slaapkamer en vanuit daar zicht op de zee. Prachtig! Maar wel een beetje duur. En je kunt niet, zoals wij wel konden, zo uit je hutje het water in lopen. En dan hadden we alle leuke contacten met de lokalen gemist. Het is maar wat je wil…
Volgens mij is het wel duidelijk dat wij het enorm naar onze zin hebben gehad en dat deze luxe leuk is om een keer te zien, maar daar blijft het dan ook bij wat ons betreft. Maar het was een mooie manier om de tijd te doden tijdens het wachten op het vliegtuig.

4 reacties op “Relaxen op Redang

  1. Zier er super mooi uit!
    Het snorkelen klinkt erg leuk, op de foto’s zie je al dat het water daar goed helder voor is. Als Céline en ik langs komen moeten we hier ook maar heen. Dan nemen we ook het hutje vlak aan het water; lijkt mij wel mooi zo half op het strand :)

    Groeten uit Groningen,
    Christian

  2. Hoi Sjoerd en Anja, wat een heerlijk weekend hebben jullie op Redang gehad! Prachtig eiland, zo te lezen, wel apart dat er slechts één weg overheen loopt maar dat er ook een vliegveld is. Ze vliegtuigen landen toch niet op de weg he? Ik ken plaatsen waar dat gebeurt…Overigens geef ik jullie groot gelijk dat je er de voorkeur aan geeft om liever met de locale mensen op te trekken dan superduur in een resort te zitten. Je beleeft veel meer op jullie manier, en het is genieten! Als je tenminste niet al te steile rotspaden kiest voor jullie wandelingen :)
    O ja, er is iets veranderd met jullie blog: de eerste maanden werkte alles heel langzaam, en opeens gaat het nu heel gemakkelijk en snel, heel prettig!
    Hartelijke groeten, Huibert

    • Dat deel van het eiland is vlak, de rest is alleen maar heuvels en dus zijn er geen wegen mogelijk. Gelukkig landen de vliegtuigen niet op de weg… Het vliegveld ligt parallel aan de weg (anders is ook niet mogelijk).
      Fijn dat de blog nu sneller is. Wij hebben niets aparts gedaan, dus waarschijnlijk heeft het met de update van WordPress te maken. Ik merk zelf eigenlijk geen verschil…
      Hoe gaat het met jou? Lekker druk bezig?

      • Hoi Anja! Voorheen duurde het scrollen erg lang en ging dat erg onregelmatig. Nu gaat het supersnel! En het ligt niet aan mijn pc denk ik, want daar heb ik het laatste jaar niets meer aan veranderd…
        Hier nog wel druk, vooral met afronden van actiepunten. Maar er komt nu geen nieuw werk bij, want maandag begint inderdaad de vakantie: eerst een week lekker thuis ‘bijkomen’ en daarna gaan Inge en ik kamperen in Frankrijk (regio Dordogne). Wel een beetje aan toe :) !

Geef een reactie