Druk, druk, druk…

We zijn al weer bijna een maand terug uit Bali, wat vliegt de tijd zeg! Ik beloof het, binnenkort een verslag van Bali, maar nu eerst een verslag van de afgelopen weken. Eigenlijk moet ik eerst mijn ‘to do’ lijstje van deze week afmaken, maar het internet ligt eruit, dus ik kan weinig anders doen dan dit verhaal schrijven…
Ook weer zoiets typisch Maleis: je moet minimaal één keer per maand je internettegoed online opwaarden, anders lig je eruit. Nou is die maand nog niet voorbij, maar is het tegoed gewoon. Geen probleem, zou je denken, dan waardeer dat je dat gewoon even op? Niet dus, dat kan alleen als je op internet zit. Normaal vraag ik Sjoerd dat dan even te doen op zijn telefoon of op het werk, maar hij is voor werk naar Bintulu (Sarawak) en is de hele dag op site en mag daar geen telefoon bij zich hebben. En echt vroeg is hij ook niet op zijn hotelkamer, gister pas rond 11 uur ’s avonds, dus dat wordt nog lang wachten. Ander alternatief is naar het werk rijden om het daar op te waarderen, maar met de vrijdagmiddag spits kan dat uren duren en dat is ook een beetje zonde van de tijd. Maar wachten dus…

De periode voor Kerst is het hier een gekkenhuis, alles moet nog net voor het nieuwe jaar af en er zijn heel veel activiteiten. En leuke activiteiten, dus die wil je niet missen. Daarbij komt dat veel mensen dit weekend naar ‘huis’ (Nederland of welk land dan ook) gaan en als ze niet naar huis gaan, gaan ze wel op vakantie.

IWAKL

IWAKL

Ook de International Women’s Association KL (IWAKL) organiseerde afgelopen maand weer veel activiteiten: een Deepavali lunch (Deepavali is het feest van het licht voor de Hindoes) en een lunch bij de vrouw van de ambassadeur van Fiji thuis met veel lekker eten naar origineel Fiji’s recept. Helaas namen we hier ook afscheid van een aantal dames, omdat zij KL gaan verlaten. Dat blijf ik moeilijk vinden: heb je net een beetje een band met iemand opgebouwd, gaan ze al weer weg. Vervolgens stond er nog een Kerstlunch op het programma, grappig genoeg op 5 december.

Raften

Raften

Ook de Nederlandse Vereniging in Maleisië had veel op het programma staan. We begonnen met een Sinterklaas koffieochtend waar het heel druk was. Niet vanwege de koffie of thee, maar om het Sinterklaas snoepgoed dat in Nederland besteld was en inmiddels aangekomen was in KL. Bergen pepernoten, banketstaven, chocoladeletters, inpakpapier en nog veel meer. Zo kunnen de Nederlanders hier toch een beetje meegenieten van Sinterklaas. Aangezien wij thuis nog veel pepernoten hadden liggen (en het weg aan de prijs was), heb ik me zeer beschaafd gedragen en alleen een gevulde speculaas gekocht.
Een paar dagen later was het tijd om te gaan raften. Sjoerd zit sinds kort in de sportcommissie en ze hadden bedacht te gaan raften. Niet echt mijn ding, dus ik bleef thuis. Sjoerd kon helaas ook niet mee gaan raften, omdat hij een schimmelinfectie onder zijn oksel had en de dokter adviseerde niet in het water te gaan. Hij baalde er echt van, maar is toch meegegaan om foto’s te maken. Hele mooie foto’s zelfs, die kan ik weer goed gebruiken voor in de Flits. Uiteindelijk was Sjoerd’s dag helemaal geslaagd, hij mocht namelijk in een wagen de glibberige wegen en heuvels op rijden.
Ook hebben we met een groep Nederlanders een Nederlandse film gekeken, Quiz. Op zondag 2 december was het dan echt tijd voor Sinterklaas. Ook hier komt hij gewoon op zijn paard aan, vergezeld door een hele hoop pieten. We waren hier zelf niet bij, maar ik heb ondertussen veel foto’s gezien en het is echt een hele belevenis. Toch wel speciaal zo, hier in Maleisië…
Winter Wonderland Party

Winter Wonderland Party

En last but nog least was het afgelopen weekend tijd voor de Winter Wonderland White Party in de Skihut! Het verbaasde me waar iedereen toch al die winter- en skispullen vandaan haalde. Die hebben wij toch nog steeds in Nederland liggen. Uiteindelijk hebben we een stel handschoenen gevonden en die maar aan gedaan. Sjoerd zelfs vergezeld door een sjaal. En we hebben glühwein gehad!

Team Spirit incl partners en kids

Team Spirit incl partners en kids

Vorige week waren Sjoerd’s baas en zijn vrouw weer in KL. Dat betekende wederom een drukte: etentje, borrelen, etc. En zaterdag hebben we zijn zoon en diens vriendin nog een korte rondleiding KL gegeven.
Om een beetje in de Kerstsfeer te komen, zijn we afgelopen zondag naar een optreden van het koor van een vriendin gegaan: kerstliedjes zingen in een overvolle kerk. En na afloop wederom een glaasje glühwein, heerlijk!

Tussen al deze dingen door ben ik ook nog heel druk bezig voor de Nederlandse Vereniging. Naast het hoofdredacteurschap van de Flits – wat al veel tijd kost – zit ik nu ook in het bestuur met als taak ‘communicatie’: naast de Flits ook de Facebook pagina en de website. Nou is het niet het bijhouden van de website, maar het maken van een nieuwe, in samenwerking met een website bouwer. Afgelopen tijd veel vergaderingen en etentjes gehad. Ondertussen zijn we ook druk bezig met de sponsoren voor komend jaar. Allemaal erg leuk, maar erg tijdrovend…

Tenslotte nog maar weer eens iets typisch Maleis. Iets waar ik weet dat ik me niet druk om moet maken, maar waar ik me dus wel druk over maak. Toen wij hier vorige jaar aankwamen – ja, het is al weer meer dan een jaar geleden dat wij hier aankwamen – zou ik een ‘dependant pass’ (een verblijfsvergunning) krijgen voor drie jaar. Uiteindelijk kreeg ik een ‘dependant pass’ voor 1 jaar, zonder uitleg waarom. Maar verlengen zou een fluitje van een cent zijn, zeiden ze.
Gelukkig ben ik er al in oktober achter aan gegaan en bleek het helemaal geen fluitje van een cent! Het bleek namelijk dat er vorig jaar een foutje gemaakt was en de autoriteiten mij een ‘social visit pass’ toegewezen hadden, maar de immigratiedienst uiteindelijk een ‘dependant pass’ in mijn paspoort gestempeld hadden. Niet dat iemand mij dat vorig jaar verteld had natuurlijk!

Paspoort met verblijfsvergunning

Paspoort met verblijfsvergunning

Het hele proces moest weer van voren af aan doorlopen worden. Daarbij kwam dat vorig jaar Sjoerd’s collega Jenny aangewezen was als tekenbevoegd voor het bedrijf. Jenny werkt inmiddels niet voor het bedrijf en in juli hebben Sjoerd en zijn baas (die dus in NL zit) al honderd formulieren in moeten vullen om Sjoerd aan te wijzen als tekenbevoegd. Dacht je dat het geregeld was, nee hoor! Omdat de immigratiedienst vorig jaar mijn paspoort verkeerd gestempeld heeft, mag Sjoerd niet meer tekenen, maar moet een ‘local manager’ tekenen. Tja, ze verzinnen hier altijd wel weer een nieuw regeltje… Maar het probleem is dat het kantoor hier helemaal geen local manager heeft! Dus via een omweg is één van Sjoerd’s collega’s enkel voor dit geval aangesteld als manager en zou hij mogen tekenen. Weer een hele berg papieren invullen… En je moet er echt elke week achter aan gaan, anders gebeurt er helemaal niets!
Daarna moest ik weer mijn hele paspoort copieren. En met hele paspoort bedoel ik inderdaad het héle paspoort, inclusief alle lege pagina’s. Toen kwam de melding dat ‘stage 1’ van de vergunning ingediend was en dat dit 7 tot 10 werkdagen zou duren. En het was al voorbij half november, terwijl mijn vergunning 8 december zou verlopen… Daarna volgt ‘stage 2’wat weer 7 tot 10 werkdagen zou duren. Daarna komen ze je paspoort ophalen om te stempelen, wat weer een week kan duren. Volgens mijn berekening zou het nooit kunnen lukken voor die datum, maar warempel: vrijdag 7 december kreeg ik mijn paspoort terug en mag ik weer een jaar blijven. Jippie!

Waar ik dacht dat het deze week rustig zou worden, met veel naar huis op of vakantie vertrekkende mensen en Sjoerd die dinsdag weer vertrokken is naar Bintulu voor meer dan anderhalve week, staat mij ‘to do’ lijst nog steeds overvol. Afgewisseld met leuke dingen natuurlijk.
Gisteravond ben ik naar het concert van de Jacksons geweest. Wat een belevenis. En vooral wat een verschil met een optreden in Nederland! Het zou om 8 uur ’s avonds beginnen, dus wij waren erg op tijd. Bijna uitgestorven. Waren we wel op de goede locatie? Ja hoor! Om kwart voor acht kon je het stadium nog niet eens binnen! Dan maar even wat gadgets kopen. Toen we kwart over 8 binnen waren, was de zaal nog niet eens voor een kwart gevuld. Rond negen uur begon het dan toch echt. Tenminste dat dachten we, maar toen begon het voorprogramma… Wederom een wijze les (zoals bijna elke dag wel): waarom zou je op tijd komen? Toch blijf ik het hier moeilijk mee hebben en ben ik bijna altijd de eerste en kan soms wel een uur moeten wachten.

The Jacksons concert

The Jacksons concert

Iets wat we wel gedaan hebben, en wat typisch Maleis (meer Chinees eigenlijk denk ik) is: brutaal zijn. Zoals gezegd was het stadium half leeg en hadden ze de achterste mensen al wat naar voren gehaald. Wij zaten eigenlijk in categorie 2, maar omdat ze die ook verplaatst hadden en onze stoelen niet meer beschikbaar waren, waren we zo brutaal om gewoon door te lopen naar het VIP gedeelte voor het podium. Ze komen dan wel achter je aan, maar als je gewoon blijft zitten lopen ze vanzelf wel weer weg en heb je dus een mooi zitplekje. Ja, zitplekje. Ik dacht bij een stadiumconcert meer aan staanplaatsen (vooral op het veld), maar overal stonden van die mooie plastic stoeltjes. Maar natuurlijk, de Maleiers zijn een beetje lui en houden niet van staan. Ik had het kunnen weten…
Toen het concert eindelijk begon, bleef iedereen dus braaf zitten. Wij konden ons niet beheersen en gingen bij de echte dansnummers toch echt staan en meedansen. Maar het was het waard, wat een optreden! Geweldig!

Vanavond ga ik met twee dames van de Flits een bar uittesten voor ons nieuwe onderwerp Borrelen. Wat vervelend zeg?! Morgen ochtend, als ik hopelijk weer internet heb, ook nog even dit verhaaltje op de blog zetten.

En omdat iedereen weg is met Kerst hebben Sjoerd en ik bedacht ook maar weg te gaan. Als het goed is komt Sjoerd zaterdag de 22e terug en kunnen we zondag of maandag weg. Ik was tot een paar uur geleden druk op zoek naar de mogelijkheden op het internet, maar dat ligt nu dus even stil. Maar waarschijnlijk gaan we naar Vietnam, Hoi An en Hanoi. Zin in!!

Van uitstel gelukkig nog geen afstel

We zijn dan misschien een tijdje uit de lucht geweest met ons blog, dat neemt niet weg dat er hier niets meer gebeurt. In tegendeel! Het was alleen zo dat elke keer als we dachten er even voor te kunnen gaan zitten, dit dus niet helemaal het geval was…

Zo’n anderhalve maand geleden mochten we meegenieten van een heuse Chinese bruiloft. Mijn collega Dennis en zijn – ondertussen – vrouw Catherine traden namelijk in het huwelijk. Alvorens dit kon gebeuren, was er natuurlijk een vrijgezellen avond. Nou ja, één… zowel de avond voorafgaand aan de bruiloft alsmede de avond hiervoor was het raak. En hij werd ook zeker goed geraakt.

Op zich misschien wel verstandig, want alvorens de ceremonie kon plaatsvinden, moest Dennis zich een weg banen door de ‘Sisters’ van de bruid. Het is namelijk traditie dat de man vanuit zijn huis op pad gaat naar het huis van zijn aanstaande vrouw, alwaar hij een aantal opdrachten voorgeschoteld krijgt van deze dames. Gelukkig staat hij hier niet alleen voor, want hij heeft namelijk zijn ‘Brothers’ om hem er doorheen te slepen. Aangezien deze mannen de avond(en) ervoor zich flink wat moed hadden ingedronken, moest dat geen probleem vormen. Helaas slaagden we er niet in om alle opdrachten tot een goed einde te brengen, zodoende werden er ook straffen uitgedeeld. Deze straffen varieerden van het opblazen van een ballon tot hij klapt, tot harsen en zelfs tandenpoetsen met Wasabi. Helaas was dit nog niet alles, want toen het leek alsof Dennis dan toch eindelijk Catherine mocht gaan begroeten, werd de deur nog versperd. De dames vonden namelijk dat ze wel wat financiële compensatie verdiend hadden. Mooie traditie (als je vrouw bent).

Hierna volgde een ceremonie waarbij alle familieleden van de bruid thee kregen aangeboden. Vervolgens toog het hele gezelschap in colonne richting het huis van de bruidegom. Dit was namelijk de tweede reden waarom de ‘Brothers’ mee mochten: alle dames en familie van de bruid moesten namelijk vervoerd worden. Eenmaal aangekomen, had Dennis zijn moeder een heel buffet klaar staan. Alvorens we hieraan begonnen, was er eerst nog een traditie: er moest namelijk eerst een kind op het bed van het bruidspaar springen. Dit helpt namelijk voor het krijgen van nageslacht. Hierna werd er nog een uitgebreide fotosessie gehouden: het bruidspaar, het bruidspaar met de sisters, het bruidspaar met de brothers, het bruidspaar met familie, het bruidspaar met individuen… Vervolgens kwam er nog iets herkenbaars: het gooien van het boeket. Hierna zeiden de meeste mensen vrijwel direct ‘tot vanavond’ en weg waren ze. Dit was wel een gekke gewaarwording: zo sta je midden in een ceremonie en zo is het plots afgelopen.

Een blik op de helft van de zaal

Een blik op de helft van de zaal

’s Avonds was het grote diner. Dit vond plaats in een grote zaal met allemaal grote ronde tafels waar zo’n tien personen konden plaatsnemen. Dennis had ons op het hart gedrukt dat de festiviteiten om zeven uur ‘sharp’ zouden beginnen. Met andere woorden: zorg dat je op tijd bent. Omdat je het met het verkeer hier nooit weet, waren wij dan ook ruim op tijd. Om kwart over zes stonden we paraat. Maar… om zeven uur waren we nog steeds een van de weinige aanwezigen. Gelukkig was een aantal van onze disgenoten er al wel. Net als zij hadden we de enveloppe van de uitnodiging gebruikt als cadeau. Het is hierbij de regel dat je minstens geeft ‘dat wat je gebruikt’ (een tafel kost al gauw duizend Ringgit en je kunt er met zijn tienen aan zitten). Gelukkig had iemand dat als eens voor ons uitgezocht en zijn we van tevoren hier op geattendeerd, zodat we netjes aan deze traditie mee konden doen.
Samen met de disgenoten wilden we vervolgens vast plaatsnemen aan onze tafel. Maar dat ging niet helemaal goed. Wat bleek namelijk: ons diner was boven en beneden zou ook nog eens een diner zijn. Ook om zeven uur stipt. Ook nog bijna geen gasten…

9-gangen menu van het bruiloftsdiner

9-gangen menu van het bruiloftsdiner

Toen om half negen iedereen er eindelijk was, maakte het bruidspaar haar entree en konden we beginnen. Door de kleine vertraging was het opschieten geblazen, want er moesten nog wel even negen gangen de revue passeren. Bijzonder om te zien dat men voor zoveel gasten het eten tegelijk kon uitserveren! En dan ook nog eens met een tempo van heb ik me jou daar, want bij de meeste gangen was je nog niet helemaal klaar, of de schaal werd al weer gewisseld voor een nieuwe.
De gerechten waren zeer bijzonder en smaakvol. Niet alle dingen op het menu waren ons helemaal bekend (geen nummertje 53 sambal bij), maar dat bleek ook voor de Chinese tafelgenoten. Zij keken enorm verbaasd toe hoe vier Hollanders zonder blikken of blozen – uiteraard met stokjes – al dat onbekende verorberden.
Chinese lekkernij: roasted piglet

Chinese lekkernij: roasted piglet

Gedurende de maaltijd maakte het bruidspaar een ronde langs alle tafels om op hun geluk te drinken. Naarmate er meer bier in ging (wat overigens door het bruidspaar zelf was meegenomen), werd het bij elke volgende tafel de uitdaging om nog harder en met langere uithalen te proosten dan de voorgaande tafel.

Het moet een uur of elf geweest zijn toen we het laatste hapje van het toetje nuttigden. Na al het lekkers, konden we geen boe of bah meer zeggen. In Nederland betekent dit vaak: even tijd om uit te buiken en daarna de voetjes van de vloer. Op een Chinese bruiloft gaat dat ietsjes anders: dit is het tijdstip waarop iedereen opstaat en vertrekt. Deed me denken aan eerder op de dag.

Er moge dan geen eerste dans geweest zijn; wij vonden het een fantastische ervaring! Dit gold ook voor het verjaardagsfeestje van de dochter van collega Hilmy, waarvoor wij een aantal weken later uitgenodigd waren. Van de ene cultuur vlieg je hier zo in de andere. Alleen dat maakt het al zo bijzonder. Waar we met Dennis veel meekrijgen van de Chinese aspecten die Maleisië rijk is, krijgen we bij Asraf en Hilmy veel mee van de etnisch Maleisische en islamitische cultuur. Bij de etnische Maleisiërs is het traditie om bij een verjaardag van een kind samen met familie en vrienden een ‘makan makan’ te houden. Letterlijk iets wat hier prima past: ETEN! De schoonfamilie van Hilmy had een heerlijk Maleis buffet voorbereid.
Hilmy weet hoeveel wij hiervan kunnen genieten. Hij vroeg zich al af waarom wij nog geen tweede keer langs de tafel gelopen waren. Toen bleek dat dit helemaal niet onbeschoft was, lieten keer drie en keer vier ook niet lang op zich wachten. Hij had vantevoren aan zijn schoonmoeder ook al aangegeven dat ze maar wat plastic zakjes moest meebrengen, want eventuele left-overs zouden Anja en Sjoerd zeker goed smaken. En zo geschiedde…
Naast het feit dat het eten zo lekker was, was het ook heel bijzonder om bij deze intieme gelegenheid aanwezig te mogen zijn. Dit was weer totaal anders dan bij de Chinese bruiloft: in plaats van gemixed aan een grote tafel, zaten de vrouwen aan de ene kant van de kamer en alle mannen aan de andere kant. Daarnaast at men hier met de handen, in plaats van met stokjes danwel bestek.

Waar we ons gelukkig mee mogen prijzen, is dat alle collega’s zo vriendelijk en behulpzaam zijn. Ongeacht hun geloof en of cultuur. Zo’n twee weken geleden was ik wat onfortuinlijk met de auto en stond ik stil langs de kant van de weg. Omdat we hier al zoveel vriendelijke mensen ontmoet hebben, heb ik me in een naïeve bui daarbovenop mijn telefoon laten ontfutselen. Iets daarvoor had ik Hilmy nog aan de lijn en hij wist ongeveer waar ik me bevond. Vanuit het crisiscentrum op kantoor heeft hij vervolgens Dennis en Asraf mijn kant op geloodst. Toen zij mij eenmaal gevonden hadden, hebben ze geholpen bij het regelen van allerhande zaken en gezorgd dat ik weer veilig naar huis kon. HELDEN!
Meteen het negatieve maar omgezet in iets positiefs: nu had ik eindelijk een reden om een nieuwe telefoon te regelen (en ook de auto doet het weer).

Rijsttekening ter ere van Deepavali in Publika mall

Rijsttekening ter ere van Deepavali in Publika mall

De komende week is het weer tijd voor twee feestdagen. Een hiervan is gerelateerd aan Deepavali, het feest van het licht. Omdat er in Maleisië naast etnische Maleisiërs en Chinezen ook veel Indiërs (met name Hindoestanen) wonen, is dit erkend als officiële feestdag. Op veel plekken in de stad zie je nu ineens allerlei prachtige tekeningen van gekleurde rijstkorrels opdoemen. Helaas zullen we deze week, naast deze tekeningen, verder niets van de Hindoestaanse cultuur leren. Naast de twee feestdagen, zal er op kantoor namelijk nog een uitgebreide brandoefening zijn. Dit kost minstens een halve dag. Lekker doorwerken zit er zodoende niet in (maandagmiddag, woensdag en vrijdag blijven over). Omdat ik toch nog wat dagen over had, hebben we gekeken of we dan wellicht nog een weekje weg konden. En jawel: morgen vertrekken we voor een weekje naar Bali!

Rijsttekening ter ere van Deepavali in metro station

Rijsttekening ter ere van Deepavali in metro station

Niet lang nadat we terugzijn uit Bali, zal ik waarschijnlijk voor minstens twee weken naar Bintulu vertrekken (dit ligt op Borneo). Op zich nog een hele ervaring om daar aan de slag te kunnen, want mijn werkvergunning geldt alleen voor West-Maleisië. In Serawak (een van de twee deelstaten op Borneo), is men niet zo happig op mensen die iets doen op Borneo als ze er niet vandaan komen. Ook al is dit maar voor twee weken. Volgens mij heb ik vandaag ter voorbereiding op die trip al meer formulieren moeten invullen, dan ik ooit heb hoeven doen om een werkvergunning voor drie jaar in Kuala Lumpur te krijgen!

Maar goed, alvorens ik die kant op ga, zullen we proberen om onze ervaringen van de komende week te delen.

Flits september

Zoals ik in het vorige stukje al schreef ben ik erg druk geweest (en nog steeds) met de Flits. Hieronder het resultaat van het september nummer.
Eén van de redenen dat ik het zo druk had en heb met de Flits is dat de twee dames die alles coördineerden (eigenlijk een soort van ‘hoofdredacteur’) ermee gestopt zijn en mij gevraagd hebben het van hen over te nemen. Natuurlijk heb ik dit aanbod geaccepteerd en vanaf nu ben ik verantwoordelijk voor de Flits. Dus naast het schrijven, ook stukken van anderen lezen, planning, afspraken maken, de rest van de redactie, het bestuur en de commissies achter de vodden aan zitten om hun bijdrage op tijd aan te leveren, etc. Heel leuk allemaal, maar erg tijdrovend. Maar het is weer een nieuwe uitdaging!

Terug naar het ‘alledaagse’ leven in KL

Ondertussen zijn we al weer twee weken terug in KL: thuis in KL om beter te zeggen. Helaas was de terugreis niet helemaal wat we ervan verwacht hadden. We hadden ons een beetje luxe veroorloofd door een speciale stoel te boeken: achterin het vliegtuig, daar waar de stoelen aan de zijkant van het vliegtuig van drie naar twee naast elkaar overgaan. Zodoende heb je iets meer ruimte voor je benen en heb je geen last van langskomende mensen. Dit leek goed te gaan (het achterste gedeelte van het vliegtuig was bijna leeg…), maar vijf minuten voor vertrek kwam er een groep van ongeveer 100 Polen binnen die volgens mij al niet helemaal nuchter waren, om het voorzichtig uit te drukken. Direct vanaf de start hadden ze het al op een zuipen gezet, geen idee waar die alcohol vandaan kwam. Vervolgens zaten, lagen en stonden ze overal en zoals je misschien wel kunt raden stonden ze erg graag direct naast mij stoel, want daar was wat extra ruimte. Van een relaxte vlucht en lekker slapen kwam dus niet veel terecht…

Bij de Engelse klokkentoren op het plein

Bij de Engelse klokkentoren op het plein

Eenmaal terug in KL lag er toch een stapel werk te wachten. Alsof er niets gebeurd was in de maand dat wij weg waren geweest. Misschien hadden wij iets te hoge verwachtingen? Net voordat we naar Nederland vertrokken had ik een ontwerp voor het IWAKL galabal logo, flyers en tickets gemaakt en deze in onze vakantie zelfs al meerdere malen aangepast. Terug in KL verwachtte in dus dat de flyers al geprint waren, maar niets bleek minder waar. Er was niets gebeurd en het moest wéér aangepast worden (dat krijg je ervan als je telkens iedereen om een mening vraagt en iedereen een andere mening heeft). Uiteindelijk is één van de dames bij mij thuis langs gekomen om de definitieve versie te maken. Ik dacht deze keer echt dat het definitief zou zijn, want er moest de volgende dag echt geprint worden. Maar helaas, wederom werd het voorstel aan iedereen doorgestuurd met alle gevolgen van dien. Maar uiteindelijk is het goed gekomen en zijn de flyers en tickets geprint. Helaas is het nog niet klaar, want er moet later nog een programmaboekje gemaakt worden. Wordt dus leuk…

Daarnaast was bijna iedereen weg of te druk en was er nog niets gedaan voor de Flits van oktober. Die hebben we met z’n tweeën even in een weekje in elkaar geknald en nu op naar het volgende nummer dat over twee weken al de deadline heeft. Maar als je dan het resultaat van het septembernummer ziet, dan weet je weer waar je het voor doet.

Ook Sjoerd heeft heel wat te voorduren gehad op het werk. We waren nog geen week terug, of hij moest al weer voor een paar dagen naar Labuan. Daardoor had ik wel alle tijd om alles voor de Flits op tijd af te krijgen. Zaterdag is hij terug gekomen, maar ons idee om een lang weekend naar Penang te gaan (maandag was een feestdag) was al in de soep gelopen.

De jungle track in Fraser Hill

De jungle track in Fraser Hill

In plaats daarvan zijn we een dagje naar Fraser Hill (Bukit Fraser) geweest. Volgens meerdere bronnen zou het ongeveer anderhalf uur rijden zijn vanaf Kuala Lumpur en aangezien wij in het noorden van de stad wonen moesten wij het toch makkelijk binnen die tijd zien te redden. Maar als TomTom aangeeft dat je midden in een dorpje 110 km per uur mag rijden, gaat er toch echt iets mis. En in de bergen rijd je met al die haarspeldbochten ook niet 50 tot 60 km per uur, vooral niet als er een bangerik voor je rijdt. Maar we zijn er gekomen. Het was er niet extreem druk en een aangenaam temperatuurtje. Het leuke aan Fraser Hill is dat het niet zo populair is als bijvoorbeeld Genting Highlands en er dus niet zoveel toeristen komen en dus meer lokale mensen. Je schijnt er goed vogels te kunnen spotten, maar dat viel ons een beetje tegen.
Na eerst even het dorpje met zijn prachtige koloniale architectuur bekeken te hebben (het is van oorsprong een hill station voor de Britten) hebben we een jungle track gedaan. Erg mooi en beter te doen dan bijvoorbeeld in het FRIM of Redang waar we eerder een jungle track gedaan hebben, omdat het een paar graden koeler is. Alhoewel, in de jungle zelf is het toch wat warmer dan op de weg.

Junior en senior Diepen op kantoor

Junior en senior Diepen op kantoor

Daarna besloten we via een kleine omweg naar de auto terug te gaan. Dachten we, want op de kaart leek het niet zo ver, maar de kaart was niet echt op schaal. Daarna wilden we, zoals dat hoort in een Brits hill station, een kopje thee met een scone eten. We hadden een leuk adresje gekregen, maar deze bleek gesloten te zijn wegen een bruiloft. Dus maar weer terug naar het dorpje, maar bij het tentje waar we beland waren hadden ze geen scones. Ik heb het zelfs gevraagd en het stond ook niet op de kaart. Om een beetje Engels te blijven bestelde ik een ‘bread and butter pudding’ en Sjoerd een kipburger. Toen wij lekker aan het smullen waren, kreeg het stel naast ons een mandje met scones. Wij keken elkaar een beetje vreemd aan en dachten ‘het zal wel’, het is en blijft Maleisië… Als laatste stond een bezoekje aan een waterval met zwemmogelijkheid op het programma. We liepen al braaf de hele dag in onze zwemkleding (natuurlijk onder de andere kleren), handdoeken en droge kleren lagen in de auto. Maar helaas, halverwege de weg stond een blokkade en een bord in het Maleis. Geen idee wat er stond, maar volgens mij was het niet de bedoeling dat je verder reed. Toen er nog iemand aankwam vroegen we het en inderdaad, je mocht niet verder rijden, alleen lopen. En het was nog een héél eind lopen. Aangezien het al eind van de middag was hebben we maar besloten terug naar huis te rijden. Hebben we nog wat om voor terug te komen.

Sinterklaas was vroeg dit jaar...

Sinterklaas was vroeg dit jaar…

Dinsdag middag zijn Sjoerd’s ouders aangekomen voor een logeerpartijtje van drie weken. We mochten ze niet ophalen van het vliegveld, dus zaten braaf thuis te wachten tot de beveiliging zou bellen dat er gasten voor ons waren en of ze die binnen mochten laten. Maar Sjoerd’s ouders zagen er blijkbaar heel betrouwbaar uit (of misschien lachten ze lief), dat ze direct doorgelaten werden en met bewaker en al voor de deur stonden. Wat een verrassing! We wisten dat ze een hele berg spullen uit Nederland meegenomen hadden, maar zoveel hadden we toch echt niet verwacht. Zelf meer dan het dubbele van de toegestane hoeveelheid alcohol die je Maleisië binnen mag brengen. Bijgevoegd een foto van de uitstalling die we ervan gemaakt hebben: stroopwafels (en veel!), stroopkoeken, kaas, alcohol, krentenbollen, chocopasta, speculaaspasta, pindakaas, zelfgemaakte jam, hagelslag, drop, pepernoten, kruiden, tijdschriften, lenzen en natuurlijk haring. Sorry, als ik iets vergeten ben… Het leek wel Sinterklaas!

Hilmy is erg blij met de stroopwafels

Hilmy is erg blij met de stroopwafels

Ondertussen hebben we, naast al het geweldige eten natuurlijk, ze al het kantoor en de Petronas Towers laten zien (en natuurlijk het bijbehorende winkelcentrum Suria KLCC). Natuurlijk moesten er op kantoor ook mensen blij gemaakt worden met stroopwafels. Vandaag een dagje rustig aan bij het zwembad en morgen op naar de Petronas Towers: naar de luchtbrug en het observatiedek op de 86e verdieping (als ik me niet vergis). Iets waar we zelf niet zo warm voor liepen, omdat mij verteld was dat je dan om zes uur ’s ochtends voor de deur moest liggen om (gratis, maar beperkt aantal) tickets voor de luchtbrug te bemachtigen. Mede doordat de luchtbrug niet echt hoog zit en je niet geheel rond kan kijken, hadden wij nooit zo’n behoefte hieraan. In de KL Tower zit je namelijk veel hoger en kun je 360 graden rondkijken. Gelukkig is het voorgenoemde niet meer het geval bij de Petronas Towers en kun je gewoon een ticket voor over een paar uur kopen, of voor een aantal dagen later. En je mag ook naar de 86e verdieping. Dit hebben we dus maar gedaan en morgen gaan we er dus echt naar boven! Woehoe! Met dank aan Peter en Loor.

En zondag staat ons nog een Chinese bruiloft te wachten, dus we hebben niets te klagen!

Mah Meri

Na ons tripje naar Redang is het weer tijd voor het ‘gewone’ leven. Sjoerd is de hele week al naar Perth voor het werk. Maar verveeld heb ik me niet. Daarover straks meer. Eerst nog even over vorig weekend, toen we nog samen waren.

Vrijdag was het tijd voor iets waar wij lang op gewacht hadden: ouderwets een spelletje spelen. De mensen hier zijn niet zo van het spelletjes spelen. Toen wij een net een paar weken in KL waren, kwamen we iemand tegen die hier ook wel van houdt. Echter, de afspraak ging steeds niet door. Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover. We zouden eerst wat eten, dus ik heb mijn hier inmiddels befaamde cola-ketchup chickenwings gemaakt, in combinatie met een couscoussalade en garnalen. Toen we eindelijk klaar waren met eten was het echter al erg laat en hebben we slechts één spelletje kunnen spelen. Maar het was erg gezellig en wordt herhaald.

De rest van het weekend wilden we een beetje rustig aan doen. Zaterdag zijn we lekker bij Havana (de tent van het EK) gaan eten. Een echte home made burger met voor Sjoerd een Guinness en voor mij een frozen margarita. Heerlijk! Daarna hebben we lekker een massage gehad, een extra lange. Wederom heerlijk. Zondag heb ik Sjoerd meegesleept naar het Islamic Arts Museum. Hier was ik zelf al eens eerder geweest, maar ik moet er voor de Flits een stukje over schrijven, inclusief een foto.

Potluck lunch

Potluck lunch

Maandag ochtend is Sjoerd vertrokken naar Perth. Gelukkig stonden er meerdere interessante dingen op het programma van de IWAKL. Het begon in de week ervoor met de jaarlijkse Potluck lunch: iedereen neemt iets mee. Aangezien wij de dag ervoor pas teruggekomen waren uit Redang, had ik voor iets makkelijks gekozen: een pasta pesto salade. De meeste dames hadden iets typisch voor het land waar ze vandaan komen gemaakt. De hele tafel stond vol en iedereen gaf een korte toelichting. Daarna kon het genieten beginnen. Na de lunch waren er een aantal lezingen.

Kookgroep

Kookgroep

De maandag dat Sjoerd weg ging, was het weer tijd voor de maandelijkse kookgroep. Dit maal Noord-Indiaas. Op het menu stonden dhokra (een soort van gestoomde hartige cake), moongi dahl (gele linzen), almond chicken, mattar paneer (erwtjes met zelfgemaakte cottage cheese), cucumber raita (komkommer in yoghurt) en roti/chapati. Wederom bijzonder leerzaam. Morgen ga ik de almond chicken maken voor Sjoerd, samen met een tropische salade van de kookgroep daarvoor. Nou maar hopen dat het gaat lukken…

Met sherp, kroontje en stafje

Met sherp, kroontje en stafje

Donderdag zouden we naar Carey Island gaan naar de Mah Meri Cultural Village. De Mah Meri (betekent bosmensen) is één van de 18 verschillende Orang Asli (Aboriginal) stammen die Maleisië telt. Zij staan vooral bekend om hun houten beeldhouwwerken. Laat het nou toevallig zijn dat er in KL dinsdag een tentoonstelling, geweid aan deze beeldhouwwerken van de Mah Meri, werd geopend! De IWAKL was uitgenodigd als VIP gast. Op deze manier konden we alvast een indruk krijgen van deze groep mensen. De opening van de tentoonstelling was groots van opzet. Toen we binnen kwamen kregen we allemaal een sherp, kroontje en een soort van stafje, allemaal handgemaakt van (ik denk) bamboe. We kregen een optreden van hun traditionele dans, gevolgd door een toespraak van de minister van toerisme. Daarna was er gelegenheid om met de Mah Meri op de foto te gaan en de tentoonstelling zelf te bekijken. Gevolgd door een traditionele lunch. Hier waren wij wederom VIP gasten en mochten bij de ‘belangrijke’ mensen aan tafel zitten en werden bediend. De andere tafels moesten zelf naar het buffet gaan.

Tijdens de lunch dinsdag

Tijdens de lunch dinsdag

Met deze eerste indruk gingen we donderdag naar het dorp op Carey Island. Het eiland heeft één grote weg met allemaal kleine (zand) weggetjes als aftakking. Op een gegeven moment bereikten we de zee en hield de weg op. We hadden dus de afslag naar het dorp gemist… Keren was niet mogelijk, dus met de touringcar in z’n achteruit tot de eerstvolgende afslag. Daarna bij elke afslag kijken waar het was, want op dit deel van het eiland hadden we geen bereik met onze mobiele telefoons. Uiteindelijk bleek het dorp bijna aan het begin van het eiland te liggen!
Helaas bleek het dorp speciaal voor bezoekers (toeristen) gemaakt te zijn en wonen de mensen een stuk verderop in de echte kampung (kampung betekent dorp). Ze komen speciaal voor bezoekers naar het dorp. Het dorp zag er een beetje te mooi, te nieuw en te gemaakt uit. Maar het idee is goed. Door naar het dorp te komen verdienen ze geld en houden ze zichzelf in leven, naast het werken op de olie palm plantagesop het eiland en het maken van de houten beeldhouwwerken.

Met Mah Meri man...

Met Mah Meri man…

Je kunt hier zelf ook naar toe gaan, maar het voordeel van dat wij met een grote groep waren, was dat ze een heel programma voor ons opgesteld hadden. Wederom kregen we een kroontje en een soort van stafje bij binnenkomst. Daarna werden we één voor één welkom geheten door middel van een welkomstritueel. Daarna lieten ze het dorp zien en konden we een kijkje nemen in de tentoonstellingsruimte. Vervolgens was het tijd voor een traditionele dans: de Joh-Oh mask dans, gevolgd door het trouwritueel. Het leuke was dat er ook een groep schoolkinderen gearriveerd was. Zij waren soms nog een grotere attractie dan de Mah Meri zelf. Zo schattig!
Er was ook nog een korte demonstratie origami maken. Toen was het tijd voor de lunch. Die viel wat mij betreft een beetje tegen. Niet echt iets speciaals. Voordat we weer met de bus naar KL gingen, hebben we nog een kleine wandeling gemaakt door de kampung en hebben twee beeldhouwers aan het werk gezien. Hier kon je, als je wilde, een beeldhouwwerk kopen. Was mij een beetje te duur (RM 2500), dus ik heb een klein aandenken gekocht in de vorm van een houten koelkastmagneetje. Ook leuk toch? En een stuk goedkoper…

Je kunt natuurlijk niet alleen maar ‘profiteren’ van een organisatie als IWAKL en daarom ga ik helpen met de organisatie van het galabal begin november. En binnenkort weer de deadline van de Flits. Ik heb het er maar druk mee… Maar wel allemaal erg leuk!

En niet snel daarna komen we naar NL. Jippie!

Relaxen op Redang

Sjoerd zou eigenlijk de week dat hij naar Singapore moest, de vrijdag vrij hebben. Helaas werden drie dagen Singapore opeens vijf dagen Singapore, zodat de vrije dag niet door kon gaan. Vorige week zou het een week op kantoor worden en dus vroeg hij maar eens of het mogelijk was de vrijdag vrij te pakken. Dat mocht, en ook de maandag. Zodoende kreeg ik de opdracht (last minute) een tripje naar één van de eilanden aan de Oostkust van Maleisië te boeken. Juli en augustus zijn topseizoen (oktober begint het regenseizoen), dus dat viel niet mee. We hadden een aantal opties. Tioman viel af omdat er geen vluchten meer waren, Kapas viel af omdat alle resorts vol waren. Redang viel in eerste instantie ook af omdat alleen het duurste resort nog kamers had op booking.com. En dit was ons een beetje te duur… Toen ben ik maar gewoon de resorts af gaan bellen. En ja hoor, Redang Mutiara Beach Resort had nog een kamer vrij! En voor een hele schappelijke prijs, als je je beseft dat het all-in is: kamer, eten, drinken en snorkelen. Deze heb ik dus maar meteen geboekt.

De aanlegsteiger

De aanlegsteiger

Dan de volgende kwestie: hoe kom je er? Er zijn meerdere opties: met het vliegtuig direct naar Redang, met de bus of met je eigen auto naar Kuala Terengganu en dan met de jetty naar het eiland of met het vliegtuig naar Kuala Terengganu en dan met de jetty naar het eiland. Aangezien het toch een busreis van zo’n 8 uur is, hebben wij toch maar voor wat luxe gekozen en dus een vlucht van KL naar Redang geboekt. Je bent binnen een uur op het vliegveld van Redang. Nou ja vliegveld: meer dan een overdekte hal kun je het niet noemen… Ook niet gek, als je hoort dat er twee vliegtuigen per dag aankomen en ook weer vetrekken. Aangezien er eigenlijk maar één weg op het eiland is, welke van noord naar zuid midden door het eiland loopt, moet je eerst met een busje naar de Kampung jetty. Vanaf daar vertrekken boten naar de resorts.

Hutje aan zee

Hutje aan zee

Eenmaal aangekomen bij ons resort, waren de meeste mensen weg om te snorkelen en was het een oase van rust. We kregen een hutje aan het strand, wat ik absoluut niet verwacht had, want hiervoor moest je eigenlijk meer betalen. Het hutje zelf viel een beetje tegen: twee matrassen lagen op de grond en er was een ‘badkamer’ met een wc, een douchekop en een wastafeltje. Verder niets. Geen kasten, geen stoelen, niets. En er was geen warm water en de elektriciteit werd een groot deel van de dag uitgeschakeld. Het water was volgens mij regenwater, want er stond een grote ton op het dak. Toch had het wel wat: in het hutje hoorde je de zee klotsen en je liep vanuit het hutje zo het strand op en de zee in. Van strandstoelen en ligbedden hadden ze nog nooit gehoord, gewoon van die witte plastic stoeltjes. Maar wat is het strand wit en de zee blauw! Prachtig. Echt het Bounty eiland gevoel.

’s Middags zijn we mee gaan snorkelen. Dat moet je ook eigenlijk wel, want meer is er niet te doen. Het resort ligt compleet geïsoleerd tussen de bergen met jungle en de zee en de enige manier om weg te komen is via de boot. Omdat het een redelijk goedkoop resort was, waren er bijna alleen maar locals (Maleiers). Zij gingen dus geheel bedekt het water in. Uit respect, en om niet helemaal buiten de boot te vallen, deden wij dus maar een t-shirt en korte broek aan. Toen iedereen gereed was met snorkel spullen en zwemvest, konden we vertrekken. Ook wel opvallend: de meeste locals kunnen niet zwemmen, dus een zwemvest is een must. Het snorkelen was geweldig! Ontzettend veel vissen en mooi koraal. ’s Avonds was er een barbecue. Erg gezellig. Deze avond hebben we met Yohei, een Japanner die een paar maanden in Singapore verblijft voor zijn werk, op getrokken. Alleen jammer dat er geen alcohol te bekennen was!

De volgende dag was het weer snorkelen, ’s ochtends en ’s middags, afgewisseld met een boekje gelezen en op het strand liggen (in t-shirt en korte broek). ’s Avonds hebben we weer andere mensen ontmoet. Een groepje dames uit KL en Melaka, waar we (inclusief Yohei) gezellig mee hebben zitten praten. Daarna werd er redelijk vroeg naar bed gegaan, omdat de moslims ’s ochtends vroeg al weer moeten bidden.

Jungle track

Jungle track


De derde dag hebben we ’s ochtends gesnorkeld en ’s middags wilden we de jungle track doen. Volgens mij zijn er niet veel mensen die dit doen, maar wij wilden het wel proberen. Yohei ging ook mee. Ik had van iemand anders gehoord dat het goed te doen was en dat zij zelfs met een kleine van 2 jaar oud de tocht gemaakt hadden. Wel van een ander resort. Maar wat viel dat tegen zeg! Super steil, je moest soms echt goed zoeken waar je je voet neer kon zetten. En de gids had er een tempo in zitten… Na een heel stuk klimmen was er een bankje. We vroegen hoe ver het nog was. De gids kon niet goed Engels, maar volgens mij waren we halverwege. Oké, dus toch maar doorgaan. Maar ondertussen hadden we al weer drie heer het eerste stuk geklommen en kon ik echt niet meer. Dus maar weer eens vragen. Het was nog wel een half uur klimmen en dan nog hetzelfde stuk terug! We besloten maar direct om te keren. De weg terug was zeker niet makkelijker, want het was enorm steil en ik gleed telkens weg. Toen we terug kwamen hebben we eerst maar even een half uur gezeten, met een drankje, bijkomend van de jungle track.

Later op de avond was er weer een barbecue en de dames van de dag ervoor waren al weer vertrokken. Gelukkig kwamen we vier andere gezellige dames tegen. Zij verteleden dat ze de volgende dag de jungle track wilden doen. Ik vertelde dat het mij zwaar tegen was gevallen, maar dat ze het zelf moesten weten. Toen ik vertelde het ik het veel zwaarder en moeilijker vond dan de track in het FRIM, wisten ze volgens mij wel genoeg. Deze hadden ze ooit gedaan en was al erg zwaar voor ze. Wat wel leuk was, was dat ze architectuur hadden gestudeerd in Maleisië en na de zomer naar Engeland gaan voor een Master.

De volgende dag was het al weer tijd om te gaan. Wat is de tijd voorbij gevlogen! Aangezien ze niet voor iedereen op een neer varen naar de Kampung jetty, moesten wij al vroeg mee en stonden we veel te vroeg op het vliegveld. Je kunt hier namelijk pas een uur van te voren inchecken. De man waarmee wij in het busje van de jetty naar het vliegveld zaten, had een idee. Hij was lid van de Berjaya Holiday Club (of zoiets) en dit lidmaatschap biedt 7 gratis overnachtingen in een hotel van Berjaya. Het meest luxe resort op het eiland, waar ik het eerder al over had, is van Berjaya en heeft tegenwoordig de naam The Taaras. Dus hij wilde het resort wel eens zien voor een eventuele volgende keer. En wij vonden het natuurlijk helemaal niet erg om mee te gaan. En we wilden even kijken voor het geval Sjoerd’s ouders hier naartoe zouden willen als ze naar Maleisië komen.

The Taaras

The Taaras


We werden ontvangen door de gastvrouw en later nam de manager ons mee om het gehele resort te bekijken, inclusief de meest luxe kamers. Hiervoor betaal je ongeveer 6 duizend ringgit per nacht, exclusief 6% government tax en 10% service tax (van ringgit naar euro is gedeeld door 4…). Een hele hoop geld dus. Maar dan heb je wel de hele dag een butler tot je beschikking. Ook zagen we een appartement met een jacuzzi in de slaapkamer en vanuit daar zicht op de zee. Prachtig! Maar wel een beetje duur. En je kunt niet, zoals wij wel konden, zo uit je hutje het water in lopen. En dan hadden we alle leuke contacten met de lokalen gemist. Het is maar wat je wil…
Volgens mij is het wel duidelijk dat wij het enorm naar onze zin hebben gehad en dat deze luxe leuk is om een keer te zien, maar daar blijft het dan ook bij wat ons betreft. Maar het was een mooie manier om de tijd te doden tijdens het wachten op het vliegtuig.

De draad weer oppakken

Decor van de musical

Decor van de musical

Het voorgaande stukje heeft een tijdje op zich laten wachten. Ondanks de drukte maken we een boel mee. Reden te meer om de draad maar weer eens op te pakken. Wie ons op Facebook volgt heeft waarschijnlijk al een en ander meegekregen. Zo zaten we vorige week bij een high school musical uitvoeringen van Hairspray. In eerste instantie zul je zeggen: waarom zou je naar een high school musical willen? Nu blijkt er hier een internationale school te zijn die het concept high school musical tot een kunst verheven lijkt te hebben. Of je nu de hoofdrol hebt of een taak achter de schermen, iedereen die hier zijn of haar steentje aan bijdraagt, doet dit met de overgave van een professional. Het eindresultaat doet dan ook niet onder voor een doorsnee professionele musical. Licht, geluid, muziek, decor, kleding, … alles was tot in de puntjes geregeld. Het was dusdanig goed dat zelfs de aanwezige royalty – waarvoor we een aantal keer netjes moesten opstaan – zich prima vermaakte en tot het eind bleef (wat bijna nooit het geval is).
Dit jaarlijks terugkerend fenomeen is zeer bekend binnen een relatief beperkt gezelschap (uiteraard naast de ouders en oud-leerlingen). Enerzijds helaas, want er zouden zoveel meer mensen hier van moeten genieten. Anderzijds is het goed, want nu konden wij tenminste nog een kaartje voor één van de zes uitvoeringen bemachtigen. Dank aan Linda – iemand die we hier hebben leren kennen en die op deze school gewerkt heeft – die ons hiervoor getipt heeft (en natuurlijk zelf ook meeging).

Kookgroep

Kookgroep

Ook heeft Anja deze week weer een activiteit gehad van de kookgroep van de IWAKL. Omdat dit in Shah Alam was (zo’n drie kwartier uur rijden), was er een heel rijschema opgezet. Helaas bleek één van de deelnemers met auto op het laatste moment niet meer te kunnen, dus moest er nog snel een taxi gevonden worden. Taxi’s in overvloed hier. Echter, taxi’s die én naar Shah Alam willen rijden én een adres in Shah Alam weten én op de meter willen rijden: 0. De oplossing was dat de
Lekker eten na het koken

Lekker eten na het koken

chauffeur achter één van de andere auto’s aan zou rijden. Dat klinkt handig, maar werkt voor geen meter met eigenwijze taxichauffeurs.
Gelukkig kwam alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht en weet Anja ondertussen hoe ze peri-peri chicken met potato wedges, Malawian chicken briyani, tropical salade en meri (mary?) biscuit desert moet maken. Mochten de stalletjes ooit tegen gaan vallen, dan hoef ik mij dus geen zorgen te maken ;) .

Eten in 4 stappen banana leaf, rijst, curry, leeg

Eten in 4 stappen banana leaf, rijst, curry, leeg

De draad oppakken geldt ook voor onze todo lijst. Er stond al sinds maart een bezoekje aan een specifiek banana leaf restaurant op het programma. Anja heeft hier al eens over geschreven (zie Wederom alleen) en heeft toen al aangegeven dat dit ook echt iets voor mij was. Daarnaast stond de Thean Hou tempel al sinds december op het programma. In het begin hebben we dit nog niet gedaan, omdat de tempel vrij moeilijk te bereiken is zonder auto. Daarna is het er eigenlijk nooit van gekomen. Toen we ons vanochtend afvroegen wat we vandaag eens konden gaan doen in plaats van luieren en bijkomen van de afgelopen week, was de keuze dan ook snel gemaakt. We kunnen elk weekend wel ‘uitrusten’ thuis, maar dan zien we niets meer van de cultuur en het land en hebben we niets meer om over te schrijven…

Lekker met je handen eten

Lekker met je handen eten

Het zal voor velen ondertussen geen verrassing zijn, dat men hier ontbijt, luncht en dineert met rijst. Toch hadden we nu niet direct zin om vroeg in de ochtend een gehele banana leaf maaltijd naar binnen te stouwen. In plaats daarvan leek het ons beter om meer voor een late brunch/vroege lunch te gaan (zo konden we het weekend toch beginnen met luieren!). Omdat in het weekend het verkeer nogal meevalt, waren we er zo. Het zat al helemaal vol! Sommige mensen zijn dus wel in staat om zo’n berg voedsel in de vroege ochtend te verorberen…

Eindelijk eens samen op de foto

Eindelijk eens samen op de foto

Als je een banana leaf met nasi bestelt, begin je een etappekoers. Je krijgt eerst een bananenblad, dan scheppen ze daar rijst op. Vervolgens worden er verschillende dingen bijgeschept. In ons geval was dat een atjar (frisse, zure en pittige komkommersalade), een aardappelsalade met komijn en een soort tomatensalsa. Hierna komen ze nog met een aantal curries die je over je rijst hoort te scheppen, want droge witte rijst eet je niet; vergelijk het met een droge boterham zonder boter en/of beleg. De curry (of kary) is eigenlijk een ingedikte groente-, vis- of kipbouillon vol met allerlei kruiden. Vaak heeft deze ook nog een pittige nasmaak. Alsof dit nog niet alles is, zijn er ook nog bijgerechten te kiezen: kip, vis, tofu, garnalen, …

Niet aan te slepen hoeveelheid durians

Niet aan te slepen hoeveelheid durians

En dan komt eindelijk de grande finale: opeten! Zoals Anja al eerder schreef, was het een must dat ik hier eens langs ging. Hier was geen woord van gelogen, want het was weer eens H E E R L I J K! Daarnaast vind ik het vooral leuk omdat je dit eigenlijk met je handen dient te doen. Toen ik vorig jaar in Oman was, heeft men mij de ‘techniek’ hiervoor geleerd en ondertussen heb ik deze al een half jaar kunnen verfijnen. Het feit dat ik dit onder de knie heb, breekt regelmatig het ijs als we met klanten een rijstmaaltijd eten. Mijn collega vertelt dan vol trots dat ik niet even ben overgevlogen vanuit Nederland, maar KL-based staff ben en zélfs met mijn handen eet! Datzelfde gold voor het feit dat ik meeging om te genieten van durian. Het was voor mij de eerste keer, maar ze vonden het maar wat leuk dat ik net zo hard met ze mee at. Met je handen eten (of beter gezegd: met je rechterhand eten!) heeft nog een ander voordeel: je kunt de kip die doorgaans met bot en al geserveerd wordt veel makkelijker fileren.

Het plein voor de 'echte' tempel

Het plein voor de 'echte' tempel

Tijd voor uitbuiken was er niet echt, want we wilden nog door naar de Thean Hou tempel. Dit is één van de grootste boedhistische tempels in Zuid-oost Azië. Tel daarbij op dat de tempel boven op een steile heuvel staat en je hebt echt het gevoel dat je naar een enorme tempel op weg bent. De tempel mag dan groot heten, maar zoveel groter dan andere grote tempels die we ondertussen bezocht hebben, vond ik de tempel zelf niet. Het is meer de grootte van het complex dat meetelt volgens mij. Alvorens je het tempel gedeelte kon betreden, moest je namelijk eerst vier verdiepingen met de trap door het gebouw. Toch was het de moeite waard, want er was enorm veel moeite besteed aan allerlei decoratie en attributen in de tempel zelf. Een echte aanrader voor iedereen die vervoer weet te regelen de steile heuvel op!

Binnenin de tempel

Binnenin de tempel

Steile heuvels, daar was iets mee. Ow ja, natuurlijk: de Tour begint! In tegenstelling tot het EK wordt dit wel makkelijk hier te volgen, want de etappes beginnen rond de tijd dat ik naar huis ga en de aankomsten vallen rond bedtijd. Het enige wat ik moet missen, is de avondetappe. Nou ja, missen.
Eindelijk kunnen we de tour echt volgen (vooropgesteld dat ik niet ineens op pad moet). Het is wel grappig dat dit nu wel kan, terwijl dat in Nederland nogal eens problematisch was, de Tour wacht immers op niemand, dus ook niet op Anja en Sjoerd die nog van werk terug moesten komen.

Oranje boven (en ten onder)

Het voelt een beetje raar om dit stukje nu pas te typen. Het Nederlands elftal is al weer anderhalve week thuis en we zijn weer over tot de orde van de dag. Toch willen we jullie nog wel even laten weten hoe wij het EK beleefd hebben, in ieder geval het gedeelte betreffende Oranje. Door drukte op het werk is dat er tot op heden nog niet van gekomen. Daarover later meer.

Al toen wij in KL aankwamen, hebben we de Nederlandse Vereniging laten weten dat ze best bij ons mochten aankloppen als er wat georganiseerd moet worden. Je kunt namelijk wel lekker consumeren, maar de evenementen moeten ook georganiseerd worden. Op het Koninginnebal hebben we dit nogmaals herhaald. Een aantal weken voor het EK ontvingen we van de voorzitter een mailtje met de vraag of we samen met drie andere geïnteresseerden een Holland House wilden creëren. Twee jaar geleden bleek dit een daverend succes en dat wilde men graag herhalen.

(aardappel)kroketten!

(aardappel)kroketten!

Dit alles zou, net als tijdens de WK, plaatsvinden in Havana aan Changkat Bukit Bintang. Een gezellige bar/restaurant combi. Omdat de eerste wedstrijd op zaterdag was, hadden we helaas niet de beschikking over de bovenverdieping. Wel mochten we de gehele benedenverdieping versieren. Dit hebben we dan ook niet nagelaten. Met wat extra handjes zijn we zo’n 4 uur bezig geweest. Maar: het resultaat mocht er wezen. Dat alles niet voor niets was, bleek wel ‘s avonds laat, toen de hele toko vol zat met in oranje geklede lui.

Los van het resultaat, was het wel vervelend dat we de volgende ochtend met zijn tweetjes alles nog even konden opruimen. De tent ging namelijk de volgende dag gewoon open om 12 uur en dan moest alles weer opgeruimd zijn. De andere twee wedstrijden zouden boven zijn en dan mochten we het boven versieren. Echter, omdat in de tussentijd de bovenruimte nog gebruikt werd, hadden we alleen de avond van de wedstrijd zelf de mogelijkheid om deze te versieren. En dan ook nog met restricties, want voor de voetbal zou er nog een dansavond zijn…

Zelfs collega's Asraf en Dennis waren aanwezig om Oranje aan te moedigen...

Zelfs collega's Asraf en Dennis waren aanwezig om Oranje aan te moedigen...

Iedereen had zich afgemeld, dus we dachten dat we er met zijn tweetjes voor stonden. Gelukkig is er binnen de vereniging nog even rondgemaild, zodoende konden we rekenen op de steun van een extra paar handjes. Nadat we het goed genoeg vonden (dit duurde wel eventjes), konden we snel naar huis. Deze wedstrijd was namelijk door de week en de volgende dag werd ik gewoon weer op het werk verwacht (al mocht ik gelukkig wel wat later komen). Thuis nog even geprobeerd om te slapen en vervolgens geheel in het oranje op pad. Dat leverde wel wat rare gezichten op bij de bewaking!

Als opwarmertje voor de wedstrijd hadden we een petje op/petje af quiz verzonnen (vragen met twee mogelijke antwoorden – petje op en petje af –, indien je het goed had mocht je door naar de volgende vraag). We hadden al een beetje rekening gehouden met mensen die zouden zeggen: “ja, maar ik heb geen petje”. Anja had namelijk van karton en nietjes ‘kroontjes’ gemaakt die de deelnemers vervolgens konden gebruiken! Met wat hulp van Christian heb ik een aantal pittige EK/Oranje vragen weten te verzinnen, zodanig dat er echt wel mensen zouden moeten afvallen. Wat mij betreft was de quiz erg geslaagd.

Ondanks de hoge opkomst (80 tot 100 man midden in de nacht!), was het resultaat wederom teleurstellend. Toch hebben we snel even geschakeld en de grote decoratie opgeruimd. De volgende dag zou er niet zoveel tijd zijn, maar bovenal: alleen Anja was in de gelegenheid om op te ruimen. De derde wedstrijd waren er wat meer handjes beschikbaar. Met de foto’s van de decoratie tijdens Nederland-Duitsland in het achterhoofd, konden we snel alles weer op niveau brengen. Omdat het zondag was, waren we wat eerder thuis dan de voorgaande wedstrijd. Toch heb ik wederom geprobeerd om wat slaap te pakken om daarna in hetzelfde oranje weer op pad te gaan. Het resultaat van de wedstrijd kennen we ondertussen allemaal… Nederland is helaas uitgeschakeld. Gelukkig hebben wel veel mensen genoten van al onze moeite.

Het klinkt misschien raar, maar ik had ook redenen om te denken ‘ha… misschien is het maar goed’. De nachtelijke wedstrijden zijn namelijk vrij slopend geweest. Te meer omdat het werk de afgelopen periode significant meer vroeg dan de contractuele 40 uren. Dit laatste is geen klaagzang hoor, alleen in combinatie met het voetbal (en alle bijkomende regel- en decoreerdingen) niet heel erg gelukkig.
Nu we het toch over het werk hebben, kan ik een mooi voorbeeld geven van hoe een dag er uit kan zien. Ik krijg hier namelijk nog wel eens vragen over van mensen. Er zijn redelijk wat dagen dat ik op kantoor zit. Daarnaast zijn er dagen dat we onze producten testen bij de partij die onze spullen integreert voor de eindklant. Tenslotte zijn er dagen bij de eindklant zelf. Doorgaans de reisjes. Hier gaat het voorbeeld over.

Van het weekend kwam de vraag of ik eventjes naar een site van de eindklant in Singapore kon komen. Even betekende dan maandagochtend heen en woensdagochtend terug. Maar het mocht niet zo zijn… op het moment van schrijven zit ik namelijk nog steeds in Singapore en ik heb net het hotel gevraagd om mijn verblijf met nog een nacht te verlengen; mijn ticket is namelijk al omgeboekt van woensdag naar donderdag en vervolgens van donderdag naar vrijdag. Je kunt moeilijk halverwege tegen de klant zeggen: zo, mijn vliegtuig vertrekt straks, veel succes! Daarbij komt, half werk afleveren komt niet in mijn woordenboek voor.

Naar site gaan vind ik eigenlijk wel spannend: waar kom je terecht? In dit geval op een soort haventerrein, waar je alleen met een pas op mag. Dus als je er komt, moet je eerst in de rij gaan staan voor zo’n pas, welke je alleen krijgt met je paspoort als borg en na het nemen van vingerafdrukken. Vervolgens door de controle waar men met een draadloos kastje je pas scant en je vingerafdrukken neemt. Eenmaal doorgelaten, nog een stukje rijden over het haventerrein. Het deed me een beetje denken aan de haven van Antwerpen, zeker doordat ik ineens een gebouw van de ‘Katoen Natie’ zag opdoemen.

De uiteindelijke locatie bevindt zich op een fabrieksterrein in aanbouw. Dit betekent onder andere dat je niet zomaar het terrein op mag. En jawel: hier heb je dan ook weer een toegangspas voor nodig. Deze pas krijg je alleen als je je eerder verkregen pas als borg achterlaat… Ik heb het altijd wel fascinerend gevonden hoe fabrieken opgebouwd worden en loop dus enorm te genieten als ik eenmaal op het terrein ben. Het is niet te geloven hoeveel mensen er überhaupt rondlopen op dit moment. Omdat al die mensen ook moeten eten, hebben ze zelfs even een heuse food court uit de grond gestampt…

Helemaal aan het einde van het terrein is de plek waar ik me mag melden. Hier draaien namelijk onze flow computers. Deze staan vaak redelijk dichtbij het fysieke skid waar alle gassen en vloeistoffen doorheen gaan en menigmaal is dit in een soort grote bouwkeet. Één groot voordeel: om condens tegen te gaan en alle apparatuur te beschermen, staat er doorgaans een dikke airco te draaien. Te warm heb ik het dan ook niet zo snel. Daar tegenover staat wel een groot nadeel: er lopen vaak allerlei tests door elkaar heen, waardoor er soms wel 10 man in de kleine keet staan, waarvan een groot deel ook nog eens door walkie talkies aan het babbelen is. Door de drukte is het vaak eventjes ‘vechten’ voor een goed plekje voor je laptop, zodat je niet de hele dag in onmogelijke houdingen moet staan om een en ander uit te voeren. Zie de twee foto’s voor een kleine ‘sfeerimpressie’.

Mij hoor je verder niet klagen hoor, want het is wel gaaf om op deze manier op dit soort locaties te komen. Daarnaast vind ik het heel bevredigend om onze producten live te zien: nu gaat het om het eggie. Een heerlijke afwisseling ten opzichte van dag in dag uit kantoorwerk!