Druk, druk, druk…

We zijn al weer bijna een maand terug uit Bali, wat vliegt de tijd zeg! Ik beloof het, binnenkort een verslag van Bali, maar nu eerst een verslag van de afgelopen weken. Eigenlijk moet ik eerst mijn ‘to do’ lijstje van deze week afmaken, maar het internet ligt eruit, dus ik kan weinig anders doen dan dit verhaal schrijven…
Ook weer zoiets typisch Maleis: je moet minimaal één keer per maand je internettegoed online opwaarden, anders lig je eruit. Nou is die maand nog niet voorbij, maar is het tegoed gewoon. Geen probleem, zou je denken, dan waardeer dat je dat gewoon even op? Niet dus, dat kan alleen als je op internet zit. Normaal vraag ik Sjoerd dat dan even te doen op zijn telefoon of op het werk, maar hij is voor werk naar Bintulu (Sarawak) en is de hele dag op site en mag daar geen telefoon bij zich hebben. En echt vroeg is hij ook niet op zijn hotelkamer, gister pas rond 11 uur ’s avonds, dus dat wordt nog lang wachten. Ander alternatief is naar het werk rijden om het daar op te waarderen, maar met de vrijdagmiddag spits kan dat uren duren en dat is ook een beetje zonde van de tijd. Maar wachten dus…

De periode voor Kerst is het hier een gekkenhuis, alles moet nog net voor het nieuwe jaar af en er zijn heel veel activiteiten. En leuke activiteiten, dus die wil je niet missen. Daarbij komt dat veel mensen dit weekend naar ‘huis’ (Nederland of welk land dan ook) gaan en als ze niet naar huis gaan, gaan ze wel op vakantie.

IWAKL

IWAKL

Ook de International Women’s Association KL (IWAKL) organiseerde afgelopen maand weer veel activiteiten: een Deepavali lunch (Deepavali is het feest van het licht voor de Hindoes) en een lunch bij de vrouw van de ambassadeur van Fiji thuis met veel lekker eten naar origineel Fiji’s recept. Helaas namen we hier ook afscheid van een aantal dames, omdat zij KL gaan verlaten. Dat blijf ik moeilijk vinden: heb je net een beetje een band met iemand opgebouwd, gaan ze al weer weg. Vervolgens stond er nog een Kerstlunch op het programma, grappig genoeg op 5 december.

Raften

Raften

Ook de Nederlandse Vereniging in Maleisië had veel op het programma staan. We begonnen met een Sinterklaas koffieochtend waar het heel druk was. Niet vanwege de koffie of thee, maar om het Sinterklaas snoepgoed dat in Nederland besteld was en inmiddels aangekomen was in KL. Bergen pepernoten, banketstaven, chocoladeletters, inpakpapier en nog veel meer. Zo kunnen de Nederlanders hier toch een beetje meegenieten van Sinterklaas. Aangezien wij thuis nog veel pepernoten hadden liggen (en het weg aan de prijs was), heb ik me zeer beschaafd gedragen en alleen een gevulde speculaas gekocht.
Een paar dagen later was het tijd om te gaan raften. Sjoerd zit sinds kort in de sportcommissie en ze hadden bedacht te gaan raften. Niet echt mijn ding, dus ik bleef thuis. Sjoerd kon helaas ook niet mee gaan raften, omdat hij een schimmelinfectie onder zijn oksel had en de dokter adviseerde niet in het water te gaan. Hij baalde er echt van, maar is toch meegegaan om foto’s te maken. Hele mooie foto’s zelfs, die kan ik weer goed gebruiken voor in de Flits. Uiteindelijk was Sjoerd’s dag helemaal geslaagd, hij mocht namelijk in een wagen de glibberige wegen en heuvels op rijden.
Ook hebben we met een groep Nederlanders een Nederlandse film gekeken, Quiz. Op zondag 2 december was het dan echt tijd voor Sinterklaas. Ook hier komt hij gewoon op zijn paard aan, vergezeld door een hele hoop pieten. We waren hier zelf niet bij, maar ik heb ondertussen veel foto’s gezien en het is echt een hele belevenis. Toch wel speciaal zo, hier in Maleisië…
Winter Wonderland Party

Winter Wonderland Party

En last but nog least was het afgelopen weekend tijd voor de Winter Wonderland White Party in de Skihut! Het verbaasde me waar iedereen toch al die winter- en skispullen vandaan haalde. Die hebben wij toch nog steeds in Nederland liggen. Uiteindelijk hebben we een stel handschoenen gevonden en die maar aan gedaan. Sjoerd zelfs vergezeld door een sjaal. En we hebben glühwein gehad!

Team Spirit incl partners en kids

Team Spirit incl partners en kids

Vorige week waren Sjoerd’s baas en zijn vrouw weer in KL. Dat betekende wederom een drukte: etentje, borrelen, etc. En zaterdag hebben we zijn zoon en diens vriendin nog een korte rondleiding KL gegeven.
Om een beetje in de Kerstsfeer te komen, zijn we afgelopen zondag naar een optreden van het koor van een vriendin gegaan: kerstliedjes zingen in een overvolle kerk. En na afloop wederom een glaasje glühwein, heerlijk!

Tussen al deze dingen door ben ik ook nog heel druk bezig voor de Nederlandse Vereniging. Naast het hoofdredacteurschap van de Flits – wat al veel tijd kost – zit ik nu ook in het bestuur met als taak ‘communicatie’: naast de Flits ook de Facebook pagina en de website. Nou is het niet het bijhouden van de website, maar het maken van een nieuwe, in samenwerking met een website bouwer. Afgelopen tijd veel vergaderingen en etentjes gehad. Ondertussen zijn we ook druk bezig met de sponsoren voor komend jaar. Allemaal erg leuk, maar erg tijdrovend…

Tenslotte nog maar weer eens iets typisch Maleis. Iets waar ik weet dat ik me niet druk om moet maken, maar waar ik me dus wel druk over maak. Toen wij hier vorige jaar aankwamen – ja, het is al weer meer dan een jaar geleden dat wij hier aankwamen – zou ik een ‘dependant pass’ (een verblijfsvergunning) krijgen voor drie jaar. Uiteindelijk kreeg ik een ‘dependant pass’ voor 1 jaar, zonder uitleg waarom. Maar verlengen zou een fluitje van een cent zijn, zeiden ze.
Gelukkig ben ik er al in oktober achter aan gegaan en bleek het helemaal geen fluitje van een cent! Het bleek namelijk dat er vorig jaar een foutje gemaakt was en de autoriteiten mij een ‘social visit pass’ toegewezen hadden, maar de immigratiedienst uiteindelijk een ‘dependant pass’ in mijn paspoort gestempeld hadden. Niet dat iemand mij dat vorig jaar verteld had natuurlijk!

Paspoort met verblijfsvergunning

Paspoort met verblijfsvergunning

Het hele proces moest weer van voren af aan doorlopen worden. Daarbij kwam dat vorig jaar Sjoerd’s collega Jenny aangewezen was als tekenbevoegd voor het bedrijf. Jenny werkt inmiddels niet voor het bedrijf en in juli hebben Sjoerd en zijn baas (die dus in NL zit) al honderd formulieren in moeten vullen om Sjoerd aan te wijzen als tekenbevoegd. Dacht je dat het geregeld was, nee hoor! Omdat de immigratiedienst vorig jaar mijn paspoort verkeerd gestempeld heeft, mag Sjoerd niet meer tekenen, maar moet een ‘local manager’ tekenen. Tja, ze verzinnen hier altijd wel weer een nieuw regeltje… Maar het probleem is dat het kantoor hier helemaal geen local manager heeft! Dus via een omweg is één van Sjoerd’s collega’s enkel voor dit geval aangesteld als manager en zou hij mogen tekenen. Weer een hele berg papieren invullen… En je moet er echt elke week achter aan gaan, anders gebeurt er helemaal niets!
Daarna moest ik weer mijn hele paspoort copieren. En met hele paspoort bedoel ik inderdaad het héle paspoort, inclusief alle lege pagina’s. Toen kwam de melding dat ‘stage 1’ van de vergunning ingediend was en dat dit 7 tot 10 werkdagen zou duren. En het was al voorbij half november, terwijl mijn vergunning 8 december zou verlopen… Daarna volgt ‘stage 2’wat weer 7 tot 10 werkdagen zou duren. Daarna komen ze je paspoort ophalen om te stempelen, wat weer een week kan duren. Volgens mijn berekening zou het nooit kunnen lukken voor die datum, maar warempel: vrijdag 7 december kreeg ik mijn paspoort terug en mag ik weer een jaar blijven. Jippie!

Waar ik dacht dat het deze week rustig zou worden, met veel naar huis op of vakantie vertrekkende mensen en Sjoerd die dinsdag weer vertrokken is naar Bintulu voor meer dan anderhalve week, staat mij ‘to do’ lijst nog steeds overvol. Afgewisseld met leuke dingen natuurlijk.
Gisteravond ben ik naar het concert van de Jacksons geweest. Wat een belevenis. En vooral wat een verschil met een optreden in Nederland! Het zou om 8 uur ’s avonds beginnen, dus wij waren erg op tijd. Bijna uitgestorven. Waren we wel op de goede locatie? Ja hoor! Om kwart voor acht kon je het stadium nog niet eens binnen! Dan maar even wat gadgets kopen. Toen we kwart over 8 binnen waren, was de zaal nog niet eens voor een kwart gevuld. Rond negen uur begon het dan toch echt. Tenminste dat dachten we, maar toen begon het voorprogramma… Wederom een wijze les (zoals bijna elke dag wel): waarom zou je op tijd komen? Toch blijf ik het hier moeilijk mee hebben en ben ik bijna altijd de eerste en kan soms wel een uur moeten wachten.

The Jacksons concert

The Jacksons concert

Iets wat we wel gedaan hebben, en wat typisch Maleis (meer Chinees eigenlijk denk ik) is: brutaal zijn. Zoals gezegd was het stadium half leeg en hadden ze de achterste mensen al wat naar voren gehaald. Wij zaten eigenlijk in categorie 2, maar omdat ze die ook verplaatst hadden en onze stoelen niet meer beschikbaar waren, waren we zo brutaal om gewoon door te lopen naar het VIP gedeelte voor het podium. Ze komen dan wel achter je aan, maar als je gewoon blijft zitten lopen ze vanzelf wel weer weg en heb je dus een mooi zitplekje. Ja, zitplekje. Ik dacht bij een stadiumconcert meer aan staanplaatsen (vooral op het veld), maar overal stonden van die mooie plastic stoeltjes. Maar natuurlijk, de Maleiers zijn een beetje lui en houden niet van staan. Ik had het kunnen weten…
Toen het concert eindelijk begon, bleef iedereen dus braaf zitten. Wij konden ons niet beheersen en gingen bij de echte dansnummers toch echt staan en meedansen. Maar het was het waard, wat een optreden! Geweldig!

Vanavond ga ik met twee dames van de Flits een bar uittesten voor ons nieuwe onderwerp Borrelen. Wat vervelend zeg?! Morgen ochtend, als ik hopelijk weer internet heb, ook nog even dit verhaaltje op de blog zetten.

En omdat iedereen weg is met Kerst hebben Sjoerd en ik bedacht ook maar weg te gaan. Als het goed is komt Sjoerd zaterdag de 22e terug en kunnen we zondag of maandag weg. Ik was tot een paar uur geleden druk op zoek naar de mogelijkheden op het internet, maar dat ligt nu dus even stil. Maar waarschijnlijk gaan we naar Vietnam, Hoi An en Hanoi. Zin in!!

2 reacties op “Druk, druk, druk…

  1. En toch nog proficiat! Wat? Waarmee? Nou, met jullie één jarig jubileum in KL….

    Een week of 2 geleden heb ik als troost voor Sjoerd zijn eenzame fiets maar een rondje gereden met hem. (Ahum, mijn fietsband was lek, en na 2 keer plakken heb ik er een nieuwe binnenband opgelegd) Dus in Sjoerds voorlamp, eh nee, die vanzijn fiets natuurlijk) zitten nieuwe batterijen. Voor mij de eerste kennismaking met die fiets. Een stuk beter dan mijn eigen fiets! Ik denk dat ik hem nog maar eens vaker ga uitlaten…. ;-)

    Groetjes!

Geef een reactie