Van uitstel gelukkig nog geen afstel

We zijn dan misschien een tijdje uit de lucht geweest met ons blog, dat neemt niet weg dat er hier niets meer gebeurt. In tegendeel! Het was alleen zo dat elke keer als we dachten er even voor te kunnen gaan zitten, dit dus niet helemaal het geval was…

Zo’n anderhalve maand geleden mochten we meegenieten van een heuse Chinese bruiloft. Mijn collega Dennis en zijn – ondertussen – vrouw Catherine traden namelijk in het huwelijk. Alvorens dit kon gebeuren, was er natuurlijk een vrijgezellen avond. Nou ja, één… zowel de avond voorafgaand aan de bruiloft alsmede de avond hiervoor was het raak. En hij werd ook zeker goed geraakt.

Op zich misschien wel verstandig, want alvorens de ceremonie kon plaatsvinden, moest Dennis zich een weg banen door de ‘Sisters’ van de bruid. Het is namelijk traditie dat de man vanuit zijn huis op pad gaat naar het huis van zijn aanstaande vrouw, alwaar hij een aantal opdrachten voorgeschoteld krijgt van deze dames. Gelukkig staat hij hier niet alleen voor, want hij heeft namelijk zijn ‘Brothers’ om hem er doorheen te slepen. Aangezien deze mannen de avond(en) ervoor zich flink wat moed hadden ingedronken, moest dat geen probleem vormen. Helaas slaagden we er niet in om alle opdrachten tot een goed einde te brengen, zodoende werden er ook straffen uitgedeeld. Deze straffen varieerden van het opblazen van een ballon tot hij klapt, tot harsen en zelfs tandenpoetsen met Wasabi. Helaas was dit nog niet alles, want toen het leek alsof Dennis dan toch eindelijk Catherine mocht gaan begroeten, werd de deur nog versperd. De dames vonden namelijk dat ze wel wat financiële compensatie verdiend hadden. Mooie traditie (als je vrouw bent).

Hierna volgde een ceremonie waarbij alle familieleden van de bruid thee kregen aangeboden. Vervolgens toog het hele gezelschap in colonne richting het huis van de bruidegom. Dit was namelijk de tweede reden waarom de ‘Brothers’ mee mochten: alle dames en familie van de bruid moesten namelijk vervoerd worden. Eenmaal aangekomen, had Dennis zijn moeder een heel buffet klaar staan. Alvorens we hieraan begonnen, was er eerst nog een traditie: er moest namelijk eerst een kind op het bed van het bruidspaar springen. Dit helpt namelijk voor het krijgen van nageslacht. Hierna werd er nog een uitgebreide fotosessie gehouden: het bruidspaar, het bruidspaar met de sisters, het bruidspaar met de brothers, het bruidspaar met familie, het bruidspaar met individuen… Vervolgens kwam er nog iets herkenbaars: het gooien van het boeket. Hierna zeiden de meeste mensen vrijwel direct ‘tot vanavond’ en weg waren ze. Dit was wel een gekke gewaarwording: zo sta je midden in een ceremonie en zo is het plots afgelopen.

Een blik op de helft van de zaal

Een blik op de helft van de zaal

’s Avonds was het grote diner. Dit vond plaats in een grote zaal met allemaal grote ronde tafels waar zo’n tien personen konden plaatsnemen. Dennis had ons op het hart gedrukt dat de festiviteiten om zeven uur ‘sharp’ zouden beginnen. Met andere woorden: zorg dat je op tijd bent. Omdat je het met het verkeer hier nooit weet, waren wij dan ook ruim op tijd. Om kwart over zes stonden we paraat. Maar… om zeven uur waren we nog steeds een van de weinige aanwezigen. Gelukkig was een aantal van onze disgenoten er al wel. Net als zij hadden we de enveloppe van de uitnodiging gebruikt als cadeau. Het is hierbij de regel dat je minstens geeft ‘dat wat je gebruikt’ (een tafel kost al gauw duizend Ringgit en je kunt er met zijn tienen aan zitten). Gelukkig had iemand dat als eens voor ons uitgezocht en zijn we van tevoren hier op geattendeerd, zodat we netjes aan deze traditie mee konden doen.
Samen met de disgenoten wilden we vervolgens vast plaatsnemen aan onze tafel. Maar dat ging niet helemaal goed. Wat bleek namelijk: ons diner was boven en beneden zou ook nog eens een diner zijn. Ook om zeven uur stipt. Ook nog bijna geen gasten…

9-gangen menu van het bruiloftsdiner

9-gangen menu van het bruiloftsdiner

Toen om half negen iedereen er eindelijk was, maakte het bruidspaar haar entree en konden we beginnen. Door de kleine vertraging was het opschieten geblazen, want er moesten nog wel even negen gangen de revue passeren. Bijzonder om te zien dat men voor zoveel gasten het eten tegelijk kon uitserveren! En dan ook nog eens met een tempo van heb ik me jou daar, want bij de meeste gangen was je nog niet helemaal klaar, of de schaal werd al weer gewisseld voor een nieuwe.
De gerechten waren zeer bijzonder en smaakvol. Niet alle dingen op het menu waren ons helemaal bekend (geen nummertje 53 sambal bij), maar dat bleek ook voor de Chinese tafelgenoten. Zij keken enorm verbaasd toe hoe vier Hollanders zonder blikken of blozen – uiteraard met stokjes – al dat onbekende verorberden.
Chinese lekkernij: roasted piglet

Chinese lekkernij: roasted piglet

Gedurende de maaltijd maakte het bruidspaar een ronde langs alle tafels om op hun geluk te drinken. Naarmate er meer bier in ging (wat overigens door het bruidspaar zelf was meegenomen), werd het bij elke volgende tafel de uitdaging om nog harder en met langere uithalen te proosten dan de voorgaande tafel.

Het moet een uur of elf geweest zijn toen we het laatste hapje van het toetje nuttigden. Na al het lekkers, konden we geen boe of bah meer zeggen. In Nederland betekent dit vaak: even tijd om uit te buiken en daarna de voetjes van de vloer. Op een Chinese bruiloft gaat dat ietsjes anders: dit is het tijdstip waarop iedereen opstaat en vertrekt. Deed me denken aan eerder op de dag.

Er moge dan geen eerste dans geweest zijn; wij vonden het een fantastische ervaring! Dit gold ook voor het verjaardagsfeestje van de dochter van collega Hilmy, waarvoor wij een aantal weken later uitgenodigd waren. Van de ene cultuur vlieg je hier zo in de andere. Alleen dat maakt het al zo bijzonder. Waar we met Dennis veel meekrijgen van de Chinese aspecten die Maleisië rijk is, krijgen we bij Asraf en Hilmy veel mee van de etnisch Maleisische en islamitische cultuur. Bij de etnische Maleisiërs is het traditie om bij een verjaardag van een kind samen met familie en vrienden een ‘makan makan’ te houden. Letterlijk iets wat hier prima past: ETEN! De schoonfamilie van Hilmy had een heerlijk Maleis buffet voorbereid.
Hilmy weet hoeveel wij hiervan kunnen genieten. Hij vroeg zich al af waarom wij nog geen tweede keer langs de tafel gelopen waren. Toen bleek dat dit helemaal niet onbeschoft was, lieten keer drie en keer vier ook niet lang op zich wachten. Hij had vantevoren aan zijn schoonmoeder ook al aangegeven dat ze maar wat plastic zakjes moest meebrengen, want eventuele left-overs zouden Anja en Sjoerd zeker goed smaken. En zo geschiedde…
Naast het feit dat het eten zo lekker was, was het ook heel bijzonder om bij deze intieme gelegenheid aanwezig te mogen zijn. Dit was weer totaal anders dan bij de Chinese bruiloft: in plaats van gemixed aan een grote tafel, zaten de vrouwen aan de ene kant van de kamer en alle mannen aan de andere kant. Daarnaast at men hier met de handen, in plaats van met stokjes danwel bestek.

Waar we ons gelukkig mee mogen prijzen, is dat alle collega’s zo vriendelijk en behulpzaam zijn. Ongeacht hun geloof en of cultuur. Zo’n twee weken geleden was ik wat onfortuinlijk met de auto en stond ik stil langs de kant van de weg. Omdat we hier al zoveel vriendelijke mensen ontmoet hebben, heb ik me in een naïeve bui daarbovenop mijn telefoon laten ontfutselen. Iets daarvoor had ik Hilmy nog aan de lijn en hij wist ongeveer waar ik me bevond. Vanuit het crisiscentrum op kantoor heeft hij vervolgens Dennis en Asraf mijn kant op geloodst. Toen zij mij eenmaal gevonden hadden, hebben ze geholpen bij het regelen van allerhande zaken en gezorgd dat ik weer veilig naar huis kon. HELDEN!
Meteen het negatieve maar omgezet in iets positiefs: nu had ik eindelijk een reden om een nieuwe telefoon te regelen (en ook de auto doet het weer).

Rijsttekening ter ere van Deepavali in Publika mall

Rijsttekening ter ere van Deepavali in Publika mall

De komende week is het weer tijd voor twee feestdagen. Een hiervan is gerelateerd aan Deepavali, het feest van het licht. Omdat er in Maleisië naast etnische Maleisiërs en Chinezen ook veel Indiërs (met name Hindoestanen) wonen, is dit erkend als officiële feestdag. Op veel plekken in de stad zie je nu ineens allerlei prachtige tekeningen van gekleurde rijstkorrels opdoemen. Helaas zullen we deze week, naast deze tekeningen, verder niets van de Hindoestaanse cultuur leren. Naast de twee feestdagen, zal er op kantoor namelijk nog een uitgebreide brandoefening zijn. Dit kost minstens een halve dag. Lekker doorwerken zit er zodoende niet in (maandagmiddag, woensdag en vrijdag blijven over). Omdat ik toch nog wat dagen over had, hebben we gekeken of we dan wellicht nog een weekje weg konden. En jawel: morgen vertrekken we voor een weekje naar Bali!

Rijsttekening ter ere van Deepavali in metro station

Rijsttekening ter ere van Deepavali in metro station

Niet lang nadat we terugzijn uit Bali, zal ik waarschijnlijk voor minstens twee weken naar Bintulu vertrekken (dit ligt op Borneo). Op zich nog een hele ervaring om daar aan de slag te kunnen, want mijn werkvergunning geldt alleen voor West-Maleisië. In Serawak (een van de twee deelstaten op Borneo), is men niet zo happig op mensen die iets doen op Borneo als ze er niet vandaan komen. Ook al is dit maar voor twee weken. Volgens mij heb ik vandaag ter voorbereiding op die trip al meer formulieren moeten invullen, dan ik ooit heb hoeven doen om een werkvergunning voor drie jaar in Kuala Lumpur te krijgen!

Maar goed, alvorens ik die kant op ga, zullen we proberen om onze ervaringen van de komende week te delen.