Bali

Hier dan eindelijk het verslag van onze Bali trip, al weer meer dan een maand geleden. Wat hebben we genoten!
In die week waren er twee feestdagen en was er ook nog eens een brandoefening op kantoor, waardoor je zo een halve dag kwijt bent. Dus besloten we last minute (Sjoerd weet nooit ver van tevoren of hij wel vrij kan nemen) dat we een paar dagen weg wilden. Maar aangezien er die week twee feestdagen waren en er dus veel mensen even weg wilden, waren er nog maar weinig vluchten beschikbaar. Eigenlijk alleen Bangkok en Bali… Dus op naar Bali!
Eigenlijk wel gek om te beseffen dat mensen in Nederland een dergelijke reis maanden tot een jaar van te voren boeken, en wij dit ‘even’ twee dagen van tevoren doen. En het is maar 3 uur vliegen! Toen ik het hotel boekte wist ik nog niet zoveel van Bali en had bedacht dat een iets rustiger resort, net iets boven het drukke toeristische gedeelte wel wat zou zijn.

Eenmaal geland op Bali werden we opgewacht door een chauffeur van het resort. Het is erg aan te raden dit van te voren te regelen, anders betaal je veel te veel en wordt je helemaal gek van al die mannetjes die je af willen zetten. Ik vroeg de chauffeur hoe lang de rit naar het hotel zou duren en hij zei ongeveer een uur, afhankelijk van het verkeer. Direct toen we het terrein van het vliegveld verlaten hadden, begrepen we wat hij bedoelde. In KL is het verkeer al verschrikkelijk, maar hier zijn nog meer scootertjes en de wegen zijn de twee keer zo smal. Eigenlijk een eenbaansweg, maar dan toch voor twee richtingen… Dit maakt dat het allemaal niet echt snel gaat en het gebied rondom het vliegveld is net een trechter: al het verkeer moet over een paar smalle weggetjes.

Het resort

Het resort

Na anderhalf uur kleine weggetjes en geen idee hebbend waar we waren, kwamen we dan eindelijk bij ons hotel/resort aan. Echt in de ‘middle of nowhere’. Maar prachtig! Een groot bed, wat een opluchting ten opzichte van een kleine bedje in KL. En een mooie grote badkamer met douche en bad. Na even opgefrist te hebben, hebben we nog wat gegeten en gedronken bij het zwembad. Heerlijk Indonesisch, soto ayam. Dat Indonesisch eten hadden we ook in Maleisië verwacht, maar Maleis is toch heel anders. Dat wordt genieten deze week!

Beeld bij een tempel

Beeld bij een tempel

Heerlijk geslapen, wat een rust. Het nadeel van die rust is echter ook dat er geen taxi’s komen en aangezien het resort nog maar net open was, wisten veel chauffeurs het niet eens te vinden. De volgende ochtend zijn we daarom maar naar Echo Beach gelopen, in de hoop daar een taxi te vinden. Volgens de reisgids zou dit geen probleem zijn: er was een taxi stand op Echo Beach. De wandeling naar het strand duurde ongeveer 15 minuten en we zagen al direct prachtige rijstvelden, afgewisseld met prachtige tempeltjes. Het strand bleek geen wit zandstrand, maar van dat zwarte zand. Nadeel van dit zand is dat het erg heet is en je echt moet rennen om je voeten niet te verbranden. Na een drankje bij een strandtent gedronken te hebben, gingen we op zoek naar de taxi stand. Maar wat bleek, het was alleen een drop off, taxi’s mochten niet wachten. Ik probeerde een chauffeur die net mensen afgezet had, maar hij was voor de hele dag door die mensen gereserveerd. Er was wel een stand waar je tegen een (wat ons betreft) veel te hoge prijs een ritje af kon spreken. Dan maar afdingen, dachten we, maar dat lukte niet echt. We wilden eigenlijk een enkele reis naar Ubud, maar ze vroegen de halve prijs van een chauffeur voor een hele dag. En ze wilden onderweg overal stoppen: batik, zilver, schilderijen. En wij wilden alleen maar een taxi ritje van een uur naar Ubud. Uiteindelijk zijn we akkoord gegaan en stopte de goede man bij een batik fabriekje en een zilver winkel. Zo ontzettend toeristisch en allemaal verzameld in één straat. Dus een hele straat met alleen maar zilverwinkels. En elke chauffeur stopt hier. Hij zal wel commissie krijgen als hij mensen brengt… Toen hij ook nog wilde stoppen bij de straat met schilderijen, hebben we maar vriendelijk gevraagd door te rijden naar Ubud.

Sjoerd is weer eens mooie foto's aan het maken...

Sjoerd is weer eens mooie foto’s aan het maken…

Ondertussen hadden we wel een beetje door hoe het in Bali werkt. Taxi’s heb je bijna niet. Iedereen huurt een auto met chauffeur voor een hele dag (kost net zoveel als twee enkele reizen van een uur!) en laat zich lekker rondrijden. In eerste instantie wilden wij zelf een auto huren, maar ik ben blij dat we dat niet gedaan hebben. Ons internationaal rijbewijs was namelijk niet meer geldig, en elke keer als de politie je aanhoudt (en dat doen ze vaak), moet je dan betalen. En met die smalle weggetjes en al die scootertjes… Daarbij komt dat er bijna nergens bewegwijzering te vinden is. Wij hadden echt geen idee welke richting we op reden met al die smalle kronkelweggetjes. Ondertussen hadden we ook al door dat het eiland veel groter was dan we van te voren dachten. We hadden dus al snel besloten de volgende dag ook een auto met chauffeur te regelen. Ook wel zo lekker, af en toe in de auto af te kunnen koelen met die hitte. De zon scheen namelijk de hele dag en het was er een stuk warmer dan in KL, maar wel droger en niet zo benauwd. Wat wel opmerkelijk is te zien, in vergelijking met KL, is dat iedereen hier zijn richtingaanwijzer gebruikt. Zelfs als je op een kruising rechtdoor wil: als je beide richtingaanwijzers (dus de alarmlichten) aan hebt, betekent dit dat je rechtdoor wil. Wel zo handig.

Toen we eenmaal aangekomen waren in Ubud was het al lunchtijd en hebben we meteen maar een must try in Bali geprobeerd: babi guling, speenvarken. Sommige delen waren erg lekker, heel mals, sommige minder. Dit is meteen ook het grote verschil met Maleisië: overal varkensvlees en bijna geen hoofddoekjes. Wat een verademing!
Daarna volgde een rondwandeling door het stadje. We startten met Ubud Palace, het ‘paleis’ van Ubud’s Koninklijke familie, vervolgd door een beetje een verstopte markt. Daarna kwamen we in een rustig voetgangersstraatje met allemaal kleine tempels en hotels/resorts. Vervolgens kwamen we in een gebied met veel eettentjes, winkeltjes, kledingboetiekjes, spa’s en meer tempeltjes. De winkels zijn allemaal gespecialiseerd in één ding: kunst. De eerste paar winkels zijn nog leuk, maar daarna is het eigenlijk allemaal hetzelfde. Dan wordt onze aandacht getrokken door een processie van mensen in het wit. Het blijkt een begrafenis te zijn. Mooi om eens gezien te hebben. De Sacred Monkey Forest Sanctuary slaan we over. De meeste mensen kijken hun ogen uit naar de aapjes, maar we zien in KL al genoeg aapjes. Ondertussen zijn we toe aan wat afkoeling en gaan ergens binnen In de airco!) wat drinken. Na nog wat rondwandelen kopen we kaartjes voor de traditionele dansvoorstelling ’s avonds en regelen alvast een ritje terug naar het hotel, omdat we niet weten of dit ’s avonds nog lukt. In eerste instantie denk je dat er helemaal geen ‘taxi’s’ zijn, maar na een tijdje merk je dat overal in toeristische gebieden mannetjes in normale kleren staan die je een ritje aan proberen te smeren.

Bij Kafe Batan Waru in Ubud

Bij Kafe Batan Waru in Ubud

We gaan vroeg eten om op tijd te zijn voor de dansvoorstelling. We kiezen een leuk tentje uit onsze reisgids: Kafe Batan Waru en gaan natuurlijk voor de saté, kip en rund, heerlijk! Dan op naar de dansvoorstelling in Ubud Palace. Wij vonden de voorstelling een beetje tegenvallen: mannen slaan op een muziekinstrument met een hoog ‘ting’ gehalte, en dat dan heel hard. Je krijgt er een beetje hoofdpijn van. Dan de dansers: het dansen – eigenlijk meer langzaam bewegen – vergezeld door enge blikken met grote ogen. Niet echt ons ding. Daarna terug naar het resort. Gelukkig wisten we de weg een beetje en konden we de chauffeur het laatste stuk de weg wijzen.

De Luwak koffie

De Luwak koffie

Dat bleek meteen ook het minpunt van de locatie van het resort. Geen enkele chauffeur wist het te vinden en dus konden we zelf geen chauffeur bellen. Dus hebben we maar een tour van het resort geboekt voor de volgende dag. De trip ging richting het noorden van Bali. Ik was niet zo blij met onze chauffeur, hij was namelijk erg ongeduldig en gaf telkens vol gas en remde direct weer hard. Dit, in combinatie met de niet al te goede wegen met veel bochten, maakten mij kotsmisselijk. Ik kon niet wachten tot de eerste stop. Die kondigde zich gelukkig al aan: midden op de weg stond een mannetje en we moesten betalen. Toen ik vroeg waarvoor, kreeg ik als antwoord: voor de rijstvelden. De rijstvelden liggen langs de weg, maar toch moet je hiervoor betalen. Maar wat een prachtige rijstvelden, bij Petulu Village. We keken onze ogen uit. Daarna vroeg de chauffeur of we een koffieplantage wilden zien. En dat wilden we graag. Meteen kwam er een mannetje op ons af gelopen. Eigenlijk hadden we hier helemaal geen zin in, vooral omdat we hem waarschijnlijk moesten betalen naderhand, maar hij was niet weg te slaan. Het was zelfs meer dan een koffieplantage, ze kweekten en allerlei soorten groenten, fruit en kruiden. Mooi om te zien hoe deze planten er eigenlijk uit zien. En het was niet zomaar koffie, maar een hele speciale: Luwak koffie. De koffie-vruchten worden opgegeten door een kat achtige, die de vruchten weer uitpoept.
Mt & Lake Batur

Mt & Lake Batur

Vies, zou je zeggen, maar er volgt een hele uitleg van het vervolg proces. Het bleek eigenlijk een heel aardig mannetje met veel verstand van zaken. De vruchten worden meerdere keren gewassen, gedroogd en vervolgens gebrand tot koffiebonen. Natuurlijk hoor je de koffie dan ook te proeven, dus dat doen we braaf. Bij aankoop van 1 kopje Luwak koffie (ongeveer 5 euro), krijg je een hele rij met allemaal verschillende soorten koffie, vooral erg zoet naar onze smaak. Dan de Luwak koffie. Eerlijk gezegd vonden wij het naar een sterke kop DE koffie smaken… Aan het eind wilden wij het mannetje wat geld geven, maar dat mocht hij niet aannemen. Wij stonden versteld!

Besakih Tempel

Besakih Tempel

Daarna door naar de Mount en Lake Batur. We rijden duidelijk omhoog en dan staat er weer een mannetje op de weg die om geld vraagt. Overal moet je blijkbaar een soort van toegangsgeld betalen, ook al is het maar een openbare weg die ergens langs loopt. Maar het uitzicht is geweldig: Mount Batur is een vulkaan met daarnaast Lake Batur, een enorm meer. Hierna gaan we door naar de Besakih Tempel, de grootste tempel in Bali. Wat onze chauffeur pas vertelt als we daar aankomen, is dat je een sarong moet hebben om het terrein op te mogen. Nou had ik mijn omslagdoek meegenomen, maar deze werd niet goed bevonden. Dus moesten we ter plekke twee sarongs kopen. Nou zijn deze normaal niet echt duur, maar hier moesten mensen ze wel kopen om het terrein op te mogen en in de buurt was er verder ook niets, dus konden ze de hoofdprijs vragen en dat deden ze dan ook. Natuurlijk moet je dan afdingen, maar dat is niet echt ons beste ding en ze wisten dat we ze moesten hebben. Uiteindelijk hebben we voor veel te veel geld twee sarongs gekocht. Mijne waaide de hele tijd open, zodat het idee van de benen bedekken niet echt werkte. Een eenmaal binnen zag ik mensen met kortere omslagdoeken, precies zoals mijn eigen waar ik dus niet mee naar binnen mocht… Ik was een beetje in een geïrriteerde stemming, maar toen we uiteindelijk het enorme tempelcomplex zagen, tegen een berg aan gelegen, was de stemming direct weer goed. Wat indrukwekkend! Prachtig. Hier hebben we enorm veel foto’s genomen. In totaal (hele Bali trip) hebben we overigens meer dan duizend foto’s gemaakt. Het was dus een hele klus om dit uit te zoeken…

Rijst terrassen bij Rendang

Rijst terrassen bij Rendang

Daarna op naar de lunch. De chauffeur zou ons naar een mooi plekje brengen. En dat was het ook! Restaurant Mahagiri, panoramic rice field Rendang. Wat een prachtig uitzicht op de rijst terrassen. Het eten zelf was een Balinees buffet, eerlijk gezegd niet echt geweldig. En alleen maar toeristen, terwijl het in de middle of nowhere lag. Blijkbaar krijgen de chauffeurs hier zelf gratis wat te eten als ze toeristen brengen. Na deze late lunch hadden we eigenlijk twee keuzes: zonsondergang bij de Tanah Lot tempel of bij de Ulu Watu tempel. Deze laatste had mijn voorkeur, maar de chauffeur betwijfelde of we het zouden halen voor zonsondergang (om 6 uur). Dus was er weinig keus en gingen we dus naar de Tanah Lot Tempel, volgens de reisgids erg toeristisch en redelijk recent. En dat toeristische hebben we geweten. Eerst moet je door straten vol moet toeristische meuk en wat een mensen stonden er al te wachten bij het water… De Tanah Lot tempel ligt namelijk op een rots in het water, enkele tientallen meters voor de kust. Maar het ziet er wel erg schilderachtig uit.
Tanah Lot tempel

Tanah Lot tempel

We lopen een heel stuk naar rechts, waar het veel rustiger is en Sjoerd maakt wederom enorm veel foto’s. Toch moeten we hier weg, want het begint vloed te worden. Ondanks de vele mensen toch wel een erg mooie locatie en een erg mooie zonsondergang. Daarna in colonne naar de uitgang, waar alle chauffeurs staan te wachten op hun gasten. Dit zie je overigens bij elke toeristische attractie. We vinden onze chauffeur makkelijk, of beter gezegd hij ons, want ik heb een erg opvallend gekleurd topje aan en dan begint de file om weg te komen. Alhoewel het hemelsbreed maar een paar kilometer is naar ons resort, moeten we een hele omweg maken om er te komen. Daarna hebben we nog wat gegeten bij het resort (curry ayam en beef rendang) en nog even lekker in bad gelegen.

Sjoerd met zijn wakeboard

Sjoerd met zijn wakeboard

De dag daarna was een relax dag op Echo Beach. We huurden lekkere ligstoelen en Sjoerd een wakeboard. Echo Beach is met haar zwarte zand en een beetje afgelegen ligging niet echt toeristisch, maar staat wel bekend bij de surfers vanwege de hoge golven. En dat hebben we gemerkt toen we in het water gingen! Naast de hoge golven, erge trekkracht zodat je helemaal meegesleept wordt. Zelfs als je nog niet eens voor de helft in het water bent. Voor mij reden om heb bij één keer het water in gaan te houden. Sjoerd heeft dapper geprobeerd te wakeboarden, maar dat viel niet mee. Wederom zonsondergang op het strand gekeken, daarna lekker gegeten bij de strandtent.

Omdat geen enkele chauffeur het resort kon vinden, hebben we het resort maar gevraagd een chauffeur te regelen om ons de volgende dag weer rond te toeren. Dit keer ging de reis richting het zuiden. En we wilden minder lang in de auto zitten, en dus meer tijd hebben om rond te kijken en te genieten. We begonnen ’s ochtends in Seminyak, een hip stadje met vooral veel winkels. Ik was op zoek naar een elastiekje voor in mijn haar omdat ik deze verloren was op het strand. Nou zou je zeggen, niet echt een moeilijke opgave, maar dat bleek tegen te vallen. Er waren heel veel winkels met leuke dingen voor in huis, sierraden en heel veel kleding, maar een elastiekje…

Garadu Wisnu Kencana Cultural Park

Garadu Wisnu Kencana Cultural Park

Daarna zijn we doorgegaan naar Garadu Wisnu Kencana Cultural Park, een soort park omgeven door hoge rotsen, met twee gigantische beelden. Mooi om foto’s te maken, maar meer ook niet. En er was een mooi uitzicht over het zuiden van het eiland. Daarna door naar Dreamland Beach, ze zeggen één van de mooiste stranden van Bali. Wat wel grappig was om te zien, dat de weg naar het strand toe bijna een privé weg was met allemaal resorts (veel nog in aanbouw) en een golfbaan. Omdat er weinig parkeerplaats bij het strand is, moet je eerst naar een nabijgelegen waterpretpark om te parkeren en met een pendelbus naar het strand. En inderdaad, het was een prachtig strand waar we genoten hebben van een nasi campur en een drankje.

Bij Ulu Watu tempel

Bij Ulu Watu tempel

We konden niet heel lang blijven want we wilden op tijd (vóór zonsondergang) bij de Ulu Watu tempel zijn. Dit is een tempelcomplex, hoog op de rotsen gelegen, op het zuidelijke puntje van Bali. Prachtig, en wat een uitzicht! Wij hadden braaf weer onze sarongs meegenomen, maar hier krijg je na betaling van het entreegeld een gratis sarong te leen. Wat een service! Ook wordt je van te voren gewaarschuwd voor de aapjes (staat overigens ook in bijna elke reisgids). De aapjes pakken (of stelen?) namelijk alles wat ze kunnen pakken. Zonnebrillen en hoofddeksels zijn erg gewild, dus dan maar even zonder zonnebril, maar dat valt erg tegen met de felle zon. Tassen voor je dragen en erg goed opletten dus. Als we nog maar net binnen zijn zien we een aapje al de bril van een vrouw pakken en er lekker mee spelen. Eigenlijk wilden we hier naar de zonsondergang kijken, maar we besluiten toch een kaartje te kopen voor de dansvoorstelling. Hopen dat deze meer in de smaak valt dan de eerste in Ubud… En dat deed het. De Kecak & Fire Dance bij Ulu Watu is echt geweldig! Geen vervelende instrumenten, maar een hele groep mannen, ongeveer 50 schat ik, die zorgt voor de muziek. Erg indrukwekkend. Naast het wederom langzame dansen met grote ogen, waren er veel grapjes en op het eind vuur. Echt een aanrader.

Op de terugweg naar het resort wilden we nog wat eten, maar dan niet op het super toeristische strand bij Jimbaran (wat veel mensen doen nadat ze deze tempel bezocht hebben), maar we wilden wat meer lokaals. De chauffeur wist wel een plekje en hij bracht ons naar een restaurant dat bekend staat om de beste spareribs van Bali: iiga Warung. En lekker dat ze waren! En weinig toeristen.

Kecak & Fire Dance bij Ulu Watu

Kecak & Fire Dance bij Ulu Watu

De volgende dag hebben we lekker uitgeslapen en rustig aan gedaan omdat we om drie uur ’s middags naar het vliegveld gebracht zouden worden. Echter, om half één vroeg de chauffeur van het hotel of wij het erg vonden eerder naar het vliegveld te gaan. Hij moest namelijk een ander stel naar Seminyak brengen en kon ons meteen meenemen, zodat hij niet twee keer hoefde te rijden. In eerste instantie had ik hier niet zoveel zin in omdat ik liever nog even op het resort bleef dan op het vliegveld te wachten, maar we besloten uiteindelijk niet moeilijk te doen en toch mee te gaan. We waren natuurlijk veel te vroeg op het vliegveld en wilden onze bagage alvast inchecken, zodat we daarna door de douane en het hele gebeuren konden en nog wat konden shoppen. Er was een mooie Malaysia Airlines balie en daar gingen we in de rij staan. Maar we konden hier onze bagage niet inchecken, dat kon pas twee uur van te voren. Dit vonden wij onzin, de balie was toch gewoon open? Dus op naar het kantoor van Malaysia Airlines om ons beklag te doen. Nee, we konden onze bagage pas twee uur van te voren inchecken, maar misschien was er nog plaats over in de eerstvolgende vlucht? Nou, uiteindelijk konden we dus zonder bijbetaling een vlucht eerder nemen. Super!
Wat wel goed is om te weten, en wat niet in alle reisgidsen vermeld wordt, is dat je op het vliegveld nog een ‘vertrekbelasting’ moet betalen: 150.000 rupiah per persoon. Is wel handig om te weten voordat je al je rupiahs opgemaakt hebt…

Jeetje, wat is het een lang verhaal geworden. Maar er was ook zoveel te vertellen! Ik zal het volgende keer proberen korter te houden… Oh ja, meer foto’s staan op Facebook. Nu verder met de voorbereidingen voor Vietnam. Zin in!

Druk, druk, druk…

We zijn al weer bijna een maand terug uit Bali, wat vliegt de tijd zeg! Ik beloof het, binnenkort een verslag van Bali, maar nu eerst een verslag van de afgelopen weken. Eigenlijk moet ik eerst mijn ‘to do’ lijstje van deze week afmaken, maar het internet ligt eruit, dus ik kan weinig anders doen dan dit verhaal schrijven…
Ook weer zoiets typisch Maleis: je moet minimaal één keer per maand je internettegoed online opwaarden, anders lig je eruit. Nou is die maand nog niet voorbij, maar is het tegoed gewoon. Geen probleem, zou je denken, dan waardeer dat je dat gewoon even op? Niet dus, dat kan alleen als je op internet zit. Normaal vraag ik Sjoerd dat dan even te doen op zijn telefoon of op het werk, maar hij is voor werk naar Bintulu (Sarawak) en is de hele dag op site en mag daar geen telefoon bij zich hebben. En echt vroeg is hij ook niet op zijn hotelkamer, gister pas rond 11 uur ’s avonds, dus dat wordt nog lang wachten. Ander alternatief is naar het werk rijden om het daar op te waarderen, maar met de vrijdagmiddag spits kan dat uren duren en dat is ook een beetje zonde van de tijd. Maar wachten dus…

De periode voor Kerst is het hier een gekkenhuis, alles moet nog net voor het nieuwe jaar af en er zijn heel veel activiteiten. En leuke activiteiten, dus die wil je niet missen. Daarbij komt dat veel mensen dit weekend naar ‘huis’ (Nederland of welk land dan ook) gaan en als ze niet naar huis gaan, gaan ze wel op vakantie.

IWAKL

IWAKL

Ook de International Women’s Association KL (IWAKL) organiseerde afgelopen maand weer veel activiteiten: een Deepavali lunch (Deepavali is het feest van het licht voor de Hindoes) en een lunch bij de vrouw van de ambassadeur van Fiji thuis met veel lekker eten naar origineel Fiji’s recept. Helaas namen we hier ook afscheid van een aantal dames, omdat zij KL gaan verlaten. Dat blijf ik moeilijk vinden: heb je net een beetje een band met iemand opgebouwd, gaan ze al weer weg. Vervolgens stond er nog een Kerstlunch op het programma, grappig genoeg op 5 december.

Raften

Raften

Ook de Nederlandse Vereniging in Maleisië had veel op het programma staan. We begonnen met een Sinterklaas koffieochtend waar het heel druk was. Niet vanwege de koffie of thee, maar om het Sinterklaas snoepgoed dat in Nederland besteld was en inmiddels aangekomen was in KL. Bergen pepernoten, banketstaven, chocoladeletters, inpakpapier en nog veel meer. Zo kunnen de Nederlanders hier toch een beetje meegenieten van Sinterklaas. Aangezien wij thuis nog veel pepernoten hadden liggen (en het weg aan de prijs was), heb ik me zeer beschaafd gedragen en alleen een gevulde speculaas gekocht.
Een paar dagen later was het tijd om te gaan raften. Sjoerd zit sinds kort in de sportcommissie en ze hadden bedacht te gaan raften. Niet echt mijn ding, dus ik bleef thuis. Sjoerd kon helaas ook niet mee gaan raften, omdat hij een schimmelinfectie onder zijn oksel had en de dokter adviseerde niet in het water te gaan. Hij baalde er echt van, maar is toch meegegaan om foto’s te maken. Hele mooie foto’s zelfs, die kan ik weer goed gebruiken voor in de Flits. Uiteindelijk was Sjoerd’s dag helemaal geslaagd, hij mocht namelijk in een wagen de glibberige wegen en heuvels op rijden.
Ook hebben we met een groep Nederlanders een Nederlandse film gekeken, Quiz. Op zondag 2 december was het dan echt tijd voor Sinterklaas. Ook hier komt hij gewoon op zijn paard aan, vergezeld door een hele hoop pieten. We waren hier zelf niet bij, maar ik heb ondertussen veel foto’s gezien en het is echt een hele belevenis. Toch wel speciaal zo, hier in Maleisië…
Winter Wonderland Party

Winter Wonderland Party

En last but nog least was het afgelopen weekend tijd voor de Winter Wonderland White Party in de Skihut! Het verbaasde me waar iedereen toch al die winter- en skispullen vandaan haalde. Die hebben wij toch nog steeds in Nederland liggen. Uiteindelijk hebben we een stel handschoenen gevonden en die maar aan gedaan. Sjoerd zelfs vergezeld door een sjaal. En we hebben glühwein gehad!

Team Spirit incl partners en kids

Team Spirit incl partners en kids

Vorige week waren Sjoerd’s baas en zijn vrouw weer in KL. Dat betekende wederom een drukte: etentje, borrelen, etc. En zaterdag hebben we zijn zoon en diens vriendin nog een korte rondleiding KL gegeven.
Om een beetje in de Kerstsfeer te komen, zijn we afgelopen zondag naar een optreden van het koor van een vriendin gegaan: kerstliedjes zingen in een overvolle kerk. En na afloop wederom een glaasje glühwein, heerlijk!

Tussen al deze dingen door ben ik ook nog heel druk bezig voor de Nederlandse Vereniging. Naast het hoofdredacteurschap van de Flits – wat al veel tijd kost – zit ik nu ook in het bestuur met als taak ‘communicatie’: naast de Flits ook de Facebook pagina en de website. Nou is het niet het bijhouden van de website, maar het maken van een nieuwe, in samenwerking met een website bouwer. Afgelopen tijd veel vergaderingen en etentjes gehad. Ondertussen zijn we ook druk bezig met de sponsoren voor komend jaar. Allemaal erg leuk, maar erg tijdrovend…

Tenslotte nog maar weer eens iets typisch Maleis. Iets waar ik weet dat ik me niet druk om moet maken, maar waar ik me dus wel druk over maak. Toen wij hier vorige jaar aankwamen – ja, het is al weer meer dan een jaar geleden dat wij hier aankwamen – zou ik een ‘dependant pass’ (een verblijfsvergunning) krijgen voor drie jaar. Uiteindelijk kreeg ik een ‘dependant pass’ voor 1 jaar, zonder uitleg waarom. Maar verlengen zou een fluitje van een cent zijn, zeiden ze.
Gelukkig ben ik er al in oktober achter aan gegaan en bleek het helemaal geen fluitje van een cent! Het bleek namelijk dat er vorig jaar een foutje gemaakt was en de autoriteiten mij een ‘social visit pass’ toegewezen hadden, maar de immigratiedienst uiteindelijk een ‘dependant pass’ in mijn paspoort gestempeld hadden. Niet dat iemand mij dat vorig jaar verteld had natuurlijk!

Paspoort met verblijfsvergunning

Paspoort met verblijfsvergunning

Het hele proces moest weer van voren af aan doorlopen worden. Daarbij kwam dat vorig jaar Sjoerd’s collega Jenny aangewezen was als tekenbevoegd voor het bedrijf. Jenny werkt inmiddels niet voor het bedrijf en in juli hebben Sjoerd en zijn baas (die dus in NL zit) al honderd formulieren in moeten vullen om Sjoerd aan te wijzen als tekenbevoegd. Dacht je dat het geregeld was, nee hoor! Omdat de immigratiedienst vorig jaar mijn paspoort verkeerd gestempeld heeft, mag Sjoerd niet meer tekenen, maar moet een ‘local manager’ tekenen. Tja, ze verzinnen hier altijd wel weer een nieuw regeltje… Maar het probleem is dat het kantoor hier helemaal geen local manager heeft! Dus via een omweg is één van Sjoerd’s collega’s enkel voor dit geval aangesteld als manager en zou hij mogen tekenen. Weer een hele berg papieren invullen… En je moet er echt elke week achter aan gaan, anders gebeurt er helemaal niets!
Daarna moest ik weer mijn hele paspoort copieren. En met hele paspoort bedoel ik inderdaad het héle paspoort, inclusief alle lege pagina’s. Toen kwam de melding dat ‘stage 1’ van de vergunning ingediend was en dat dit 7 tot 10 werkdagen zou duren. En het was al voorbij half november, terwijl mijn vergunning 8 december zou verlopen… Daarna volgt ‘stage 2’wat weer 7 tot 10 werkdagen zou duren. Daarna komen ze je paspoort ophalen om te stempelen, wat weer een week kan duren. Volgens mijn berekening zou het nooit kunnen lukken voor die datum, maar warempel: vrijdag 7 december kreeg ik mijn paspoort terug en mag ik weer een jaar blijven. Jippie!

Waar ik dacht dat het deze week rustig zou worden, met veel naar huis op of vakantie vertrekkende mensen en Sjoerd die dinsdag weer vertrokken is naar Bintulu voor meer dan anderhalve week, staat mij ‘to do’ lijst nog steeds overvol. Afgewisseld met leuke dingen natuurlijk.
Gisteravond ben ik naar het concert van de Jacksons geweest. Wat een belevenis. En vooral wat een verschil met een optreden in Nederland! Het zou om 8 uur ’s avonds beginnen, dus wij waren erg op tijd. Bijna uitgestorven. Waren we wel op de goede locatie? Ja hoor! Om kwart voor acht kon je het stadium nog niet eens binnen! Dan maar even wat gadgets kopen. Toen we kwart over 8 binnen waren, was de zaal nog niet eens voor een kwart gevuld. Rond negen uur begon het dan toch echt. Tenminste dat dachten we, maar toen begon het voorprogramma… Wederom een wijze les (zoals bijna elke dag wel): waarom zou je op tijd komen? Toch blijf ik het hier moeilijk mee hebben en ben ik bijna altijd de eerste en kan soms wel een uur moeten wachten.

The Jacksons concert

The Jacksons concert

Iets wat we wel gedaan hebben, en wat typisch Maleis (meer Chinees eigenlijk denk ik) is: brutaal zijn. Zoals gezegd was het stadium half leeg en hadden ze de achterste mensen al wat naar voren gehaald. Wij zaten eigenlijk in categorie 2, maar omdat ze die ook verplaatst hadden en onze stoelen niet meer beschikbaar waren, waren we zo brutaal om gewoon door te lopen naar het VIP gedeelte voor het podium. Ze komen dan wel achter je aan, maar als je gewoon blijft zitten lopen ze vanzelf wel weer weg en heb je dus een mooi zitplekje. Ja, zitplekje. Ik dacht bij een stadiumconcert meer aan staanplaatsen (vooral op het veld), maar overal stonden van die mooie plastic stoeltjes. Maar natuurlijk, de Maleiers zijn een beetje lui en houden niet van staan. Ik had het kunnen weten…
Toen het concert eindelijk begon, bleef iedereen dus braaf zitten. Wij konden ons niet beheersen en gingen bij de echte dansnummers toch echt staan en meedansen. Maar het was het waard, wat een optreden! Geweldig!

Vanavond ga ik met twee dames van de Flits een bar uittesten voor ons nieuwe onderwerp Borrelen. Wat vervelend zeg?! Morgen ochtend, als ik hopelijk weer internet heb, ook nog even dit verhaaltje op de blog zetten.

En omdat iedereen weg is met Kerst hebben Sjoerd en ik bedacht ook maar weg te gaan. Als het goed is komt Sjoerd zaterdag de 22e terug en kunnen we zondag of maandag weg. Ik was tot een paar uur geleden druk op zoek naar de mogelijkheden op het internet, maar dat ligt nu dus even stil. Maar waarschijnlijk gaan we naar Vietnam, Hoi An en Hanoi. Zin in!!