Een hele paarse krokodil

Ondanks Anja haar poging om het blog nieuw leven in te blazen in de vorige post, is het weer een hele lange tijd stil gebleven. Het is natuurlijk niet zo dat er hier niets meer te beleven valt. Kijk maar eens op onze Facebook pagina’s. Wel is het zo dat het aantal ‘eerste keer’ belevenissen sterk is afgenomen en er hierdoor minder directe aanleiding is om een uitgebreid verslag te schrijven. Ook zijn er veel dingen die op zich niet een hele post vullen.
Tijdens de afgelopen zomervakantie in Thailand heb ik besloten de draad weer op te willen pakken en regelmatig met een update te komen over de zaken waar we tegenaan lopen en die ons intrigeren.

In eerdere posts hebben we al eens gerefereerd aan de bureaucratie in Maleisië. Deze week werd ik er maar weer eens aan herinnerd dat hier men zich hier graag ziet als wereldkampioen ‘paarse krokodillen’. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat we bij het ophalen van reeds bestelde en betaalde musical tickets weer ons paspoort nummer mochten invullen. Eigenlijk begint een en ander al bijna een jaar geleden, toen ik voor het werk op pad moest naar Bintulu.
Bintulu is een redelijk kleine plaats op het Maleisische deel van Borneo. Men werkt er vooral in de ‘O n G’ (olie en gas). Naast de fabrieken/terminals van Petronas, Shell en Murphy is er niet veel te vinden en doen. Als je van avontuur en de natuur houdt, is Bintulu en omgeving wellicht een paradijs. Indien je iets meer gesteld bent op faciliteiten, zal je het waarschijnlijk wat moeilijker hebben. Zo is er wel een bioscoop, maar daar draait alleen een film als minstens tien man een kaartje hebben gekocht. Mocht je nu heel erg graag naar de film willen, dan kan het dus zijn dat je zelf tien kaartjes moet kopen.
Nu zul je wellicht denken: “wat heeft dit met bureaucratie te maken”? In principe niets, ware het niet dat Bintulu ligt in de deelstaat Sarawak.

Zowel Sarawak als Sabah (de andere Maleisische deelstaat op Borneo; samen ook wel ‘East Malaysia’ genoemd waar wij in ‘West Malaysia’ of ‘Peninsular Malaysia’ wonen) hebben bij de totstandkoming van en toetreding tot de Maleisische Federatie in de jaren zestig van de vorige eeuw een aantal voorwaarden gesteld. Deze waren er vooral op gericht de ‘binnenlandse’ economie en bevolking te beschermen. Zo is het voor ‘non-Sarawakians’ niet vanzelfsprekend dat men er mag werken. Dit geldt niet alleen voor mij als buitenlander (mijn werkvergunning spreekt specifiek over West Malaysia). Ook al mijn collega’s die niet uit Sarawak komen, vallen hieronder. Op zich zie ik nog wel enig nut in een dergelijke regeling. Helaas lijkt het ondertussen wel achterhaald, want er vindt veelal een brain drain plaats, waarbij gekwalificeerd personeel een betere toekomst denkt te kunnen hebben in West Malaysia en hier naartoe trekt. Wat ben je dan nog aan het beschermen?

Om een en ander te kunnen controleren, hebben allebei de staten een eigen immigratiedienst. Vluchten binnen de staat heten domestic, terwijl alle andere vluchten – zelfs de vluchten naar Kuala Lumpur – onder international vallen. In Sabah heeft Anja al eens wat problemen ondervonden met de verschillende diensten. Omdat wij niet getrouwd zijn, is Anja hier op ‘social visit’. Afgelopen jaar is haar verblijfsvergunning verlengd en ze mag nu tot het eind van het jaar niet alleen West Malaysia, maar ineens ook Sabah, onbeperkt in- en uitreizen. Althans, dat staat op die vergunning. Daar was de immigratiedienst van Sabah het niet mee eens, want dit was vast iets wat men in Putrajaya (de politieke hoofdstad van Maleisië net buiten Kuala Lumpur) verzonnen had. Nadat de enig overleg met zijn superieur, besloot de controleur dat Anja slechts voor dertig dagen mocht blijven.

Goed, terug naar Bintulu. De allereerste keer dat ik daar kwam was november 2012. Maar al in oktober was ik bezig met alle paperassen voor de werkvergunning in orde maken. Alles wat ik nodig had om een driejarige werkvergunning te verkrijgen voor West Malaysia, viel in het niet bij wat ik moest regelen om welgeteld drie hele weken in Bintulu aan de slag te kunnen. Naast allerlei documenten aangaande ons bedrijf (onder andere hoeveel ‘Maleiers’ er werken versus Chinese en Indiase locals!), zes kopieën van mijn paspoort en vijf pasfoto’s, was een aantal andere documenten van levensbelang om überhaupt in aanmerking te komen voor een vergunning. Zo moet je op een drietal formulieren aangeven wat je salaris is. Het is namelijk zo dat je minstens 2500 Ringgit bruto per maand moet verdienen (NB: dit is ruim 600 Euro). Omdat de klant mijn documenten ook nog onder ogen kreeg, had ik nog even niet mijn salaris opgeschreven. Echter, voor ik het goed en wel door had, lagen die papieren al ter controle bij de beambte. Of meneer ‘DJAIPEN’ even terug wilde komen… Ik werd streng toegesproken dat ik nog niet alles had ingevuld. Gelukkig kon ik de goede man uitleggen dat ik voor minder dan het minimumbedrag waarschijnlijk niet eens die kant op gekomen was en mocht ik snel nog even de papieren aanvullen.
Het tweede document dat van levensbelang is, bevat een aantal vragen aangaande lokale werving (in dit geval voor de service job van drie weken die ik zou gaan uitvoeren). Waarom heeft ons bedrijf geen persoon uit Sarawak aangenomen? Hoe lang zou zo iemand getraind moeten worden om de job uit te kunnen voeren? Waar zijn de bewijsstukken van lokale advertenties voor de ‘vacature’?
Dat de overige documenten in de stapel er eigenlijk niet zo toe te doen, is enerzijds te merken aan het feit dat ze er alleen even snel doorheen bladeren om te kijken of er een formulier 24, formulier 44, formulier 29, … tussenzit. Anderzijds valt dit, nadat de vergunning een week later in je paspoort is geplakt, op te maken uit het feit dat men niet eens kijkt bij welke faciliteit je aan de slag gaat. Op de vergunning staat namelijk willekeurig een van de grote fabrieken in Bintulu.

Gelukkig kostte dit geintje slechts een dag. Ik kreeg een papier mee waarop stond dat ik mocht werken. Mijn paspoort moest ik voor een week achterlaten, want daar zouden ze het visum in plakken. Overigens doen ze dit laatste pas op het moment als je je paspoort weer komt ophalen. Ze pakken dan je dossier er bij met je visumloze paspoort en vragen je even – één tot twee uur – te wachten, want ‘we need to endorse the visa’. Had ik daar niet al de hele week op zitten wachten?

Afgelopen week was mijn vierde keer in Bintulu. Helaas is zo’n vergunning maar drie maanden geldig. Oftewel: dit geintje hebben ze nu al weer drie keer met me uitgehaald. Al was het deze week wel het toppunt. Er was namelijk geen endorsement-stage, omdat ik vrijdag al weer terugvloog. Ik heb de goede man nog proberen uit te leggen dat de kans 0.999999999999 is dat ik binnen drie maanden terugkom en liever niet weer op gezette tijden langs hun kantoor wil. Helaas mocht dit niet baten. Het enige lichtpuntje is dat ze de aanvraag vast hebben goedgekeurd en deze apart houden. Ik ben benieuwd.

En dan lekker aan de slag, zul je denken. Niets is minder waar. Vanzelfsprekend, zijn er in de olie- en gaswereld nogal wat veiligheidsvoorschriften. Naast een algemene verplichte training die ik in 2011 al eens heb gevolgd (‘Oil and Gas Safety Passport’), zul je bij elke faciliteit die je binnengaat ook een veiligheidstraining moeten volgen. Gelukkig krijg je na het volgen hiervan een pas waarmee je vaak tot een jaar na dato de site op kunt. Hierna zul je weer een opfriscursus moeten volgen.

Bij de betreffende fabriek in dit verhaal ligt alles ietwat gecompliceerder. Eerst moet je op dag één aanvraag indienen voor de pas. Indien dit wordt goedgekeurd, mag je op dag twee langs de medische keuring. Hier wordt alleen gekeken of je onlangs een aantal specifieke tests in het ziekenhuis hebt ondergaan. De arts op site zet vervolgens zijn/haar handtekening. Op dag drie mag je langs de security officer voor een handtekening. Je moet wel opschieten, want er mogen per dag slechts veertig man langskomen. De security officer controleert wat gegevens en – zo voelde het in ieder geval – probeert te zorgen dat er geen handtekening gezet gaat worden. In mijn geval vond ze dat mijn werkvergunning niet meer geldig was. Het was immers al eind november en mijn vergunning gaf midden november aan. Nadat ik vriendelijk gemeld had dat die vergunning niet van toepassing was (de betreffende pagina was de werkvergunning voor WEST MALAYSIA) en dat ze zich in het jaartal had vergist (2014 in plaats van 2012), zocht ze verder. Helaas kon ze niets vinden. Wel had ze nog een troef achter de hand: er was tegenwoordig een nieuw formulier nodig en die had ik nog niet ingevuld. Gelukkig was ik met onze klant en die had mij geholpen bij de voorbereiding. Zodoende kon ik het formulier – in tweevoud – netjes overleggen. “Kat in het bakkie,” zo dacht ik. Totdat ze met een vals lachje aangaf dat het allemaal wel leuk en aardig was, maar ik had het formulier met blauwe pen ingevuld, terwijl dit toch echt met zwart moest… Tja, wat kun je daar tegenin brengen. Op zo’n moment besef je je, dat een kopieerapparaat wonderen doet en niet veel later waren wij het die konden lachen. Op naar dag vier, de echte ‘safety induction’. Een drie uur durende presentatie waarin algemene en site specifieke punten met betrekking tot veiligheid aandacht krijgen. Tot op de dag van vandaag snap ik alleen nog steeds niet waarom ik daar drie uur moest zitten, zonder iets op te steken. De presentatie was namelijk volledig in het Bahasa Malaysia. Het enige wat ik op dat moment wel wist, was dat ik de volgende handtekening kon scoren – dit begon bijna een vossenjacht te worden –, ik was immers bij de presentatie geweest. Het begon te makkelijk te worden. Dit kwam omdat ik een valkuil over het hoofd had gezien: de handtekening kon niet die ochtend al gezet worden.’s Middags vanaf twee uur konden we terugkomen. Wel was dit de laatste noodzakelijke handtekening. Hiermee mochten we het hokje in waar een pasfoto gemaakt zou worden voor de body pass, die we vervolgens zouden kunnen gebruiken om door de toegangspoortjes te komen. De body pass zelf konden we, uiteraard, pas op dag vijf ophalen. Het moge geen verrassing zijn dat toen we op dag vijf de pas wilden ophalen, men juist had besloten dat dit uitgerekend die dag niet mogelijk was…

Zo’n negen maanden later kwam ik deze week weer aan op dezelfde site. Vorige week nog even kortgesloten dat mijn body pass nog geldig was. Gelukkig was dit het geval. Toch gingen de poortjes niet open toen ik hem bij de lezer hield. De dienstdoende agent (er is in Maleisië een speciale afdeling van de politie die de beveiliging van Petronas locaties voor haar rekening neemt) controleerde een en ander en concludeerde dat de pas niet meer geldig was. Hè? Had ik dit niet vorige week uit voorzorg gecheckt? Het bleek dat mijn gegevens/safety induction/medische check en daarmee de pas nog geldig waren. Echter, in het systeem is de pas gekoppeld aan een project en het bijbehorende project was intern al afgesloten. Terwijl je tot tien staat te tellen, besef je je, dat je net zo goed rechtsomkeert kunt maken. Waarom zou je de restproblemen van dat project ook willen oplossen als het toch al is afgesloten?

Gelukkig bestaat er ook nog zoiets als een alternatieve oplossing. Je kunt, onder begeleiding, namelijk ook een dagpas aanvragen. Je dient dan wel je identificatie kaart of paspoort af te geven. Maar wat als je paspoort nu bij de immigratie ligt? Dan pak je gewoon het papier van de immigratie. Op dag één was dit geen probleem. Wellicht kwam dit door het feit dat we al anderhalf uur stonden te wachten. Net toen wij aan de beurt waren, gaf het systeem aan dat er al duizend ‘contractors’ binnen waren en pas negentig minuten later konden er weer passen uitgegeven worden.
Helaas had meneer op dag twee wat meer problemen met mijn document. Waarom is dit afgedrukt op een geel papier? Waar staat er een handtekening? Allemaal vragen waar ik toch nooit een antwoord op kon geven. Althans, niet een waardoor ik die felbegeerde pas in handen zou krijgen. Na een aantal minuten overleg kwam hij dan ook terug met de mededeling dat ze dit document niet konden accepteren. Hierop gaf ik te kennen dat dit de dag ervoor toch echt geen probleem was. Volgens de goede man was ik dan niet de site op geweest. Dit zou een eindeloze welles nietes pingpong worden die ik toch nooit zou winnen. In plaats daarvan gevraagd of andere documenten ook goed waren. Gelukkig mocht ik mijn rijbewijs gebruiken.

Vol goede moed stuitte ik op dag drie met mijn rijbewijs in de hand op weer een andere man. Hij vond dat ik eerst de veiligheidstraining nog moest volgen. Toen mijn begeleider na drie keer uitleggen het de man eindelijk duidelijk had gemaakt dat dit niet noodzakelijk was, overhandigde ik hem mijn rijbewijs. Toen stond de wereld ineens op zijn kop. Hoe was het in godesnaam mogelijk dat deze blanke een officieel Maleisisch rijbewijs had? Nu zijn de rijbewijzen hier van het type schooldisco pasje. Hierdoor kreeg ik de neiging om te antwoorden met “Wat denk je, die heb ik natuurlijk gewoon thuis gemaakt” onderdrukken. Het andere voor de hand liggende en tegelijk eerlijke antwoord “Omdat ik dat hier heb aangevraagd, ik woon hier immers” was gelukkig afdoende om binnen te komen.

Flits september

Zoals ik in het vorige stukje al schreef ben ik erg druk geweest (en nog steeds) met de Flits. Hieronder het resultaat van het september nummer.
Eén van de redenen dat ik het zo druk had en heb met de Flits is dat de twee dames die alles coördineerden (eigenlijk een soort van ‘hoofdredacteur’) ermee gestopt zijn en mij gevraagd hebben het van hen over te nemen. Natuurlijk heb ik dit aanbod geaccepteerd en vanaf nu ben ik verantwoordelijk voor de Flits. Dus naast het schrijven, ook stukken van anderen lezen, planning, afspraken maken, de rest van de redactie, het bestuur en de commissies achter de vodden aan zitten om hun bijdrage op tijd aan te leveren, etc. Heel leuk allemaal, maar erg tijdrovend. Maar het is weer een nieuwe uitdaging!

Terug naar het ‘alledaagse’ leven in KL

Ondertussen zijn we al weer twee weken terug in KL: thuis in KL om beter te zeggen. Helaas was de terugreis niet helemaal wat we ervan verwacht hadden. We hadden ons een beetje luxe veroorloofd door een speciale stoel te boeken: achterin het vliegtuig, daar waar de stoelen aan de zijkant van het vliegtuig van drie naar twee naast elkaar overgaan. Zodoende heb je iets meer ruimte voor je benen en heb je geen last van langskomende mensen. Dit leek goed te gaan (het achterste gedeelte van het vliegtuig was bijna leeg…), maar vijf minuten voor vertrek kwam er een groep van ongeveer 100 Polen binnen die volgens mij al niet helemaal nuchter waren, om het voorzichtig uit te drukken. Direct vanaf de start hadden ze het al op een zuipen gezet, geen idee waar die alcohol vandaan kwam. Vervolgens zaten, lagen en stonden ze overal en zoals je misschien wel kunt raden stonden ze erg graag direct naast mij stoel, want daar was wat extra ruimte. Van een relaxte vlucht en lekker slapen kwam dus niet veel terecht…

Bij de Engelse klokkentoren op het plein

Bij de Engelse klokkentoren op het plein

Eenmaal terug in KL lag er toch een stapel werk te wachten. Alsof er niets gebeurd was in de maand dat wij weg waren geweest. Misschien hadden wij iets te hoge verwachtingen? Net voordat we naar Nederland vertrokken had ik een ontwerp voor het IWAKL galabal logo, flyers en tickets gemaakt en deze in onze vakantie zelfs al meerdere malen aangepast. Terug in KL verwachtte in dus dat de flyers al geprint waren, maar niets bleek minder waar. Er was niets gebeurd en het moest wéér aangepast worden (dat krijg je ervan als je telkens iedereen om een mening vraagt en iedereen een andere mening heeft). Uiteindelijk is één van de dames bij mij thuis langs gekomen om de definitieve versie te maken. Ik dacht deze keer echt dat het definitief zou zijn, want er moest de volgende dag echt geprint worden. Maar helaas, wederom werd het voorstel aan iedereen doorgestuurd met alle gevolgen van dien. Maar uiteindelijk is het goed gekomen en zijn de flyers en tickets geprint. Helaas is het nog niet klaar, want er moet later nog een programmaboekje gemaakt worden. Wordt dus leuk…

Daarnaast was bijna iedereen weg of te druk en was er nog niets gedaan voor de Flits van oktober. Die hebben we met z’n tweeën even in een weekje in elkaar geknald en nu op naar het volgende nummer dat over twee weken al de deadline heeft. Maar als je dan het resultaat van het septembernummer ziet, dan weet je weer waar je het voor doet.

Ook Sjoerd heeft heel wat te voorduren gehad op het werk. We waren nog geen week terug, of hij moest al weer voor een paar dagen naar Labuan. Daardoor had ik wel alle tijd om alles voor de Flits op tijd af te krijgen. Zaterdag is hij terug gekomen, maar ons idee om een lang weekend naar Penang te gaan (maandag was een feestdag) was al in de soep gelopen.

De jungle track in Fraser Hill

De jungle track in Fraser Hill

In plaats daarvan zijn we een dagje naar Fraser Hill (Bukit Fraser) geweest. Volgens meerdere bronnen zou het ongeveer anderhalf uur rijden zijn vanaf Kuala Lumpur en aangezien wij in het noorden van de stad wonen moesten wij het toch makkelijk binnen die tijd zien te redden. Maar als TomTom aangeeft dat je midden in een dorpje 110 km per uur mag rijden, gaat er toch echt iets mis. En in de bergen rijd je met al die haarspeldbochten ook niet 50 tot 60 km per uur, vooral niet als er een bangerik voor je rijdt. Maar we zijn er gekomen. Het was er niet extreem druk en een aangenaam temperatuurtje. Het leuke aan Fraser Hill is dat het niet zo populair is als bijvoorbeeld Genting Highlands en er dus niet zoveel toeristen komen en dus meer lokale mensen. Je schijnt er goed vogels te kunnen spotten, maar dat viel ons een beetje tegen.
Na eerst even het dorpje met zijn prachtige koloniale architectuur bekeken te hebben (het is van oorsprong een hill station voor de Britten) hebben we een jungle track gedaan. Erg mooi en beter te doen dan bijvoorbeeld in het FRIM of Redang waar we eerder een jungle track gedaan hebben, omdat het een paar graden koeler is. Alhoewel, in de jungle zelf is het toch wat warmer dan op de weg.

Junior en senior Diepen op kantoor

Junior en senior Diepen op kantoor

Daarna besloten we via een kleine omweg naar de auto terug te gaan. Dachten we, want op de kaart leek het niet zo ver, maar de kaart was niet echt op schaal. Daarna wilden we, zoals dat hoort in een Brits hill station, een kopje thee met een scone eten. We hadden een leuk adresje gekregen, maar deze bleek gesloten te zijn wegen een bruiloft. Dus maar weer terug naar het dorpje, maar bij het tentje waar we beland waren hadden ze geen scones. Ik heb het zelfs gevraagd en het stond ook niet op de kaart. Om een beetje Engels te blijven bestelde ik een ‘bread and butter pudding’ en Sjoerd een kipburger. Toen wij lekker aan het smullen waren, kreeg het stel naast ons een mandje met scones. Wij keken elkaar een beetje vreemd aan en dachten ‘het zal wel’, het is en blijft Maleisië… Als laatste stond een bezoekje aan een waterval met zwemmogelijkheid op het programma. We liepen al braaf de hele dag in onze zwemkleding (natuurlijk onder de andere kleren), handdoeken en droge kleren lagen in de auto. Maar helaas, halverwege de weg stond een blokkade en een bord in het Maleis. Geen idee wat er stond, maar volgens mij was het niet de bedoeling dat je verder reed. Toen er nog iemand aankwam vroegen we het en inderdaad, je mocht niet verder rijden, alleen lopen. En het was nog een héél eind lopen. Aangezien het al eind van de middag was hebben we maar besloten terug naar huis te rijden. Hebben we nog wat om voor terug te komen.

Sinterklaas was vroeg dit jaar...

Sinterklaas was vroeg dit jaar…

Dinsdag middag zijn Sjoerd’s ouders aangekomen voor een logeerpartijtje van drie weken. We mochten ze niet ophalen van het vliegveld, dus zaten braaf thuis te wachten tot de beveiliging zou bellen dat er gasten voor ons waren en of ze die binnen mochten laten. Maar Sjoerd’s ouders zagen er blijkbaar heel betrouwbaar uit (of misschien lachten ze lief), dat ze direct doorgelaten werden en met bewaker en al voor de deur stonden. Wat een verrassing! We wisten dat ze een hele berg spullen uit Nederland meegenomen hadden, maar zoveel hadden we toch echt niet verwacht. Zelf meer dan het dubbele van de toegestane hoeveelheid alcohol die je Maleisië binnen mag brengen. Bijgevoegd een foto van de uitstalling die we ervan gemaakt hebben: stroopwafels (en veel!), stroopkoeken, kaas, alcohol, krentenbollen, chocopasta, speculaaspasta, pindakaas, zelfgemaakte jam, hagelslag, drop, pepernoten, kruiden, tijdschriften, lenzen en natuurlijk haring. Sorry, als ik iets vergeten ben… Het leek wel Sinterklaas!

Hilmy is erg blij met de stroopwafels

Hilmy is erg blij met de stroopwafels

Ondertussen hebben we, naast al het geweldige eten natuurlijk, ze al het kantoor en de Petronas Towers laten zien (en natuurlijk het bijbehorende winkelcentrum Suria KLCC). Natuurlijk moesten er op kantoor ook mensen blij gemaakt worden met stroopwafels. Vandaag een dagje rustig aan bij het zwembad en morgen op naar de Petronas Towers: naar de luchtbrug en het observatiedek op de 86e verdieping (als ik me niet vergis). Iets waar we zelf niet zo warm voor liepen, omdat mij verteld was dat je dan om zes uur ’s ochtends voor de deur moest liggen om (gratis, maar beperkt aantal) tickets voor de luchtbrug te bemachtigen. Mede doordat de luchtbrug niet echt hoog zit en je niet geheel rond kan kijken, hadden wij nooit zo’n behoefte hieraan. In de KL Tower zit je namelijk veel hoger en kun je 360 graden rondkijken. Gelukkig is het voorgenoemde niet meer het geval bij de Petronas Towers en kun je gewoon een ticket voor over een paar uur kopen, of voor een aantal dagen later. En je mag ook naar de 86e verdieping. Dit hebben we dus maar gedaan en morgen gaan we er dus echt naar boven! Woehoe! Met dank aan Peter en Loor.

En zondag staat ons nog een Chinese bruiloft te wachten, dus we hebben niets te klagen!

Eerste keer samen terug in NL

Ondertussen zijn we al weer anderhalve week, bijna twee weken, in Nederland en het bevalt prima! Heerlijk weertje, lekker overal met de fiets naartoe, vrienden en familie ontmoeten, overal lekker eten, … Momenteel zien we er tegenop om weer terug te moeten, maar hopelijk verandert dat de komende weken nog wel.

Haring happen

Haring happen

Het begon allemaal zondagochtend 5 augustus op Schiphol. Sjoerd’s ouders en zusje (Milou) stonden ons op te wachten en we vlogen elkaar in de armen. Nog voordat we in de auto stapten om samen te gaan ontbijten, werd er nog een haring verorberd door Sjoerd en kreeg ik twee flessen wijn in mijn handen geduwd. Wat een aankomst! Daarna hebben we gezellig bijgekletst tijdens een extra lang ontbijt, waarna we afscheid namen van Milou en weer terug reden naar Schiphol, omdat ik nog twee herhalingsvaccins wilde halen. Ik heb namelijk mijn twijfels of ik in Kuala Lumpur precies hetzelfde zou krijgen en wil geen risico lopen. Daarna lekker in de auto naar Eindhoven en nog een drankje gedaan op het terras van het hotel. Wel gek om in je ‘eigen’ stad in een hotel te slapen. Nog gekker dat iedereen Nederlands spreekt en je dus op moet letten met roddelen…

Terrasje voor het hotel

Terrasje voor het hotel

We hadden een auto gehuurd (die ik maandag pas op kon halen), maar een fiets is ook wel handig. Mijn eigen fiets wel te verstaan. Deze stond bij vrienden en konden we direct ophalen. Sjoerd kon zijn fiets nog niet ophalen, dus hadden we een fiets op het station gehuurd en gingen we op weg naar iets wat we altijd deden als we terug kwamen van vakantie: naar de friettent om de hoek. Frietje speciaal, frietje stoof en een kroket. Wat smaakte dat goed! Toen we weer terug waren in het hotel vielen we als een blok in slaap om vervolgens midden in de nacht weer wakker te worden.

De eerste twee weken moet Sjoerd nog werken en vanaf morgen is het echt vakantie! De eerste week was hij in België voor een project en bleef daar ook slapen. Dus nu was ik voor de verandering weer eens alleen, maar dan in Nederland. In Eindhoven nog wel! Maar de week vloog voorbij. Nadat ik maandag de auto had opgehaald ben ik naar mijn ouders gegaan. Wat heerlijk om elkaar weer te zien! Maar het voelde ook als thuiskomen, want vooral het laatste stukje in de auto over de slingerweggetjes voelde zo vertrouwd. Alsof ik er gisteren nog was geweest.

Floriade

Floriade

We gingen ’even’ naar Horst om een rondje door het centrum te wandelen en een ijsje te eten, maar dat werd iets langer. We liepen langs een modezaak met een flinke opruiming en dat kon ik niet weerstaan. In Kuala Lumpur kan ik bijna geen kleren vinden, want ze zijn allemaal te klein. Hier ging een wereld voor mij open. Een beetje sneu voor mijn vader, want hij heeft volgens mij wel twee uur gewacht in die winkel… Maar het resultaat mag er zijn: 6 stuks nieuwe kleren. Helaas was er toen geen tijd meer voor een ijsje… Na een Hollandse maaltijd (heerlijk) was het tijd voor een avondwandeling, lekker door het platteland. Wat is dat heerlijk zeg! Dat missen wij echt in KL. Gelukkig bleef ik slapen en konden we onder het genot van een wijntje verder kletsen en genieten van een film.

Floriade

Floriade

Dinsdag zijn we naar de Floriade geweest. Erg mooi en erg gezellig. Toch wel bijzonder als je je beseft dat het maar eens in de 10 jaar in Nederland is. En zo dichtbij. Gelukkig was er vandaag wel tijd voor een ijsje. En om de dag af te sluiten een frietje. Deze keer met een andere Hollandse snack: een kaassoufflé. ’s Avonds ben ik maar weer naar het hotel gegaan, want woensdag moest ik toch echt wel even wat doen op de laptop, inclusief een dvd’tje branden wat toch iets langer duurde dan gedacht. Tussendoor nog even geshopt naar bikini en bh’s, iets wat in KL echt onmogelijk te vinden is in mijn maat. Vooral de bikini bleek lastiger dan gedacht, want het is hier al een tijdje uitverkoop. Maar uiteindelijk ben ik toch geslaagd.

Donderdag ben ik weer naar mijn ouders gegaan en ben ik ’s middags lekker gaan fietsen met mijn vader. Na een heerlijke pot spaghetti en een wijntje ’s avonds bleef ik weer een nachtje slapen. Vrijdag hebben we nog een mooie wandeling langs de Maas gemaakt en ben ik weer richting Eindhoven gegaan omdat ik afgesproken had even op bezoek te gaan bij Patricia. Die had, zoals altijd, erg uitgepakt en ik moest wel blijven eten. Wat vervelend zeg! Na weer helemaal bijgepraat te zijn ben ik weer naar het hotel gegaan om vervolgens naar de Dommelstraat te gaan om (eindelijk) Sjoerd weer te zien. Hij had een klant (Tim) meegenomen die wij in Perth al ontmoet hadden en die die week ook in België moest zijn voor hetzelfde project. Ze waren al lekker aan het bieren en dat werd voortgezet in de Bierprofessor. De naam zegt genoeg denk ik… Daarna werd het nachtelijk snacken nog uitgeprobeerd, terwijl ik ondertussen al moe in mijn bedje lag.

Haring happen met Tim

Haring happen met Tim

Zaterdag ochtend hebben we Tim nog iets meer dan de Hollandse cultuur laten zien en hem meegenomen naar de Woenselse Markt en hem haring en verse stroopwafel laten proeven. De haring was niet echt een succes. Hij wilde nog iets meer van Nederland zien en vertrok ’s middags met de trein naar Amsterdam. Wij zijn ’s middags naar de kapper gegaan. Helaas was de kapster die ons altijd knipt er niet, maar kon Sjoerd nog wel geknipt worden. Het gekke is dat mensen dan vragen of je al op vakantie bent geweest. Als je dan antwoordt dat je hier op vakantie bent, snappen ze er helemaal niets meer van… Zo ook elke keer als ik wil betalen met mijn Maleise bankpas. Daarna zijn we nog even langs ‘onze’ supermarkt gegaan en daarna langs enkele mensen uit onze oude buurt. Helaas waren ze allemaal niet thuis en gingen we direct door naar Veldhoven om Sjoerd’s fiets op te halen. Zoals altijd is dat niet even langsgaan, maar meteen gezellig twee uur bijkletsen. ’s Avonds zijn we bij Tortilla’s (Mexicaans) gaan eten; mijn oude werk. Gelukkig zagen we nog twee bekende gezichten. Ben benieuwd hoeveel dat er volgende keer nog zijn…

Bowlen

Bowlen

Zondag was het super mooi weer, maar we hadden afgesproken te gaan bowlen in Utrecht met Sjoerd’s zusje Milou en broer Guido en zijn vrouw. Gelukkig besloten we toch te gaan bowlen, want het werd erg gezellig. Volgens mij heeft iedereen wel een keer gewonnen. Daarna nog een drankje op het terras, vervolgd door eten bij de Griek. Erg geslaagd! En wat ben ik weer blij met Westers eten. Maar misschien dat we over twee weken weer verlangen naar Oosters eten…

Maandag was het weer tijd voor werk voor Sjoerd en ging ik mee naar kantoor omdat we een presentatie wilden geven aan de Nederlandse collega’s over ons leven in KL en het kantoor daar. Daarna nog wat bijpraten, lunchen en weer terug naar het hotel. ’s Avonds gingen we bij een collega thuis eten.
Dinsdag ben ik weer naar mijn ouders gegaan en zijn we bij mijn tante op bezoek gegaan. Dan gaat de tijd heel snel, vooral met al dat gereis, en moest ik al weer naar Eindhoven, want we hadden een etentje gepland staan, wederom met collega’s. We gingen bij De Bengel eten. Zij staan bekend om hun lekkere spare ribs, dus die moest ik maar weer eens proberen.

Foto's maken op de Floriade

Foto’s maken op de Floriade

Gisteren ben ik weer gaan shoppen (laatste keer?) en daarna gaan lunchen met een oud collega van mij. Nou ja lunchen? Volgens mij hebben we drie uur op de Markt gezeten en alleen maar gekletst. Op de terugweg naar het hotel nog een ijsje gepakt en toen ouderwets naar de Appie gegaan om boodschappen voor het avondeten te halen. De keuze was niet moeilijk: BBQ’en. Dat hadden we nog niet gedaan in NL. Terwijl de kolen aan het opwarmen waren, kwam Sjoerd ook en hebben we een erg geslaagde avond gehad. We moesten alleen even wachten voordat we naar huis konden, want er kwam me toch een stortbui langs… Eén zoals we in KL maar al te goed kennen, maar voor Nederlandse begrippen wel bijzonder was.

Vanmorgen kwam Sjoerd’s collega Helen mij ophalen om te lunchen bij haar thuis. Ondertussen ben ik weer thuis en ik vond dat we ondertussen toch echt een stukje voor voor de blog moesten schrijven. Dus bij deze.
Morgen ga ik nog bij mijn zusjes op bezoek en daarna begint de vakantie toch echt voor ons. Erg vol, maar we zijn niet voor niets in Nederland…

(Cultuur) proeven gaat door

Een mooie brug in de Lake Gardens

Een mooie brug in de Lake Gardens

Ondanks de vele reisjes die ik de afgelopen periode heb gemaakt, proberen we nog veel van de cultuur te proeven. Helaas heb ik niets meegekregen van de Mah Meri, maar gelukkig nog wel van Redang, het Islamic Art Museum en de Lake Gardens. De Lake Gardens stonden al een tijdje op de planning omdat het met de auto praktisch om de hoek is. Eigenlijk zijn we hier al eens geweest, want het Birdpark en de orchideetuin liggen hier ook. Deze keer wilden we door het park zelf wandelen, want we hadden al eens gehoord dat het hier erg mooi was. En inderdaad: het park is zeker de moeite waard om eens doorheen te struinen. Tip: doe dit wel als het wat bewolkt is, want in de strak blauwe lucht is het toch best heet.

Anja naast een boom met gevlochten stam

Anja naast een boom met gevlochten stam

Er zijn mooie paden en alles wordt erg zorgvuldig onderhouden. Vooral een aantal ‘typische’ bomen lijkt erg veel aandacht te krijgen. Het leek ons leuk om wat tijd te doden in de bootjes. Dan krijg je een soort Efteling gevoel, al zouden deze bootjes niet aan de ketting liggen, maar moest je zelf roeien. Helaas bleek de bewegwijzering naar de verhuur niet helemaal up-to-date, want het enige wat wij nog aantroffen was een bootje dat half vol water lag en verder niets.
Dan maar doorlopen. Dat was gelukkig geen verkeerde keuze, want toen we verder liepen, kwamen we een leguaan tegen. Deze liep een hele tijd met ons mee op langs het pad, totdat ik een foto wilde maken… hij/zij vertikte om hier medewerking aan te verlenen, waardoor dit nogal tijd vergde. Het was makkelijker om Anja op de foto te zetten met de volgende attractie: bomen met gevlochten stammen.

Anja, Sofia, Ada en Hilmy bij Mee Udang

Anja, Sofia, Ada en Hilmy bij Mee Udang

Een ander aspect van de cultuur wat al een tijdje op ons lag te wachten, was ‘Mee Udang’ (noedels met garnalen). Mijn collega Hilmy weet ons altijd te verrassen met de leukste en lekkerste eettentjes. Het enige nadeel voor Anja, is dat hij altijd vergeet dat Anja niet gecharmeerd is van eten dat onder de zeespiegel vandaan komt. Noedels en garnalen leverde dan ook niet direct een ‘Kom! Laten we gaan!’ op. Nadat hij ons had verzekerd dat er ook gevarieerd kon worden met andere ingrediënten, gingen we samen met zijn vrouw Ada en dochter(tje) Sofia op pad.

Gigantische garnalen tussen de noedels

Gigantische garnalen tussen de noedels

Er zijn van die dagen dat je hier, duidelijker dan anders, beseft dat je hier prima op je plek zit. Zeker als je bij Mee Udang (zo heet de tent dus ook) ziet wat voor een garnalen je geserveerd krijgt. Sommige exemplaren leken wel kleine kreeften! Los daarvan was de smaak om van te smullen. Ook Anja had met noedels geserveerd met een gepocheerd ei geen verkeerde keuze gemaakt. Duidelijk een plek waar we nog een keer terugkomen.

'The 3 Musketeers'

‘The 3 Musketeers’

Twee dagen later zat ik alweer met Asraf en Dennis bij een soortgelijke toko: ‘Mee Ketam’; noedels met krab. En ook dit was weer, heel afgezaagd, H E E R L I J K! Daarnaast was dit wel een bijzondere gelegenheid, want de keren dat je ons met zijn 3-en samen ziet, zijn op één hand te tellen. Ter illustratie: de laatste keer dat we hiervoor samen waren, was tijdens Nederland-Duitsland. Het was voor de klanten die dag dan ook bijzonder dat wij als de drie musketiers aanwezig waren op locatie.

Afgelopen week was de kans om ons samen te zien 0, want ik mocht terug naar Perth. Helaas was ik deze keer alleen. Niet zo’n gezellig vooruitzicht zou je denken: een hele week alleen in een hotel.

Biertje met Matthijs

Biertje met Matthijs

Totdat… ik bij aankomst een mailtje aantrof van Matthijs en Mieke. Zij waren de dag ervoor in Perth geland en hadden nog wel even tijd en zin om een hapje te eten en een biertje te doen. Zodoende kon ik nog even iets testen uit de Lonely Planet wat ik de vorige keer helaas moest overslaan omdat het er te druk was: een biertje in The Brass Monkey. Deze keer was het niet zo druk – het was maandag aan het eind van de middag – en vonden we makkelijk een plaatsje. Het was wel heel raar om zo aan de andere kant van de wereld bekenden tegen te komen! Maar dit maakt het niet minder gezellig.

De week zelf was enerverend, maar waarschijnlijk niet direct noemenswaardig om hier een uitgebreid verslag van te doen. Net als de vorige keer was ik er voor het geven van een training in het gebruik van onze producten. Deze keer was het bij een ander bedrijf, op een andere locatie en met een andere focus.

Een blik op Perth

Een blik op Perth

Zaterdag zou ik weer terugvliegen. Aangezien er maar één vlucht van Malaysia Airlines naar KL per dag gaat en deze pas aan het einde van de dag is, kon ik de morgen gebruiken om nog even rond te lopen in het centrum. Nou ja, een deel van de ochtend dan, want aan het einde van de week hebben we nog even een vrijdagmiddag/-avond borrel gedaan. En bij keihard tankende Australiërs wil je natuurlijk niet achterblijven. Ook hier vond ik dat ik van de cultuur moest proeven. Dat dit vervolgens ten koste ging van de daaropvolgende morgen moge evident zijn. Temeer omdat ik die ochtend niet echt kon uitslapen in verband met een vroege checkout. Maar goed, ’s avonds een man, dus ’s ochtends ook, zodoende lekker op pad. Snel nog even wat spullen gehaald die we hier niet of nauwelijks kunnen vinden. In de tussentijd nog uitgebreid stilgestaan bij een fantastische show van een straatartiest die handig, grappig, (leuk) brutaal, maar bovenal enorm ad rem was!

Anja druk bezig met de almond chicken

Anja druk bezig met de almond chicken

Wel keek ik weer uit om naar huis te gaan. Naast de voor de hand liggende reden, zag ik er enorm naar uit om van de almond chicken en de tropische salade te genieten (zie het vorige stukje)! In tegenstelling tot Anja was ik niet bang of het eindresultaat al dan niet zou lukken. De enige vraag waar ik mee rondliep, was hoe lekker lekker zou zijn. Anja dacht voor 2 dagen gekookt te hebben en moest mij remmen om nog een halve portie over te houden. I rest my case…
(ik zie al weer uit naar de volgende cookery bijeenkomst :D )

Heerlijke almond chicken met tropische sla

Heerlijke almond chicken met tropische sla

De draad weer oppakken

Decor van de musical

Decor van de musical

Het voorgaande stukje heeft een tijdje op zich laten wachten. Ondanks de drukte maken we een boel mee. Reden te meer om de draad maar weer eens op te pakken. Wie ons op Facebook volgt heeft waarschijnlijk al een en ander meegekregen. Zo zaten we vorige week bij een high school musical uitvoeringen van Hairspray. In eerste instantie zul je zeggen: waarom zou je naar een high school musical willen? Nu blijkt er hier een internationale school te zijn die het concept high school musical tot een kunst verheven lijkt te hebben. Of je nu de hoofdrol hebt of een taak achter de schermen, iedereen die hier zijn of haar steentje aan bijdraagt, doet dit met de overgave van een professional. Het eindresultaat doet dan ook niet onder voor een doorsnee professionele musical. Licht, geluid, muziek, decor, kleding, … alles was tot in de puntjes geregeld. Het was dusdanig goed dat zelfs de aanwezige royalty – waarvoor we een aantal keer netjes moesten opstaan – zich prima vermaakte en tot het eind bleef (wat bijna nooit het geval is).
Dit jaarlijks terugkerend fenomeen is zeer bekend binnen een relatief beperkt gezelschap (uiteraard naast de ouders en oud-leerlingen). Enerzijds helaas, want er zouden zoveel meer mensen hier van moeten genieten. Anderzijds is het goed, want nu konden wij tenminste nog een kaartje voor één van de zes uitvoeringen bemachtigen. Dank aan Linda – iemand die we hier hebben leren kennen en die op deze school gewerkt heeft – die ons hiervoor getipt heeft (en natuurlijk zelf ook meeging).

Kookgroep

Kookgroep

Ook heeft Anja deze week weer een activiteit gehad van de kookgroep van de IWAKL. Omdat dit in Shah Alam was (zo’n drie kwartier uur rijden), was er een heel rijschema opgezet. Helaas bleek één van de deelnemers met auto op het laatste moment niet meer te kunnen, dus moest er nog snel een taxi gevonden worden. Taxi’s in overvloed hier. Echter, taxi’s die én naar Shah Alam willen rijden én een adres in Shah Alam weten én op de meter willen rijden: 0. De oplossing was dat de
Lekker eten na het koken

Lekker eten na het koken

chauffeur achter één van de andere auto’s aan zou rijden. Dat klinkt handig, maar werkt voor geen meter met eigenwijze taxichauffeurs.
Gelukkig kwam alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht en weet Anja ondertussen hoe ze peri-peri chicken met potato wedges, Malawian chicken briyani, tropical salade en meri (mary?) biscuit desert moet maken. Mochten de stalletjes ooit tegen gaan vallen, dan hoef ik mij dus geen zorgen te maken ;) .

Eten in 4 stappen banana leaf, rijst, curry, leeg

Eten in 4 stappen banana leaf, rijst, curry, leeg

De draad oppakken geldt ook voor onze todo lijst. Er stond al sinds maart een bezoekje aan een specifiek banana leaf restaurant op het programma. Anja heeft hier al eens over geschreven (zie Wederom alleen) en heeft toen al aangegeven dat dit ook echt iets voor mij was. Daarnaast stond de Thean Hou tempel al sinds december op het programma. In het begin hebben we dit nog niet gedaan, omdat de tempel vrij moeilijk te bereiken is zonder auto. Daarna is het er eigenlijk nooit van gekomen. Toen we ons vanochtend afvroegen wat we vandaag eens konden gaan doen in plaats van luieren en bijkomen van de afgelopen week, was de keuze dan ook snel gemaakt. We kunnen elk weekend wel ‘uitrusten’ thuis, maar dan zien we niets meer van de cultuur en het land en hebben we niets meer om over te schrijven…

Lekker met je handen eten

Lekker met je handen eten

Het zal voor velen ondertussen geen verrassing zijn, dat men hier ontbijt, luncht en dineert met rijst. Toch hadden we nu niet direct zin om vroeg in de ochtend een gehele banana leaf maaltijd naar binnen te stouwen. In plaats daarvan leek het ons beter om meer voor een late brunch/vroege lunch te gaan (zo konden we het weekend toch beginnen met luieren!). Omdat in het weekend het verkeer nogal meevalt, waren we er zo. Het zat al helemaal vol! Sommige mensen zijn dus wel in staat om zo’n berg voedsel in de vroege ochtend te verorberen…

Eindelijk eens samen op de foto

Eindelijk eens samen op de foto

Als je een banana leaf met nasi bestelt, begin je een etappekoers. Je krijgt eerst een bananenblad, dan scheppen ze daar rijst op. Vervolgens worden er verschillende dingen bijgeschept. In ons geval was dat een atjar (frisse, zure en pittige komkommersalade), een aardappelsalade met komijn en een soort tomatensalsa. Hierna komen ze nog met een aantal curries die je over je rijst hoort te scheppen, want droge witte rijst eet je niet; vergelijk het met een droge boterham zonder boter en/of beleg. De curry (of kary) is eigenlijk een ingedikte groente-, vis- of kipbouillon vol met allerlei kruiden. Vaak heeft deze ook nog een pittige nasmaak. Alsof dit nog niet alles is, zijn er ook nog bijgerechten te kiezen: kip, vis, tofu, garnalen, …

Niet aan te slepen hoeveelheid durians

Niet aan te slepen hoeveelheid durians

En dan komt eindelijk de grande finale: opeten! Zoals Anja al eerder schreef, was het een must dat ik hier eens langs ging. Hier was geen woord van gelogen, want het was weer eens H E E R L I J K! Daarnaast vind ik het vooral leuk omdat je dit eigenlijk met je handen dient te doen. Toen ik vorig jaar in Oman was, heeft men mij de ‘techniek’ hiervoor geleerd en ondertussen heb ik deze al een half jaar kunnen verfijnen. Het feit dat ik dit onder de knie heb, breekt regelmatig het ijs als we met klanten een rijstmaaltijd eten. Mijn collega vertelt dan vol trots dat ik niet even ben overgevlogen vanuit Nederland, maar KL-based staff ben en zélfs met mijn handen eet! Datzelfde gold voor het feit dat ik meeging om te genieten van durian. Het was voor mij de eerste keer, maar ze vonden het maar wat leuk dat ik net zo hard met ze mee at. Met je handen eten (of beter gezegd: met je rechterhand eten!) heeft nog een ander voordeel: je kunt de kip die doorgaans met bot en al geserveerd wordt veel makkelijker fileren.

Het plein voor de 'echte' tempel

Het plein voor de 'echte' tempel

Tijd voor uitbuiken was er niet echt, want we wilden nog door naar de Thean Hou tempel. Dit is één van de grootste boedhistische tempels in Zuid-oost Azië. Tel daarbij op dat de tempel boven op een steile heuvel staat en je hebt echt het gevoel dat je naar een enorme tempel op weg bent. De tempel mag dan groot heten, maar zoveel groter dan andere grote tempels die we ondertussen bezocht hebben, vond ik de tempel zelf niet. Het is meer de grootte van het complex dat meetelt volgens mij. Alvorens je het tempel gedeelte kon betreden, moest je namelijk eerst vier verdiepingen met de trap door het gebouw. Toch was het de moeite waard, want er was enorm veel moeite besteed aan allerlei decoratie en attributen in de tempel zelf. Een echte aanrader voor iedereen die vervoer weet te regelen de steile heuvel op!

Binnenin de tempel

Binnenin de tempel

Steile heuvels, daar was iets mee. Ow ja, natuurlijk: de Tour begint! In tegenstelling tot het EK wordt dit wel makkelijk hier te volgen, want de etappes beginnen rond de tijd dat ik naar huis ga en de aankomsten vallen rond bedtijd. Het enige wat ik moet missen, is de avondetappe. Nou ja, missen.
Eindelijk kunnen we de tour echt volgen (vooropgesteld dat ik niet ineens op pad moet). Het is wel grappig dat dit nu wel kan, terwijl dat in Nederland nogal eens problematisch was, de Tour wacht immers op niemand, dus ook niet op Anja en Sjoerd die nog van werk terug moesten komen.

Oranje boven (en ten onder)

Het voelt een beetje raar om dit stukje nu pas te typen. Het Nederlands elftal is al weer anderhalve week thuis en we zijn weer over tot de orde van de dag. Toch willen we jullie nog wel even laten weten hoe wij het EK beleefd hebben, in ieder geval het gedeelte betreffende Oranje. Door drukte op het werk is dat er tot op heden nog niet van gekomen. Daarover later meer.

Al toen wij in KL aankwamen, hebben we de Nederlandse Vereniging laten weten dat ze best bij ons mochten aankloppen als er wat georganiseerd moet worden. Je kunt namelijk wel lekker consumeren, maar de evenementen moeten ook georganiseerd worden. Op het Koninginnebal hebben we dit nogmaals herhaald. Een aantal weken voor het EK ontvingen we van de voorzitter een mailtje met de vraag of we samen met drie andere geïnteresseerden een Holland House wilden creëren. Twee jaar geleden bleek dit een daverend succes en dat wilde men graag herhalen.

(aardappel)kroketten!

(aardappel)kroketten!

Dit alles zou, net als tijdens de WK, plaatsvinden in Havana aan Changkat Bukit Bintang. Een gezellige bar/restaurant combi. Omdat de eerste wedstrijd op zaterdag was, hadden we helaas niet de beschikking over de bovenverdieping. Wel mochten we de gehele benedenverdieping versieren. Dit hebben we dan ook niet nagelaten. Met wat extra handjes zijn we zo’n 4 uur bezig geweest. Maar: het resultaat mocht er wezen. Dat alles niet voor niets was, bleek wel ‘s avonds laat, toen de hele toko vol zat met in oranje geklede lui.

Los van het resultaat, was het wel vervelend dat we de volgende ochtend met zijn tweetjes alles nog even konden opruimen. De tent ging namelijk de volgende dag gewoon open om 12 uur en dan moest alles weer opgeruimd zijn. De andere twee wedstrijden zouden boven zijn en dan mochten we het boven versieren. Echter, omdat in de tussentijd de bovenruimte nog gebruikt werd, hadden we alleen de avond van de wedstrijd zelf de mogelijkheid om deze te versieren. En dan ook nog met restricties, want voor de voetbal zou er nog een dansavond zijn…

Zelfs collega's Asraf en Dennis waren aanwezig om Oranje aan te moedigen...

Zelfs collega's Asraf en Dennis waren aanwezig om Oranje aan te moedigen...

Iedereen had zich afgemeld, dus we dachten dat we er met zijn tweetjes voor stonden. Gelukkig is er binnen de vereniging nog even rondgemaild, zodoende konden we rekenen op de steun van een extra paar handjes. Nadat we het goed genoeg vonden (dit duurde wel eventjes), konden we snel naar huis. Deze wedstrijd was namelijk door de week en de volgende dag werd ik gewoon weer op het werk verwacht (al mocht ik gelukkig wel wat later komen). Thuis nog even geprobeerd om te slapen en vervolgens geheel in het oranje op pad. Dat leverde wel wat rare gezichten op bij de bewaking!

Als opwarmertje voor de wedstrijd hadden we een petje op/petje af quiz verzonnen (vragen met twee mogelijke antwoorden – petje op en petje af –, indien je het goed had mocht je door naar de volgende vraag). We hadden al een beetje rekening gehouden met mensen die zouden zeggen: “ja, maar ik heb geen petje”. Anja had namelijk van karton en nietjes ‘kroontjes’ gemaakt die de deelnemers vervolgens konden gebruiken! Met wat hulp van Christian heb ik een aantal pittige EK/Oranje vragen weten te verzinnen, zodanig dat er echt wel mensen zouden moeten afvallen. Wat mij betreft was de quiz erg geslaagd.

Ondanks de hoge opkomst (80 tot 100 man midden in de nacht!), was het resultaat wederom teleurstellend. Toch hebben we snel even geschakeld en de grote decoratie opgeruimd. De volgende dag zou er niet zoveel tijd zijn, maar bovenal: alleen Anja was in de gelegenheid om op te ruimen. De derde wedstrijd waren er wat meer handjes beschikbaar. Met de foto’s van de decoratie tijdens Nederland-Duitsland in het achterhoofd, konden we snel alles weer op niveau brengen. Omdat het zondag was, waren we wat eerder thuis dan de voorgaande wedstrijd. Toch heb ik wederom geprobeerd om wat slaap te pakken om daarna in hetzelfde oranje weer op pad te gaan. Het resultaat van de wedstrijd kennen we ondertussen allemaal… Nederland is helaas uitgeschakeld. Gelukkig hebben wel veel mensen genoten van al onze moeite.

Het klinkt misschien raar, maar ik had ook redenen om te denken ‘ha… misschien is het maar goed’. De nachtelijke wedstrijden zijn namelijk vrij slopend geweest. Te meer omdat het werk de afgelopen periode significant meer vroeg dan de contractuele 40 uren. Dit laatste is geen klaagzang hoor, alleen in combinatie met het voetbal (en alle bijkomende regel- en decoreerdingen) niet heel erg gelukkig.
Nu we het toch over het werk hebben, kan ik een mooi voorbeeld geven van hoe een dag er uit kan zien. Ik krijg hier namelijk nog wel eens vragen over van mensen. Er zijn redelijk wat dagen dat ik op kantoor zit. Daarnaast zijn er dagen dat we onze producten testen bij de partij die onze spullen integreert voor de eindklant. Tenslotte zijn er dagen bij de eindklant zelf. Doorgaans de reisjes. Hier gaat het voorbeeld over.

Van het weekend kwam de vraag of ik eventjes naar een site van de eindklant in Singapore kon komen. Even betekende dan maandagochtend heen en woensdagochtend terug. Maar het mocht niet zo zijn… op het moment van schrijven zit ik namelijk nog steeds in Singapore en ik heb net het hotel gevraagd om mijn verblijf met nog een nacht te verlengen; mijn ticket is namelijk al omgeboekt van woensdag naar donderdag en vervolgens van donderdag naar vrijdag. Je kunt moeilijk halverwege tegen de klant zeggen: zo, mijn vliegtuig vertrekt straks, veel succes! Daarbij komt, half werk afleveren komt niet in mijn woordenboek voor.

Naar site gaan vind ik eigenlijk wel spannend: waar kom je terecht? In dit geval op een soort haventerrein, waar je alleen met een pas op mag. Dus als je er komt, moet je eerst in de rij gaan staan voor zo’n pas, welke je alleen krijgt met je paspoort als borg en na het nemen van vingerafdrukken. Vervolgens door de controle waar men met een draadloos kastje je pas scant en je vingerafdrukken neemt. Eenmaal doorgelaten, nog een stukje rijden over het haventerrein. Het deed me een beetje denken aan de haven van Antwerpen, zeker doordat ik ineens een gebouw van de ‘Katoen Natie’ zag opdoemen.

De uiteindelijke locatie bevindt zich op een fabrieksterrein in aanbouw. Dit betekent onder andere dat je niet zomaar het terrein op mag. En jawel: hier heb je dan ook weer een toegangspas voor nodig. Deze pas krijg je alleen als je je eerder verkregen pas als borg achterlaat… Ik heb het altijd wel fascinerend gevonden hoe fabrieken opgebouwd worden en loop dus enorm te genieten als ik eenmaal op het terrein ben. Het is niet te geloven hoeveel mensen er überhaupt rondlopen op dit moment. Omdat al die mensen ook moeten eten, hebben ze zelfs even een heuse food court uit de grond gestampt…

Helemaal aan het einde van het terrein is de plek waar ik me mag melden. Hier draaien namelijk onze flow computers. Deze staan vaak redelijk dichtbij het fysieke skid waar alle gassen en vloeistoffen doorheen gaan en menigmaal is dit in een soort grote bouwkeet. Één groot voordeel: om condens tegen te gaan en alle apparatuur te beschermen, staat er doorgaans een dikke airco te draaien. Te warm heb ik het dan ook niet zo snel. Daar tegenover staat wel een groot nadeel: er lopen vaak allerlei tests door elkaar heen, waardoor er soms wel 10 man in de kleine keet staan, waarvan een groot deel ook nog eens door walkie talkies aan het babbelen is. Door de drukte is het vaak eventjes ‘vechten’ voor een goed plekje voor je laptop, zodat je niet de hele dag in onmogelijke houdingen moet staan om een en ander uit te voeren. Zie de twee foto’s voor een kleine ‘sfeerimpressie’.

Mij hoor je verder niet klagen hoor, want het is wel gaaf om op deze manier op dit soort locaties te komen. Daarnaast vind ik het heel bevredigend om onze producten live te zien: nu gaat het om het eggie. Een heerlijke afwisseling ten opzichte van dag in dag uit kantoorwerk!

Down under in Perth

Perth was super! We hebben enorm genoten van de dingen die we in KL een beetje missen: lagere temperaturen, een veel lagere luchtvochtigheid, westers eten (steak, bacon, kaas, mexicaans, zuivel, wijntje en biertje), zo ontzettend vriendelijke en behulpzame mensen, rustig verkeer, enz. Niet dat KL zo ‘slecht’ is, maar sommige dingen mis je gewoon een beetje. Daarnaast hebben we veel gezien en heb ik ook goed geshopt, want daar hebben ze tenminste wel mijn maat! Dat is hier in KL erg moeilijk, vooral met bh’s en bikini’s.

Aankomst in down under
Voor het eerst in mijn leven moest ik alleen vliegen, en dan meteen een heel stuk: vijf en een half uur! Momenteel is het in Perth eind herfst, begin winter. Maar de gemiddelde temperatuur voor wintertijd in Perth is 18 graden. Niet slechts dus. De afgelopen twee weken was het elke dag rond de 23 graden en was er geen regen. Toen ik donderdag middag aankwam op het vliegveld was het echter een stuk kouder en regende het hard. Gelukkig stonden er taxi’s klaar en kon ik meteen instappen. De rit naar het hotel duurde echter erg lang. Er stond behoorlijke file de stad in. Deed me denken aan KL. De taxichauffeur verzekerde me echter dat het een uitzondering was en het verkeer verder heel relaxed is en ze het woord file eigenlijk niet kennen. Ook het weer zou goed komen zei hij.

Zicht vanuit het hotel

Zicht vanuit het hotel

Toen ik de rekening van de taxi kreeg, was ik even minder blij; 40 Australische dollar (1 Australische dollar = 0,8 euro). Daarmee zijn we in KL maar verwend, met de goedkope taxi’s. Voordat ik in het hotel was, was het al half 6. Even later kwam Sjoerd ook binnen van de training die hij gegeven had. Even uitleggen: Sjoerd moest twee trainingen van ieder drie dagen geven in Perth. De eerste was van dinsdag tot en met donderdag en de tweede startte pas weer maandag. Bleven vrijdag tot en met zondag dus over voor ons om Perth te verkennen. Een mooie kans, want we hoefden dus alleen mijn vlucht te betalen. Enig minpuntje: het hotel lag niet in het centrum, maar tussen het vliegveld en het centrum in, aan een grote doorgaande weg. We hadden voor dit hotel gekozen, omdat deze het dichtst bij de locatie van de trainingen lag. Het hotel was meer een Amerikaans motel met self service kamers. We hadden dus een grote kamer met keuken, zithoek, slaapkamer en badkamer. Zo hoefde Sjoerd niet elke dag uit eten (in de buurt was geen enkele eetgelegenheid), maar kon hij gewoon iets koken en kon hij naar het ‘werk’ lopen.

Zonsondergang bij het strand

Zonsondergang bij het strand

Even later kwam een man van de training ons ophalen en zijn we in East Perth wat gaan eten en drinken met hem, zijn vrouw, een collega van hem en diens vrouw. Allemaal erg aardige mensen. Sjoerd en ik hadden afgesproken dat we niets Aziatisch zouden eten gedurende onze trip, maar vooral dat, wat we in KL een beetje missen: westers eten. Het werd dus voor ons beide steak met frietjes, vergezeld door bier en wijn. In KL is alcohol relatief duur (als je het vergelijkt met de prijzen voor het eten). In Perth dachten wij Nederlandse prijzen tegen te komen, maar dat viel tegen: een glas wijn was 9 dollar! Ook het eten was zeker niet goedkoop. Maar daar hebben wij ons even niets van aangetrokken en lekker genoten. Daarna werden we netjes afgezet bij het hotel en konden heerlijk slapen.

Fremantle
Vrijdag begon bewolkt en koud, later kwam af en toen de zon door. Na toch even wat uitgeslapen te hebben, zijn we naar het binnenlandse vliegveld (een stuk dichterbij dan het internationale vliegveld) gegaan om een auto te huren. Dat is hier toch wel erg handig, aangezien het openbaar vervoer super slecht is en er veel buiten het centrum te zien en te doen is.

Sjoerd op het strand

Sjoerd op het strand

Daarna zijn we naar Fremantle gereden, zo’n 17 km verder, aan de kust. Het zou er erg toeristisch moeten zijn (vooral in de zomer), maar nu was het er super rustig. Toen we even door het centrum aan het wandelen waren, zag ik een ‘Meyer’, een soort van V&D/Bijenkorf. Ik had van wat dames in KL gehoord dat ik hier wel even naar binnen moest om te shoppen. Een groot deel van mijn missie was direct geslaagd: 2 bh’s, een kort broekje voor onder een rokje, een setje onderbroeken en een T-shirt. Een ander belangrijk deel van de shop-missie, een bikini, bleek wat moeilijker te worden aangezien het nu winter is in Australië. In een zwemkleding winkel zou het moeten lukken, werd mij verteld. Alleen in Fremantle hadden ze geen zwemkleding winkel… Aangezien ik dinsdag pas terug zou vliegen, was mijn idee om maandag, als Sjoerd weer training moest geven, lekker te gaan shoppen. Echter, maandag bleek een feestdag en de meeste winkels zouden gesloten zijn. Daar ging mijn geweldige idee…

Fishermen Harbour

Fishermen Harbour

Hierna hadden we wel trek gekregen en hebben we een lekkere sandwich gegeten met een smoothie. Ik koos voor de BLT (bacon lettuce tomato), want dat mis ik in KL. Sjoerd niet, want die eet geen ham en spek. Daarna volgden de Fremantle Markets en het Esplanade Park. Deze markt was weer een oude markthal die helemaal gerenoveerd is en plaats bood aan souvenirshops, maar er was ook een versmarkt. Doordat we wat geshopt hadden en geluncht hadden, vloog de tijd voorbij en konden we maar één museum bekijken: het voormalige Western Australia Maritime Museum, nu bekend als The Shipwreck Galleries met het scheepswrak van de Batavia. Erg indrukwekkend! Alles sluit hier om 5 uur. Dat was wel even wennen voor ons. En de zon gaat rond half 6 uur al onder! Daar hadden we ook geen rekening mee gehouden. Helaas konden we dus het (nieuwe) maritieme museum niet bezoeken. Daarom zijn we naar het Round House, een voormalige oude gevangenis, gegaan. We konden het alleen van buiten bekijken, want het was (ook) al dicht. Zonsondergang zijn we naar het naastgelegen strand gegaan en hebben mooie foto’s gemaakt. Daarna wilden we verder langs de waterkant lopen, maar dit ging over in een bedrijventerrein, waar we niet zomaar af konden. Uiteindelijk zijn we bij de Little Creatures Brewery beland, waar we wat gedronken hebben en een snack gegeten hebben. De brouwerij zelf was al dicht, maar het zit- en eetgedeelte was open en had een geweldige sfeer. Omdat Sjoerd moest rijden, hebben we twee flesjes bier mee naar het hotel genomen, om toch het bier geproefd te hebben. De brouwerij ligt in de Fishermen Harbour, waar het zomers erg gezellig schijnt te zijn, maar nu niets te doen was. Daarom zijn we teruggekeerd naar het centrum waar we lekker Mexicaans gegeten hebben op ‘the cappuccino strip’.

Perth centrum en omgeving
Zaterdag stond Perth centrum en omgeving op het programma. We startten met twee wijken buiten het centrum. Eerst Leederville, een wijk ten noordwesten van het centrum. De wijk heeft wat Europese invloeden, er heerst een relaxte sfeer en er zijn gezellige cafeetjes en eettentjes. Dit is wel mooi te zien, in contrast met de meer Amerikaanse opbouw van de rest van Perth en omgeving. Er was hier niets bijzonders te zien, maar de sfeer was gewoon goed en mooi om te zien. We bekeken wat winkeltjes en maakten een praatje en bezochten een bekende viswinkel.

Station Street Markets in Subiaco

Station Street Markets in Subiaco

Daarna op naar Subiaco, een gewilde, hippe wijk met leuke winkeltjes en restaurantjes. Dit is pas sinds 10 tot 15 jaar zo. We lopen de eerste straat in en ons oog valt direct op een winkel met zwemkleding. Wat een toeval! Met de hulp van de alleraardigste verkoopsters ben ik geslaagd voor een bikini. Hierna gingen we verder waar we eigenlijk naar op weg waren: de Station Street Markets. Een overdekte markt met alle soorten groenten en fruit, maar erg druk omdat het zaterdag was en alle bewoners inkopen aan het doen waren. Toch vonden we een leeg tafeltje en bestelden een soort pannenkoek met spinazie en feta erin. Daarna door naar Subiaco Square, waar de transformatie van de wijk zo’n 15 jaar geleden begon met het verplaatsen van de trein naar onder de grond. Helaas moesten we weer snel verder, want de parkeertijd verliep en we wilden nog meer zien.

Vanaf Kings Park met zicht op het centrum

Vanaf Kings Park met zicht op het centrum

Als volgende stond Kings Park op het programma. Een enorm groot park ten zuidwesten van het centrum en gelegen aan de Swan Rivier. Eerst hebben we met de auto een rondje gereden door het park om een indruk te krijgen. Wat opviel, waren de vele memorials voor soldaten gesneuveld in de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Een groot deel van het park is alleen natuur; een paar plekjes zijn maar bedoeld voor bezoekers. Het park ligt een stuk boven de rest van de stad en biedt een prachtig uitzicht op het centrum en de rivier. Het was er rustig, mooi en schoon. Ideaal om even tot rust te komen onder het genot van een kopje koffie en een muffin. Waar het park ook bekend om staat, is de Lotterywest Federation Walkway, een wandeling tussen de toppen van de bomen met een geweldig uitzicht op de stad en de rivier. Die hebben we dus maar gedaan, met op de terugweg een wandeling door de botanische tuinen.

Kings Park

Kings Park

Daarna was het eindelijk tijd voor het ‘echte’ centrum. We hebben eerst een stuk langs het water gelopen, richting de ferries en de Swan Bells. Daarna richting het winkelcentrum, maar alles ging net dicht. Het was weer vijf uur. Na hier wat rondgelopen te hebben, zijn we richting het noorden gegaan, het spoor over. Dan kom je in het culturele gedeelte van Perth, met de Art Gallery of Western Australia en het Contemporary Arts gebied. Hier was net een openlucht optreden van een bandje bezig, dus onder het genot van een drankje hebben we hier even naar geluisterd. Hierna verder de wijk Northbridge in, die bekend staat om zijn vele restaurantjes en kroegen. De place to be voor de nachtelijke uurtjes. Wij kwamen er alleen maar om even te kijken en een hapje te eten: wederom Mexicaans, wederom lekker. Daarna was het nog een stuk teruglopen naar de auto die bij het water stond.

Swan Valley
Zondag was het tijd voor de Swan Valley met zijn vele wijnmakerijen, brouwerijen, restaurantjes en andere attracties. Een must do als je naar Perth gaat. Er bestaat een optie om het een cruise hiernaartoe te gaan en dan met een bus een aantal vooraf bepaalde gelegenheden af te gaan met een hele buslading mensen. Maar wij hebben het toch liever zelf in de hand en zijn niet zo van het massale. Dus maar met de auto de tour gedaan. Helaas kon Sjoerd daardoor niets drinken, wat het wijnproeven toch iets minder gezellig maakte. Andere mensen hadden hier minder last van; iedereen dronk lekker en stapte daarna gewoon weer in de auto.

Anja bij de wijngaard

Anja bij de wijngaard

De Swan Valley herbergt een 32 km lange route langs meer dan 80 wijnmakerijen, brouwerijen en restaurantjes. We startten bij één van de grotere wijnmakerijen, Sandalford, waar ik zes wijntjes (maar een paar slokjes hoor!) mag proeven tegen een kleine betaling. Als dat zo doorgaat, ben ik binnen een uur teut… Ze hadden alleen geen wijn van de Swan Valley, maar van Margaret River. Jammer. Voordeel was wel dat het hier nog lekker rustig was en de mensen van de wijnmakerij alle tijd hadden om de wijnen uit te leggen. Hierna gingen we naar de Margaret River Chocolat Co. Een grote hal met alles van chocolade. Hier hebben we een lekkere ‘echte’ warme chocomel gedronken. Net toen we weg wilden gaan, kwam er een buslading toeristen aan. Wegwezen dus. Vanaf dat moment was het opeens overal druk. Bij Lancaster Wines kreeg ik maar één slokje wijn om te proeven, maar die was wel heel lekker dus hebben we meteen maar een fles gekocht voor in het hotel. Samen met een stukje garlic-chili cheddar cheese. Dit was wel een super locatie: midden tussen de druiven, lekker buiten en er hing een gezellige sfeer.

Gezelligheid bij Lancaster Wines

Gezelligheid bij Lancaster Wines

Op naar brouwerij Elmar’s in the Valley. Sjoerd wilde hier eigenlijk een klein biertje proeven en dan direct lunchen. Maar het bleek geen echte brouwerij, zoals later bleek dat de meeste ‘brouwerijen’ helemaal geen brouwerij zijn, maar meer een Duits bierrestaurant. Er was ook geen plaatsje meer vrij voor de lunch, net als bij de volgende ‘brouwerij’ Duckstein. Overal moest je blijkbaar van te voren gereserveerd hebben om iets te eten te kunnen krijgen. Les voor de volgende keer. Maar misschien dan beter niet in het weekend gaan. Door de week schijnt het lekker rustig te zijn. Uiteindelijk hebben we een restaurantje gevonden waar we wat konden eten, al moesten we eerst een kwartiertje wachten. Weer lekker westers gegeten: fish & chips voor Sjoerd en voor mij een quiche Lorraine. Daarna hebben we een laatste poging gedaan om een biertje te proeven. Wederom druk en vol. Waar ik begin van de ochtend bang was dat ik teveel zou drinken, was ik ondertussen compleet nuchter. Op ons kaartje stond dat er ook een kaaswinkeltje zou zijn met proeverij, maar dit winkeltje was compleet van de aardbodem verdwenen. We hebben hierna nog twee wijnmakerijen bezocht en een klein slokje wijn mogen proeven.
Sjoerd net na het zwemmen

Sjoerd net na het zwemmen

Overal was het echter erg druk, dus besloten we richting het strand, North Cottesloe Beach, te gaan. Sjoerd heeft het koude water getrotseerd en even gezwommen. Het water was mij toch echt iets te koud. Daarna wilden we mooie foto’s maken van de zonsondergang, maar de wolken lieten dit niet toe. Dan maar weer terug richting het vliegveld om de auto in te leveren. Onderweg op z’n Australisch (Amerikaans) een dubbele whopper met kaas langs de weg gehaald. Weer in het hotel moest er nog wat voorbereid worden voor de training van maandag.

Shoppen versus werken
Maandag moest Sjoerd dus werken. Bij het plannen van de training waren ze namelijk vergeten dat het een feestdag was, dus ging de training gewoon door. Ik ben met de taxi richting het centrum gegaan. Eerst ben ik in één van de bussen die door het centrum rijdt gaan zitten om het gehele centrum eens te bekijken. Dat viel een beetje tegen, er was weinig bijzonders te zien. Daarna shoppen in de winkels die wel open waren. De buit: een pyjama, een rokje, een jurk en een vestje.

Perth Mint

Perth Mint

Daarna ben ik naar de Perth Mint gegaan. In dit gebouw worden de munten voor Western Australia gemaakt. Een deel van het gebouw doet dienst als museum. Het museum is erg klein, maar bevat een tweetal bijzondere elementen: een reusachtige gouden munt met een diameter van 80 cm en 12 cm dik en een gewicht van meer dan 1000 kg en een bewaard gebleven gouden nugget van 26 kg. Bovendien is er een demonstratie waarin je ziet hoe goud gesmolten wordt en daarna in een staafvorm gegoten wordt. Helaas bestaat een groot deel van het museum uit een winkel waar je terecht kunt als je teveel geld hebt…

Bij het waterfront

Bij het waterfront

Onderweg naar de Mint had ik al gezien dat alle winkels en eet- en drinkgelegenheden buiten het winkelcentrum gesloten waren. Daarom ben ik maar weer naar het water gegaan en heb daar een paar foto’s gemaakt om vervolgens op zoek te gaan naar een tentje om een kopje thee te drinken. Dat was een hele klus, maar uiteindelijk had ik iets gevonden. Toen Sjoerd klaar was met de training kwam hij samen met een man van de training naar het centrum en hebben we bij een pub wat gegeten en gedronken. Wederom westers: Sjoerd fish & chips, ik Caesar salad met (een beetje te) veel bacon en Parmezaanse kaas.

Terug
Helaas komt aan al het goede komt een einde en dinsdag was het tijd voor mij om weer naar KL terug te keren. Sjoerd bleef nog tot en met vandaag (donderdag) in Perth en komt hopelijk snel thuis. Omdat het vliegtuig pas om half 5 ging, kon ik lekker rustig opstaan, alles rustig inpakken, nog even een boekje lezen en op m’n gemakje naar het vliegveld gaan. Met de ligging van het hotel, kon ik niet ‘even’ naar de stad gaan… Maar voordat ik naar het vliegveld kon gaan, moest ik eerst nog even (bijna) alle labeltjes van mijn nieuwe aankopen afhalen. Je mag namelijk maar vijf nieuwe kledingstukken Maleisië invoeren. Stom regeltje, en wordt eigenlijk nooit gecontroleerd. Maar het zal mij maar gebeuren met al mijn aankopen… Dus braaf labeltjes verwijderd, bonnetjes weggegooid, een deel van de nieuwe kleren tussen de vuile was verstopt, de andere gewoon opgevouwen tussen de andere kleren en twee stuks nieuwe kleren netjes in het tasje van de winkel laten zitten met het bonnetje erbij. Wat ben ik toch braaf…

Thuis
Nu ik weer thuis ben, ben ik al weer druk met de dagelijkse dingen, dingen die geregeld moeten worden voor de wedstrijd van zaterdag, het beantwoorden van alle mailtjes (en dat zijn er heel wat!), stukjes voor de blog schrijven en de deadline voor de Flits komt er weer aan…
Maar, we zijn ‘even’ naar Australië geweest en hebben enorm genoten en ontspannen! Ik merk dat altijd pas goed als ik weer thuis ben, hoe fijn het is om even helemaal weg van alles te zijn…
Op naar de volgende trip!

We hebben genoten!

We hebben genoten!

Leve de koningin van Oz

Door de regenval is de (kolkende) rivier nu 3 meter gestegen

Door de regenval is de (kolkende) rivier nu 3 meter gestegen

Zoals Anja de vorige keer al eindigde, was het hier afgelopen maandag en dinsdag echt pokkeweer. Niet echt weer om Koninginnedag te vieren. Nu had dat op maandag sowieso niet echt gekund, want 30 april is hier gewoon 30 april: een dag als alle andere (werk-)dagen. Dit in tegenstelling tot dinsdag: Labour Day, bij ons beter bekend als Dag van de Arbeid. Dit lijkt een beetje een paradox, want in veel landen, waaronder Maleisië, is het een belangrijke feestdag. Feestdag of niet, duty calls, dus ik ging lekker naar kantoor – achteraf gezien nog niet eens zo’n slechte keuze in verband met het weer. Op dit moment is het een hectische periode waarin de afspraken al staan, dus moeten we er alles aan doen om de afspraken ook daadwerkelijk na te komen.

Dan helpt het niet dat het gisteren (5 mei) ook nog eens Wesak Day was. Ondanks dat dit op zaterdag viel, hadden veel bedrijven vrijdag al vrijaf om dit te compenseren. Dit doet me overigens denken aan Bevrijdingsdag: dit jaar kon iedereen dit vieren (al lijkt het me stug dat veel mensen vrijdag compensatie kregen). Doordat vrijdag dus voor velen vrijaf was, is een aantal afspraken naar voren geschoven. Zodoende was ik dinsdag niet alleen, want een van mijn collega’s moest ineens woensdag al klaar zijn in plaats van donderdag.

Lekkere bitterballen! (is de foto bewogen of heb ik teveel Heineken op?)

Lekkere bitterballen! (is de foto bewogen of heb ik teveel Heineken op?)

Om toch een Koninginnedag gevoel te krijgen, waren we – de hele Nederlandse Vereniging en alle Nederlandse getinte bedrijven – bij de ambassadeur thuis uitgenodigd voor een borrel. De borrel zelf begon om vijf uur, maar wij waren er niet voor zessen. Dat kwam enerzijds omdat we niet op tijd vertrokken, maar anderzijds door het verkeer. We vertrokken vanaf kantoor, wat naar Nederlandse begrippen misschien nog net op loopafstand ligt van de residentie. Met het weer hier en de rondweg die overgestoken moest worden, is dat echter geen optie, tenzij je een portable douche en schone kleren meesjouwt. Dus maar met de taxi de file in die ik elke dag vanaf mijn werkplek mag aanschouwen. Gelukkig waren we nog net op tijd om de speech van de ambassadeur aan te horen, het Wilhelmus mee te zingen en na ‘Leve de koningin’ driewerf ‘hoezee’ te roepen.
De borrel zou eigenlijk om half acht afgelopen zijn, maar volgens mij was er meer dan genoeg ingeslagen. En het is toch zonde om al die haring weg te gooien… Zodoende hebben we tot een uur of tien kunnen bijkletsen met mensen die we hier tot nu toe allemaal al hebben leren kennen, onder het genot van haring, bitterballen, Heineken en Grimbergen. En deze keer hoefden we niet eens te fuiken voor de bitterballen!

Op kantoor was er nog wat nodig van de Ikea (o.a. oranje handdoeken!), dus hadden we bedacht dat we daar gisteren maar eens naar toe moesten. Anja had namelijk al eens ondervonden dat het onmogelijk is om met je karretje bij de auto te komen, dus alleen gaan is nogal onpraktisch als je veel en/of grote dingen bij je hebt. Het beste kunnen we hier op zaterdag samen naar toe. Keerzijde is wel dat naar de Ikea gaan op zaterdag hier zoiets is als op 2e Kerst-, Paas- of Pinksterdag in Nederland. Na drie rondjes door de parkeergarage vonden we eindelijk een plekje, al vond iemand anders dat hij ook recht had op dat plekje. Gelukkig voor ons blokkeerde de uitgaande auto zijn pad en konden we lekker parkeren. Het moderne rijden hier draait meer om assertiviteit…

Stairway to heav... hell?

Stairway to heav... hell?

Na een rondje showroom en magazijn – met uiteraard een pitstop voor de gehaktballetjes – eerst even terug naar de auto en ondertussen tientallen parkeerplek zoekende mensen teleurstellen omdat we echt niet weggingen. Rondom de Ikea zit namelijk ook een heel mall complex met allerhande thema’s en dat wilden wij wel eens bekijken. Stiekem hebben we er best wat leuke en nuttige adresjes gevonden, dus we hebben er goed aan gedaan om hier eens door heen te struinen. Omdat we ’s avonds nog wat op het programma hadden staan, besloten we nu dan toch wel naar huis te gaan. Dit tot groot genoegen van één gelukkige, want er waren nog steeds meer auto’s dan parkeerplekken.

Het idee dat ik heb van navigatiesystemen zonder toeters en bellen, als gebruik maken van file-informatie, is dat ze deterministisch zijn. Als ik vandaag op punt A sta en ik moet naar punt B, dan verwacht ik dat ik dezelfde route krijg voorgeschoteld als morgen of gisteren. Zo niet met ons systeem. Op de een of andere manier kreeg ik een heel andere route suggestie dan Anja de vorige keer. Dit was bij de heenweg al een beetje het geval, maar bij de terugweg werd een en ander wat problematischer, omdat er U-turns dwars door een betonnen muur gemaakt zouden moeten worden, er afgeslagen zou moeten worden bij wegen die er niet zijn enz. En dat terwijl we de nieuwste kaarten hebben. Na een flinke omweg zijn we gelukkig netjes thuisgekomen.

Zoals gezegd hadden we nog een avondprogramma: ‘The Wizard of Oz’ werd opgevoerd bij een theater om de hoek. Helaas is dat om de hoek hemelsbreed misschien driehonderd meter, maar qua loopafstand al snel meer dan een kilometer, doordat we een spoor moeten kruisen en daarnaast twee keer hetzelfde eind parallel aan het spoor moeten lopen. Lekker luxe met de auto dus. Bijkomend voordeel was wel dat we onze blik voor het avondeten weer konden verruimen, want we hoefden zodoende niet pal naast huis iets te gaan eten.

Terras uitgebouwd op straat

Terras uitgebouwd op straat

Van een klant van ons heb ik al eens begrepen dat een Chinese tent hier in de buurt hele lekkere Chinese (vis-)curry en chickenwings had. Het grappige was dat ik de tent al wel kende, want toen hij probeerde uit te leggen waar het was, vroeg ik of die niet naast een kapsalon zat; de kapsalon waar ik nu twee keer geweest ben. Het bleek inderdaad die tent te zijn. Dan moet je bedenken dat de goede man hier zo’n 40 kilometer vandaan woont en uit het gehele culinaire bos hier in de regio juist deze ‘boom’ aanprijst. Dan moesten we dat maar eens proberen.

Netjes alles opgegegeten

Netjes alles opgegegeten

En inderdaad: we zijn niet teleurgesteld. De curry had een heerlijke smaak en was goed gevuld met vis, okra, boontjes, aubergine en een soort gefrituurde tofu. Zelfs Anja heeft hier van mee zitten smullen (met uitzondering van de vis natuurlijk).
De cast na de show

De cast na de show

Daarnaast de chickenwings geprobeerd en ook hiervoor geldt: geen woord gelogen! Om nog aan onze groenten te komen hadden we ook een soort paksoi besteld. Daarnaast ook nog een ‘kong po chicken’, want we hadden slechts een paar chickenwings. ‘Helaas’ moeten we nog steeds leren dat bij een gemiddelde Chinese gelegenheid hier small porties helemaal niet small zijn. Aan twee tot drie gerechtjes hadden we al meer dan genoeg gehad.
Voor uitbuiken was geen tijd, want we moesten door naar het theater. Het was een hele geslaagde show, waarin een zeer grote dosis humor verwerkt zat. Er zaten ook wat lokale grapjes in, die we zelfs al begrepen!

Weg in eigen land

Een aantal weken geleden werd ineens duidelijk dat ik ‘even’ naar Nederland zou moeten voor het werk. De eerste reactie was: leuk, gaaf! Echter, naarmate de tijd vorderde had ik steeds meer zoiets van: moet dat nu echt? We zitten hier net, we hebben nog geen heimwee, we… uhm… ik zou gaan en niet wij. Zoals Anja in het voorgaande stukje al schreef, hebben we nog wel lang nagedacht of we niet samen zouden moeten gaan. We hebben hier nog best een tijdje mee geworsteld. Maar goed, vrienden en familie zijn overdag ook bezig, ik zou de hele dag moeten werken en bovenal speelde uiteraard het kostenplaatje een grote rol.

Omdat het maar voor een week was, had ik niet zoveel spullen nodig. Bijkomend voordeel was wel dat ik op de terugweg de hele koffer vol kon proppen met ‘boodschappen’. In de voorbije weken hebben we al een lijstje bijgehouden. Ook mijn collega’s hadden nog wensen – heel gek, men is hier (ook) dol op stroopwafels. Er was echter één maar: de liter alcohol die ik op de terugweg mocht importeren was voor ons zelf gereserveerd.

Met een nagenoeg lege koffer en boodschappenlijst in de hand kwam ik zondagmorgen vroeg aan op Schiphol. Dat leverde wel een heel erg raar gevoel op. En dat lag niet alleen aan de temperatuur die een stuk lager lag. Daar sta je dan, weg in eigen land terwijl je geen ‘thuis’ meer hebt, maar toch nog steeds een soort thuis(-komst)gevoel. Tegelijkertijd was alles zo vertrouwd: ik kon de omroepen verstaan, de borden begrijpen, wist precies welke trein ik moest pakken. Wel werd het rare gevoel versterkt toen ik, eenmaal in Eindhoven aangekomen, moest inchecken in een hotel. Het communiceren met Anja was ook even wennen. Waar ik normaal rekening houd met mensen die later leven dan ons, moest ik nu goed opletten dat het in KL niet te laat zou zijn.

Ook levert zo’n rare situatie ook hele leuke taferelen op. Zo wilde een straatverkoper mij een abonnement op Voetbal International aansmeren. Op zich leuk om dan te beweren dat hij niet kan garanderen dat het bij mij bezorgd kan worden. Hij kon zich niet voorstellen dat dit niet kon. Totdat de aap uit de mouw kwam natuurlijk. Ook even langs wippen bij mensen die je totaal niet verwachten leverde erg leuke reacties op. Het was zelfs zo dat bijna iedereen meteen Anja een mailtje stuurde nadat ik langs geweest was. Gelukkig ben ik netjes geweest…

Een potje bandplakken

Een potje bandplakken

Dat ik toch echt in Nederland was, merkte ik weer toen ik de fiets van het werk kon gebruiken. Oorspronkelijk heb ik deze ‘gedoneerd’ – er zit zelfs nog een labeltje aan het sleuteltje met de aanduiding dat dit Sjoerd zijn fiets is – maar na wat opknapwerk is dit een heuse bedrijfsfiets geworden. Omdat ik door het tijdsverschil de eerste dagen ’s ochtends wat vroeg wakker was, kon ik er lekker op uit en mezelf uitleven op de fiets. Dat fietsen niet altijd even leuk is, merkte ik helaas ook. Toen ik dinsdagavond na een lekker diner bij Saskia en Stan weg wilde rijden, bleek de achterband lek te zijn. Kon ik nog even een potje oud-Hollandsch band plakken spelen.

Van veel mensen hebben we al eens begrepen dat even naar Nederland gaan enorm veel energie kost. Ondanks dat ik dit nu kan beamen, moet ik zeggen dat het me niet is tegengevallen. Ik had nu namelijk meer een gevoel van ‘als je er dan toch bent, maak er dan wat van’. Het zou een beetje raar zijn als je elke avond in je eentje op je hotelkamer zou moeten zitten. Zodoende zat elke minuut vrije tijd buiten mijn werk – ja, er is ook wel degelijk nog gewerkt deze week – helemaal volgepropt met borreltjes, hapjes eten en bezoekjes. Ondanks dat het energie kost, levert het ook heel veel energie op. Het enige nadeel is, dat je dan pas beseft hoeveel mensen je eigenlijk nog niet eens de kans hebt gegeven om gezellig bij te kletsen of een vorkje mee te prikken. Vooraf hadden we mijn komst bewust niet aan de grote klok gehangen, omdat ik een beetje bang was om mensen bij voorbaat al teleur te stellen. Iets wat zelfs ook al gedurende de week moest gebeuren, helaas…

Omdat ik pas op zaterdagavond terugvloog, kon ik ’s ochtends nog even op pad om het boodschappenlijstje af te werken. Naast de ‘gebruikelijke’ zaken als stroopwafels, drop en kaas, nog wat specifieke dingen waar we hier nog geen alternatief voor hebben gevonden en op verzoek van mijn collega’s Chan en Dennis ook nog wat exclusieve Cubaanse sigaren.

Oscar bij Peetoom Sjoerd

Oscar bij Peetoom Sjoerd

Zoveel tijd had ik echter niet, want er stonden mij namelijk nog twee belangrijke zaken te wachten: ik zou nog langs mijn zusje gaan en ik zou mijn petekind Oscar zien. Toeval bestaat dan wel niet, maar het kwam wel heel mooi uit dat hij uitgerekend deze week geboren is! Het was een heel bijzonder gevoel om hem in mijn armen te mogen hebben. Hopelijk doen er zich de komende jaren nog genoeg mogelijkheden voor om hem weer even te zien. Ik had dan ook graag nog even willen blijven. Van papa mocht dit ook wel, want Oscar bleef erg rustig slapen in mijn armen. Maar goed, het ticket was toch echt geboekt voor zaterdag, dus door naar Schiphol.

Daar heb ik nog gezellig wat gedronken en gegeten met Milou. Dit konden we uitgebreid doen, omdat het vliegtuig een uur vertraging had. Daarna door de douane en op weg naar de gate. Na de security check bij het wachten schrok ik ineens op, want mijn naam werd omgeroepen. Gelukkig was het niet ernstig: of ik misschien van plek wilde ruilen, zodat een gezin ‘herenigd’ kon worden. Aangezien ik toch alleen was maakte me dit totaal niet uit. Of ik nu voor, achter, links of rechts zou zitten, ik zou weer naar KL gaan. En dat was maar goed ook, want ik had echt zin om weer naar huis te gaan!