Heerlijk die bureaucratie!

Na de trip naar Hong Kong moest er de rest van de week weer gewerkt worden en moesten er dingen geregeld worden. We hadden twee brieven van de bank ontvangen, gericht aan Sjoerd, dat de creditcards voor mij klaar waren. Wij dachten dat er een typefoutje gemaakt was en dat er één kaart voor mij was en één kaart voor Sjoerd. Wij dus maar in de pauze naar de bank. Bij de bank moet je overal een nummertje voor trekken. Wij stonden rustig te wachten; wij waren namelijk de volgende bij balie 13. Opeens duwde een echtpaar zich tussen mij en de balie. Ze kwamen ‘alleen’ even een creditcard ophalen en vonden dat ze geen nummertje nodig hadden! En je raad het nooit: het waren Hollanders! Ik stond demonstratief te wachten met mijn nummertje, maar toch wisten ze voor te dringen. Even later kwam de dame die ons eerder geholpen had bij de inschrijving (waarmee we toen 2 uur gezeten hebben) langs en hielp ons maar. Het Nederlandse echtpaar begon te klagen dat het toch niet kon dat er twee klanten (2×2 mensen dus) tegelijk geholpen werden aan één balie en lieten ons zeker niet zitten op de stoelen die wij ondertussen wel konden gebruiken na het staan wachten.

Wat bleek: er was helemaal geen kaart binnen gekomen voor mij; alleen twee voor Sjoerd. Waarom twee zou je zeggen? Nou, dat was ook mijn eerste vraag: één Mastercard en één American Express. Lekker handig dus. Ik moest mijn telefoonnummer maar opschrijven, dan zouden ze bellen als mijn kaarten binnen waren. Vervolgens moesten we weer een nieuw nummertje trekken en een formulier invullen om een pincode op de creditcards te zetten (want dit was niet echt de normale gang van zaken om er een pincode op te zetten…). Overigens was dit een tijdelijke pincode, die je in de ATM machine weer aan moest passen naar een definitieve. Vervolgens wilden wij graag dat de creditcard betalingen maandelijks automatisch afgeschreven worden van onze rekening (ook dit is niet de normale gang van zaken hier). Weer twee formuliertjes invullen en deze inleveren bij een andere balie. Gelukkig hoefde je hiervoor geen nummertje te trekken. Overigens zijn deze formulieren erg vaag. Er staan wel 30 vragen op, waarvan je er meestal maar 5 tot 10 hoeft in te vullen. Maar welke wel, en welke niet, dus blijft de grote vraag.

Donderdag ben ik boodschappen gaan doen en heb ik voor het eerst de debitcard (soort pinpas) gebruikt. Ik dacht dus te gaan pinnen en wachtte tot ik mijn pincode in moest toetsen. Moest ik alleen mijn handtekening zetten. De debitcard bleek ook een creditcard (Visa) te zijn (zonder pincode) en ik had dus blijkbaar met creditcard betaald. Blijkbaar kun je alleen ‘pinnen’ bij de ATM machine en heb je alleen hiervoor een pincode nodig. Voor de rest heb je alleen een handtekening nodig. Lekker fraudegevoelig! Ik vroeg me direct af waarom wij dan nog twee ‘echte’ creditcards nodig hadden.

De volgende dag werd ik gebeld door de bank dat mijn creditcard gearriveerd waren en wanneer ik ze kwam ophalen. Wanneer je komt maakt eigenlijk niet uit, je kunt toch geen afspraak maken… Ik ben vrijdag maar meteen naar de bank gegaan. Nee, het was niet lang wachten, ik zou meteen aan de beurt zijn bij balie 13. Maar de dame bij deze balie vond het belangrijker met een collega te gaan babbelen. Uiteindelijk na een half uur gewacht te hebben, had ik dan eindelijk de creditcards gekregen. Opnieuw een nummertje getrokken (en formulieren ingevuld) om een pincode op de creditcards te zetten. (NB: deze pincode is alleen om bij de ATM machine geld op te nemen, voor betalingen is alleen een handtekening nodig) Toen ik eenmaal aan de beurt was, moest ik mijn (tijdelijke) pincode intoetsen. Toen dit voor de eerste kaart gebeurd was, werd ik naar de balie ernaast gestuurd, zonder dat er iets gezegd was. Deze dame probeerde iemand te bellen, maar kreeg geen contact. Toen zei ze ‘excuse me’ en liep weg. Dit gebeurt wel vaker, maar meestal moeten ze dan iets pakken of een kopie maken. Maar deze dame bleef meer dan een half uur weg en zat aan de andere kant van het gebouw te bellen. Ik heb aan een collega van haar gevraagd wat er aan de hand was, maar zij kon geen antwoord geven. Ondertussen bleef de telefoon op haar bureau maar rinkelen. Ik werd er gek van! Na meer dan een half uur kwam ze terug. Er bleek een technisch mankement met mijn kaart te zijn. Ik moest maandag maar weer terugkomen, dan zou het moeten lukken. We zullen zien… Ondertussen was ik behoorlijk boos en probeerde ik haar duidelijk te maken dat het kan gebeuren dat er technische problemen zijn, maar dat je dan toch even iets tegen je klant kan zeggen en niet zomaar meer dan een half uur weglopen? Volgens mij begreep ze dat niet echt, maar er kom een ‘I’m solly’ uit. Daarna moest in nog even twee formulieren invullen voor de maandelijkse automatische afschrijving en langs deze vriendelijke meneer gaan.
Zoals jullie begrijpen, heb ik aan al dit soort dingen bijna een dagtaak!

Maar er gebeuren ook leuke dingen! Donderdagavond zijn twee collega’s van Sjoerd, Dennis en Chan, komen eten. Op Kerstavond waren we bij Dennis thuis uitgenodigd voor een simpel diner. Dit bleek toen zeker geen simpel diner, maar een hele tafel vol lekker eten. Ik moest dus alles uit de kast halen. Daarbij komt dat Chan en Dennis Chinezen zijn, die met een biertje geen moeite hebben. Wel meer dan één, want onze biervoorraad is nu op! Ik heb de hele tafel vol gezet met eten: chickenwings, gehaktballetjes in tomatensaus, zelfgemaakte puree, maïskoekjes, ratatouille en watermeloen met feta. Dat ging er goed in! Een toetje ging er daarom helaas niet meer in.

Sjoerd's nieuwe speeltje

Sjoerd's nieuwe speeltje

Daarna hebben we nog een spelletje gespeeld. Alhoewel de mensen hier helemaal niet van de spelletjes zijn, beviel het ze toch goed en hebben we lekker gelachen. Ik moest de volgende dag iets minder lachen, toen ik de afwas zag. We hebben namelijk geen afwasmachine…

Afgelopen weekend hebben we lekker rustig aan gedaan en lekker bij het zwembad gelegen. En zondag heeft Sjoerd een nieuw speeltje gekocht: een bestuurbaar vliegtuigje. De rest van de dag vloog er een vliegtuigje door het huis!

Weer een week voorbij gevlogen…

Zoals Sjoerd eerder deze week al schreef, hebben we een auto gevonden! Woensdag was het dan zover. De dagen ervoor hebben we de geldautomaten platgelopen, omdat het bedrag contant betaald moest worden of via een bankers cheque. Dat laatste komt bijna op hetzelfde als contant neer, omdat je het geld contant aan de bank moet geven en die maakt dan een cheque, zodat de eigenaar het geld later weer op kan nemen. Aangezien je per rekening per dag maximaal 400-500 euro op mag nemen, was het een hele klus. Maar woensdag hadden we al het geld verzameld.

De verkoper zou ons om 12 uur op komen halen om alles te regelen. Hij kwam echter pas om 13.30 uur… Dat is volgens mij het Maleisisch ‘Brabants kwartiertje’. Geef mij dan maar Brabant. Daarna op weg naar de JPJ, het Road Transport Department, waar de auto overgeschreven moet worden. Eerst moesten we nog naar de bank om de cheque te regelen en daar was het super druk. Gelukkig was het bij het JPJ iets minder druk. Daarna nog wat papieren invullen etc en de auto is van ons! De verkoper vroeg of wij hem thuis wilden brengen, dat was niet zo ver weg. Ik begreep in Sentul, waar wij zelf ook wonen en dus niet echt ver weg. Later bleek dat het ongeveer aan de andere kant van de stad was. Sjoerd was daar zeker niet blij mee, omdat hij nog naar het werk terug moest. Uiteindelijk kwamen we daar om 17 uur aan. Ik was blij dat ik ’s ochtends al het parkeerpasje en parkeerkaart voor ons appartementencomplex geregeld had. Ik heb helaas nu geen foto’s van de auto, die staan op Sjoerd’s telefoon.

Verder is deze week weer voorbij gevlogen. Sjoerd’s baas uit Nederland en een andere collega waren hier en maandag gingen wij met zijn baas en zijn vrouw uit eten en woensdag wederom met hem en alle collega’s uit KL inclusief partners. Gisteren is die andere collega bij ons thuis komen eten en daar was ik ook nog wel even mee bezig.

Toen ik met de vrouw van Sjoerd’s baas aan het praten was, kwamen wij erachter dat wij allebei op zoek waren naar een juspers. Simpel, zou je zeggen. Maar wat in Nederland makkelijk te vinden is, kun je hier dagen voor zoeken. En naar wat voor winkel moet je gaan? Dit is maar een voorbeeld, maar veel voor ons ‘doodnormale’ dingen kun je hier niet zomaar krijgen. Het houdt me wel bezig… Ik denk dat wij maar een lijstje gaan maken voor als we een keer terug gaan naar Nederland… Uiteindelijk is het ons beide gelukt een juspers te vinden; geen elektrische, maar een klein simpel handmatig ding, zie foto. Ze hebben hier namelijk 1000 soorten sapcentrifuges en dergelijke, maar geen elektrische juspers (voor zover ik weet).

Vandaag hebben we ook een pakketje uit Nederland ontvangen van Sjoerd’s ouders: twee kaarsen (een Ajax kaars en een kaars in een Bavaria bierglas) en Hollands gekleurde, gebreide zakjes voor onze spelletjes (om de steentjes in de doen). Super leuk!

Vanavond gaan we maar eens op pad met de nieuwe auto en kijken of we een boodschapje kunnen doen. En de rest van het weekend wennen aan de auto en een Tom Tom aanschaffen. Oh ja, en we moet het bureau voor de computer dat we gekocht hebben nog in elkaar zetten. Morgenavond is de Nieuwjaarsborrel van de Nederlandse Vereniging in Maleisië met Heineken bier en Van Dobben bitterballen. Hebben we zin in en hopelijk ontmoeten we weer leuke mensen!

Ons nieuwe thuis

Kaartjes

Kaartjes

Ondertussen hebben wij al post uit Nederland ontvangen! Vijf kaartjes en een pakketje met een kookboek en (chocolade)pepernoten. Dit laatste was het afscheidscadeau van mijn werk, wat opgestuurd is vanwege de beperkte ruimte in onze koffers. Super! We hebben genoeg Nederlandse lekkernijen meegekregen: naast pepernoten natuurlijk ook drop en stroopwafels.
Kaartjes

Kaartjes

Gaan we lekker van smikkelen! Helaas moet alles wel in de koelkast omdat het anders smelt en/of heel snel bederft. Samen met de kaartjes die wij in Nederland al ontvangen hebben, staan ze nu in ons nieuwe huis in Kuala Lumpur. Maakt het een beetje eigen. We hebben ook al wat fotolijstjes gekocht en in ga binnenkort wat foto’s uitzoeken om af te laten drukken. Dan wordt het nog wat meer eigen.

Zicht op binnenterrein

Zicht op binnenterrein

Aan de ene kant hebben wij zicht op het binnenterrein met zwembaden en speelvoorzieningen en aan de andere kant hebben we zicht op de stad. Het binnenterrein ligt op de 5e verdieping. De lagen daaronder zijn allemaal parkeergarage. Zelf zitten we op de 10e verdieping, wat ik zelf net mooi vind.
Zicht op stad

Zicht op stad

Het appartement zelf is redelijk groot en erg licht en wordt steeds meer aangekleed. Op de foto’s ziet het er netjes uit, maar in werkelijkheid is alles behoorlijk vies en is een schoonmaakbeurt nodig. Dat ga ik dan ook maar doen de komende tijd. Sowieso moet je wat meer schoonmaken dan in Nederland, vanwege de warmte, de beestjes en het feit dat we een witte tegelvloer hebben waar je alles op kunt zien.

Woonkamer

Woonkamer

Sjoerd is deze week echt aan het werk gegaan en is dus de hele dag weg. Deze week heb ik me goed geamuseerd. Vooral het boodschappen doen neemt nog veel tijd in beslag. Alles moet met de metro en te voet, want we hebben nog steeds geen auto. En de dichtstbijzijnde supermarkt ligt niet echt om de hoek… Vanwege het warme weer (veel drinken) en omdat we geen kraanwater drinken (smaakt naar chloor en is lauw), is het een heel gesjouw. Zojuist heb ik zo’n Rolser karretje gekocht om het iets makkelijker te maken. Maar als je dan thuis bent, kun je meteen een frisse duik nemen in het zwembad. Lekker! Ook is er een fitness ruimte, waar ik me vanmorgen flink heb uitgeleefd.

Zojuist ben ik nog in de stad geweest om cadeaus te kopen voor vanavond. Dan is er namelijk een expat feestje en iedereen moet een kerstcadeau meenemen voor een ander. Hopelijk ontmoeten we hier wat leuke mensen, want hier in het complex is iedereen erg op zichzelf.