Eerste keer samen terug in NL

Ondertussen zijn we al weer anderhalve week, bijna twee weken, in Nederland en het bevalt prima! Heerlijk weertje, lekker overal met de fiets naartoe, vrienden en familie ontmoeten, overal lekker eten, … Momenteel zien we er tegenop om weer terug te moeten, maar hopelijk verandert dat de komende weken nog wel.

Haring happen

Haring happen

Het begon allemaal zondagochtend 5 augustus op Schiphol. Sjoerd’s ouders en zusje (Milou) stonden ons op te wachten en we vlogen elkaar in de armen. Nog voordat we in de auto stapten om samen te gaan ontbijten, werd er nog een haring verorberd door Sjoerd en kreeg ik twee flessen wijn in mijn handen geduwd. Wat een aankomst! Daarna hebben we gezellig bijgekletst tijdens een extra lang ontbijt, waarna we afscheid namen van Milou en weer terug reden naar Schiphol, omdat ik nog twee herhalingsvaccins wilde halen. Ik heb namelijk mijn twijfels of ik in Kuala Lumpur precies hetzelfde zou krijgen en wil geen risico lopen. Daarna lekker in de auto naar Eindhoven en nog een drankje gedaan op het terras van het hotel. Wel gek om in je ‘eigen’ stad in een hotel te slapen. Nog gekker dat iedereen Nederlands spreekt en je dus op moet letten met roddelen…

Terrasje voor het hotel

Terrasje voor het hotel

We hadden een auto gehuurd (die ik maandag pas op kon halen), maar een fiets is ook wel handig. Mijn eigen fiets wel te verstaan. Deze stond bij vrienden en konden we direct ophalen. Sjoerd kon zijn fiets nog niet ophalen, dus hadden we een fiets op het station gehuurd en gingen we op weg naar iets wat we altijd deden als we terug kwamen van vakantie: naar de friettent om de hoek. Frietje speciaal, frietje stoof en een kroket. Wat smaakte dat goed! Toen we weer terug waren in het hotel vielen we als een blok in slaap om vervolgens midden in de nacht weer wakker te worden.

De eerste twee weken moet Sjoerd nog werken en vanaf morgen is het echt vakantie! De eerste week was hij in België voor een project en bleef daar ook slapen. Dus nu was ik voor de verandering weer eens alleen, maar dan in Nederland. In Eindhoven nog wel! Maar de week vloog voorbij. Nadat ik maandag de auto had opgehaald ben ik naar mijn ouders gegaan. Wat heerlijk om elkaar weer te zien! Maar het voelde ook als thuiskomen, want vooral het laatste stukje in de auto over de slingerweggetjes voelde zo vertrouwd. Alsof ik er gisteren nog was geweest.

Floriade

Floriade

We gingen ’even’ naar Horst om een rondje door het centrum te wandelen en een ijsje te eten, maar dat werd iets langer. We liepen langs een modezaak met een flinke opruiming en dat kon ik niet weerstaan. In Kuala Lumpur kan ik bijna geen kleren vinden, want ze zijn allemaal te klein. Hier ging een wereld voor mij open. Een beetje sneu voor mijn vader, want hij heeft volgens mij wel twee uur gewacht in die winkel… Maar het resultaat mag er zijn: 6 stuks nieuwe kleren. Helaas was er toen geen tijd meer voor een ijsje… Na een Hollandse maaltijd (heerlijk) was het tijd voor een avondwandeling, lekker door het platteland. Wat is dat heerlijk zeg! Dat missen wij echt in KL. Gelukkig bleef ik slapen en konden we onder het genot van een wijntje verder kletsen en genieten van een film.

Floriade

Floriade

Dinsdag zijn we naar de Floriade geweest. Erg mooi en erg gezellig. Toch wel bijzonder als je je beseft dat het maar eens in de 10 jaar in Nederland is. En zo dichtbij. Gelukkig was er vandaag wel tijd voor een ijsje. En om de dag af te sluiten een frietje. Deze keer met een andere Hollandse snack: een kaassoufflé. ’s Avonds ben ik maar weer naar het hotel gegaan, want woensdag moest ik toch echt wel even wat doen op de laptop, inclusief een dvd’tje branden wat toch iets langer duurde dan gedacht. Tussendoor nog even geshopt naar bikini en bh’s, iets wat in KL echt onmogelijk te vinden is in mijn maat. Vooral de bikini bleek lastiger dan gedacht, want het is hier al een tijdje uitverkoop. Maar uiteindelijk ben ik toch geslaagd.

Donderdag ben ik weer naar mijn ouders gegaan en ben ik ’s middags lekker gaan fietsen met mijn vader. Na een heerlijke pot spaghetti en een wijntje ’s avonds bleef ik weer een nachtje slapen. Vrijdag hebben we nog een mooie wandeling langs de Maas gemaakt en ben ik weer richting Eindhoven gegaan omdat ik afgesproken had even op bezoek te gaan bij Patricia. Die had, zoals altijd, erg uitgepakt en ik moest wel blijven eten. Wat vervelend zeg! Na weer helemaal bijgepraat te zijn ben ik weer naar het hotel gegaan om vervolgens naar de Dommelstraat te gaan om (eindelijk) Sjoerd weer te zien. Hij had een klant (Tim) meegenomen die wij in Perth al ontmoet hadden en die die week ook in België moest zijn voor hetzelfde project. Ze waren al lekker aan het bieren en dat werd voortgezet in de Bierprofessor. De naam zegt genoeg denk ik… Daarna werd het nachtelijk snacken nog uitgeprobeerd, terwijl ik ondertussen al moe in mijn bedje lag.

Haring happen met Tim

Haring happen met Tim

Zaterdag ochtend hebben we Tim nog iets meer dan de Hollandse cultuur laten zien en hem meegenomen naar de Woenselse Markt en hem haring en verse stroopwafel laten proeven. De haring was niet echt een succes. Hij wilde nog iets meer van Nederland zien en vertrok ’s middags met de trein naar Amsterdam. Wij zijn ’s middags naar de kapper gegaan. Helaas was de kapster die ons altijd knipt er niet, maar kon Sjoerd nog wel geknipt worden. Het gekke is dat mensen dan vragen of je al op vakantie bent geweest. Als je dan antwoordt dat je hier op vakantie bent, snappen ze er helemaal niets meer van… Zo ook elke keer als ik wil betalen met mijn Maleise bankpas. Daarna zijn we nog even langs ‘onze’ supermarkt gegaan en daarna langs enkele mensen uit onze oude buurt. Helaas waren ze allemaal niet thuis en gingen we direct door naar Veldhoven om Sjoerd’s fiets op te halen. Zoals altijd is dat niet even langsgaan, maar meteen gezellig twee uur bijkletsen. ’s Avonds zijn we bij Tortilla’s (Mexicaans) gaan eten; mijn oude werk. Gelukkig zagen we nog twee bekende gezichten. Ben benieuwd hoeveel dat er volgende keer nog zijn…

Bowlen

Bowlen

Zondag was het super mooi weer, maar we hadden afgesproken te gaan bowlen in Utrecht met Sjoerd’s zusje Milou en broer Guido en zijn vrouw. Gelukkig besloten we toch te gaan bowlen, want het werd erg gezellig. Volgens mij heeft iedereen wel een keer gewonnen. Daarna nog een drankje op het terras, vervolgd door eten bij de Griek. Erg geslaagd! En wat ben ik weer blij met Westers eten. Maar misschien dat we over twee weken weer verlangen naar Oosters eten…

Maandag was het weer tijd voor werk voor Sjoerd en ging ik mee naar kantoor omdat we een presentatie wilden geven aan de Nederlandse collega’s over ons leven in KL en het kantoor daar. Daarna nog wat bijpraten, lunchen en weer terug naar het hotel. ’s Avonds gingen we bij een collega thuis eten.
Dinsdag ben ik weer naar mijn ouders gegaan en zijn we bij mijn tante op bezoek gegaan. Dan gaat de tijd heel snel, vooral met al dat gereis, en moest ik al weer naar Eindhoven, want we hadden een etentje gepland staan, wederom met collega’s. We gingen bij De Bengel eten. Zij staan bekend om hun lekkere spare ribs, dus die moest ik maar weer eens proberen.

Foto's maken op de Floriade

Foto’s maken op de Floriade

Gisteren ben ik weer gaan shoppen (laatste keer?) en daarna gaan lunchen met een oud collega van mij. Nou ja lunchen? Volgens mij hebben we drie uur op de Markt gezeten en alleen maar gekletst. Op de terugweg naar het hotel nog een ijsje gepakt en toen ouderwets naar de Appie gegaan om boodschappen voor het avondeten te halen. De keuze was niet moeilijk: BBQ’en. Dat hadden we nog niet gedaan in NL. Terwijl de kolen aan het opwarmen waren, kwam Sjoerd ook en hebben we een erg geslaagde avond gehad. We moesten alleen even wachten voordat we naar huis konden, want er kwam me toch een stortbui langs… Eén zoals we in KL maar al te goed kennen, maar voor Nederlandse begrippen wel bijzonder was.

Vanmorgen kwam Sjoerd’s collega Helen mij ophalen om te lunchen bij haar thuis. Ondertussen ben ik weer thuis en ik vond dat we ondertussen toch echt een stukje voor voor de blog moesten schrijven. Dus bij deze.
Morgen ga ik nog bij mijn zusjes op bezoek en daarna begint de vakantie toch echt voor ons. Erg vol, maar we zijn niet voor niets in Nederland…

Een weekendje rustig aan

Borrel in de View

Borrel in de View

Dit weekend hebben we maar wat rustiger aan gedaan na Melaka vorig weekend en het FRIM afgelopen woensdag. Het weekend begon eigenlijk al op donderdagavond. We zouden met twee collega’s van Sjoerd (Dennis en Chan) en een ex-collega (Jenny) iets gaan eten. Aangezien alle drie van Chinese afkomst zijn, was het duidelijk dat het Chinees zou worden.
Chinees restaurant

Chinees restaurant

Eerst hebben we maar een borreltje gedronken in de View, de bar op de bovenste verdieping van de GTower. Dit om de files te ontwijken, en eerlijk gezegd ook omdat een borreltje er altijd wel in gaat…
Het restaurant waar we naar toe zijn gegaan was Chinees, maar met een beetje Thaise invloed. Hét gerecht dat ze hier serveren is vis in een pittige bouillon. De presentatie is geweldig, zie de foto.
De presentatie van de vis

De presentatie van de vis

Naast het bekende varkensvlees, groenten en tofu nog twee bijzondere gerechten: lamsvlees (heb ik nog nooit bij een Chinees gegeten) en een taartje van volgens mij radijs (dat stomen ze en bakken het daarna) gevuld met sjalotten, gedroogde pepers, cashewnoten en gember. Wederom een geslaagde keuze. Het adres staat al genoteerd voor een volgende keer. Daarna heeft Jenny ons naar huis gebracht en hebben we haar ons appartement laten zien. Toen nog even verder gebabbeld en toen was het al ver na twaalven…

Snow car wash

Snow car wash


Gelukkig hebben we erg genoten van donderdagavond, want Sjoerd moest vrijdagavond op het werk blijven. Ze hadden namelijk (voor het eerst) een video conferentie met Nederland én Houston. Zaterdag hebben we onze auto laten wassen. Werd tijd. We wisten niet precies wat we ons hiervan voor moesten stellen en al helemaal niet hoeveel het zou kosten. Ze kennen hier niet van die carwashes bij het tankstation, zoals in Nederland. Ook geen automatische wasstraten. We hebben dus maar een bordje ‘carwash’ gevolgd en kwamen uit bij een betonnen plaat met een overkapping en een klein hokje met spullen. Overigens staat er op veel bordjes ook ‘snow wash’, zoals hier ook het geval was. Wij vroegen ons af wat hiermee bedoeld werd. Misschien was het wel Maleis? Direct werd duidelijk wat dit was: ze spuiten een soort van sneeuw over je hele auto! Daarna wassen (heel grondig, inclusief schrobben op velgen) en schoon spuiten. Als je denkt dat ze dan klaar zijn, nee hoor. Dan gaan ze de auto handmatig droog maken, portieren schoonmaken, matten uitkloppen, uitgebreid stofzuigen. Zelfs het dashboard en de voorruit worden aan de binnenkant schoongemaakt. Dan gaat er nog een soort van wax op het dashboard. Bijna een uur later (en niets hoeven doen) moet je 10 ringgit (2,50 euro) afrekenen! En dat voor drie man die bezig zijn geweest. Deze keer hebben we op een stoeltje, onder het genot van een teh tarik (in een handig meeneemzakje!) die we bij het stalletje ernaast gekocht hadden, alles aanschouwt. Volgende keer misschien om de hoek gaan lunchen, zoals de meeste mensen doen.

Teh tarik in een handig neeneemzakje

Teh tarik in een handig neeneemzakje

Later op de dag zijn we richting Bukit Bintang gegaan omdat Sjoerd nieuwe schoenen nodig had voor het Koninginnebal dat over twee weken plaatsvindt. Ook moesten er nog wat spullen voor het kantoor gekocht worden. Daarna weer lekker gegeten bij Jalan Alor (Bart en Patricia weten wel waar dat is en dat je er lekker kan eten) en toen was het weer tijd voor onze maandelijkse massage. Heerlijk!

Vandaag zijn we op pad geweest voor een jurk voor het Koninginnebal. Ik had eerder al eens gezien dat ze in Mid Valley Megamall een hele hoop leuke winkeltjes hebben met jurken. Het leek een lange zoektocht te gaan worden omdat ze hier alleen maar kleine maatjes hebben. De eerste winkel bevestigde dit. Maat XL hier is toch heel anders dan in Nederland… En meestal hebben ze niet eens XL… Erg frustrerend. Eindelijk hadden we een keer een verkoopster met verstand van zaken getroffen (komt hier niet veel voor). Ze zijn hier namelijk in staat om mij een S’je te verkopen… Ik vroeg deze verkoopster of ze misschien ook winkels kende met iets grotere maten. We zijn direct naar deze winkel toe gegaan. En ja hoor: ze hadden jurken die mij pasten! Uiteindelijk moesten we zelfs kiezen uit twee even mooie jurken… Daarna nog gezocht naar bijpassende schoenen. Je gelooft het niet, maar schoenen kopen is hier ook erg lastig voor mij. Bijna alle schoenen zijn namelijk te smal! En ze moesten ook nog eens passen bij de jurk. Bijna een onmogelijke opgave. Waarschijnlijk worden het toch de schoenen die ik thuis nog heb liggen.

Daarna wilden we nog een klein boodschapje doen bij de Carrefour. Ze zijn de hele winkel aan het verbouwen, waardoor we helemaal om moesten lopen en bij de elektronica en dergelijke binnen kwamen. Hier baalden we in eerste instantie een beetje van, omdat we zo snel mogelijk naar huis wilden. Maar toen viel mijn oog op een aanbieding van een oven. Wij hebben in ons appartement wel een combimagnetron, maar na een keer brownies proberen te maken, was het voor mij duidelijk dat de ovenfunctie het absoluut niet deed en de magnetron alleen een grill functie had. Ondertussen mis ik een oven wel erg, dus we moesten er niet lang over nadenken: meenemen!

Nu weer lekker thuis en nog wat uitrusten voor de komende twee weken: Sjoerd’s baas en zijn vrouw komen weer naar KL, evenals de financieel manager. Ook krijgen we weer ‘echt’ bezoek uit NL: Eric en Ev komen een paar dagen logeren, als afsluiting van hun reis door Vietnam. Dat wordt weer de toerist uithangen!

Een lang weekend bezoek uit Nederland

Update: nu met foto’s!!!

Afgelopen vrijdag landden Patricia, Bart en hun twee zoontjes Mathijs en Jasper in Kuala Lumpur. Na ruim drie weken door Vietnam en Cambodja getoerd te hebben, besloten ze hun reis door nog een paar dagen bij ons door te brengen. Na onze ervaringen met de auto naar het vliegveld, hebben we ze maar aangeraden de trein te pakken. Gezien het weer was dat waarschijnlijk niet eens zo’n slechte keuze, want de heftige regenval zorgde ongetwijfeld voor veel files. Daar kwam bij dat een en ander in combinatie met alle bagage misschien toch iets te krap was geworden.

Na even opgefrist te hebben in het hotel, zouden we gezellig samen even wat gaan drinken en eten. Echter, niet voordat we hun ‘appartement’ mochten aanschouwen. Oorspronkelijk dachten we dat ze graag onze woning wilden komen bekijken, maar het hotel had nogal een verrassing voor ze in petto: een heuze suite. Wij mochten dus ook hun optrekje even komen bewonderen. Qua oppervlakte deed het misschien net iets onder voor ons huisje, maar het was een aangename verrassing. (mocht je interesse hebben, dan kunnen we de gegevens zo doorgeven)

Eten bij het steamboat stalletje

Eten bij het steamboat stalletje

Omdat het een lange dag geweest was, zijn we snel even een hapje gaan eten bij een steamboat stalletje. Steamboat is een soort Chinese variant van fondue, maar dan met bouillon of tom yam (= pittige, maar heerlijke soep!). Ook waren er lekkere sateetjes, en, omdat het een Chinees stalletje was, konden we er makkelijk bier krijgen. Helaas voor Bart was het even wennen na de verdomd lage prijzen die hij in Vietnam en Cambodja gewend was.

Bij ons zwembad

Bij ons zwembad

Na het eten nog een lekker afzakkertje gedronken bij hun ‘thuis’ en toch maar bedacht dat we naar huis moesten. We moesten immers nog even schaatsen zaterdagmorgen. Na het schaatsen was het eindelijk tijd om ons huis te tonen. We hadden Mathijs en Jasper al een beetje warm gemaakt voor ons zwembad en het duurde ook niet lang eer ze omgekleed waren en we naar beneden konden. Aldaar kon ik het niet laten het kind in me naar boven te laten komen, waardoor we met zijn drieen een groot nat spektakel hadden. Dat het daarbij ging regenen kon ons niet deren.

Patricia en Anja bij het 'locals' restaurantje bij ons in de buurt

Patricia en Anja bij het 'locals' restaurantje bij ons in de buurt

Al dat rennen, spetteren, zwemmen en springen, resulteerde uiteindelijk in drie hongerige maagjes. Ook Patricia, Bart en Anja hadden ondertussen honger gekregen. Tijd om onze opgedane ervaring aan te spreken: een lekker restaurantje in de buurt. Een plekje ver van de toeristenoorden waar alleen maar locals komen. Alleen de setting al kon ieders goedkeuring verdragen. Daar kwam dan nog het lekkere eten bij. We hadden ons huiswerk goed gedaan. Dat huiswerk zo leuk kon zijn… ;)

Achtbaan in Berjaya Times Square Theme Park

Achtbaan in Berjaya Times Square Theme Park

Na het late avontuur van de avond ervoor, leek het iedereen verstandig om bijtijds naar bed te gaan. Temeer omdat we de volgende dag ook weer wilde plannen hadden: Bukit Bintang verkennen. We begonnen in Berjaya Times Square. We zijn allemaal niet zo van het shoppen, maar het pretpark dat in deze mall huist, zorgde dat we hier toch een aardige tijd doorbrachten. Alleen al het wachten op de ritjes kostte veel tijd. Niet dat het zo druk was, maar iedere attractie draaide volgens een strak schema van tien minuten per ritje.
Bart, Patricia, Mathijs en Jasper in het treintje

Bart, Patricia, Mathijs en Jasper in het treintje

Vooral voor Mathijs was het erg vervelend dat hij de enige was in de botsautootjes en dat de operator ons een bordje liet zien dat hij nog tien minuten moest wachten. Mathijs had het sowieso niet zo getroffen met deze man, want hij dacht netjes door het hekje naar binnen te kunnen toen het vorige rondje afgelopen was. Meneer vond het echter niet kloppen dat Mathijs niet op zijn minst de dertig meter door de wachtpoortjes had gelopen, maar, terwijl er toch niemand anders was, zomaar door de uitgang naar binnen wilde. Zodoende mocht hij terug, om vervolgens met de ruime omweg als enige weer op de baan te zijn.

Ons trof eenzelfde lot bij de achtbaan, waar we eerst acht minuten ingesnoerd moesten wachten alvorens het ritje startte. Het was de moeite wel meer dan waard, want het was wel een hele gave achtbaan. Vijf verdiepingen boven de grond binnenin het gebouw kan overigens wel warm zijn… Toch zijn we nog maar een keertje gegaan. Het was maar goed dat we nog niet gegeten hadden, want het plots remmen aan het einde van de rit zou ervoor gezorgd hebben dat we dat nog een keer konden doen.

Dat eten hebben we erna maar gedaan, bij een stalletje in een straatje achteraf waar we eerder wel eens geweest zijn. Zo achteraf is het eigenlijk niet, want als je er langs de andere kant weer uitloopt, loop je zo Plaza Low Yat binnen. En dat is iets waar Bart al weken naar had uitgekeken: gadgets/elektronica/computers/mobieltjes… you name it, they’ve got it! Je moet alleen even over de hoofden heen lopen. Stiekem vond ik het ook wel fijn om een medestander te hebben. Al mag gezegd worden dat de dames ook goed meekeken en kritisch meehielpen met prijzen en features vergelijken.

We uiteindelijk zoveel tijd doorgebracht, dat het al bijna weer tijd was om te eten. Eerst nog even langs de 600 ft lange draak waar we vorige week al over schreven, om vervolgens bij een Chinees tentje te eindigen. Zoals zo vaak een tentje waar je buitenaf denkt: ‘mwa… moet dat echt?’, maar waar we weer heel lekker gegeten hebben.

Mathijs en Jasper in de speeltuin bij KLCC

Mathijs en Jasper in de speeltuin bij KLCC

Helaas komt aan al het goeds altijd een einde, zo ook aan het bezoek. Echter, niet voordat ze vandaag nog even langskwamen op het kantoor. Na een korte rondleiding is Anja nog met ze op pad gegaan naar KLCC – het gebied rondom de Petronas Towers, wat slechts één halte met de metro van het kantoor ligt. De kinderen konden vooral de grote speeltuin achterin het park waarderen. Ondanks het warme weer dat bij stilstaan al bijna teveel was, bleef Jasper maar rennen en doen. Hopelijk slaapt hij strakjes lekker in het vliegtuig.
Nog 1 keertje samen eten...

Nog 1 keertje samen eten...

Na het gezamenlijke eten zijn we nog even met ze meegereden tot KL Sentral. Na vier te gekke dagen scheidden hier helaas onze wegen. Patricia, Bart, Mathijs en Jasper: BEDANKT!