Druk, druk, druk…

We zijn al weer bijna een maand terug uit Bali, wat vliegt de tijd zeg! Ik beloof het, binnenkort een verslag van Bali, maar nu eerst een verslag van de afgelopen weken. Eigenlijk moet ik eerst mijn ‘to do’ lijstje van deze week afmaken, maar het internet ligt eruit, dus ik kan weinig anders doen dan dit verhaal schrijven…
Ook weer zoiets typisch Maleis: je moet minimaal één keer per maand je internettegoed online opwaarden, anders lig je eruit. Nou is die maand nog niet voorbij, maar is het tegoed gewoon. Geen probleem, zou je denken, dan waardeer dat je dat gewoon even op? Niet dus, dat kan alleen als je op internet zit. Normaal vraag ik Sjoerd dat dan even te doen op zijn telefoon of op het werk, maar hij is voor werk naar Bintulu (Sarawak) en is de hele dag op site en mag daar geen telefoon bij zich hebben. En echt vroeg is hij ook niet op zijn hotelkamer, gister pas rond 11 uur ’s avonds, dus dat wordt nog lang wachten. Ander alternatief is naar het werk rijden om het daar op te waarderen, maar met de vrijdagmiddag spits kan dat uren duren en dat is ook een beetje zonde van de tijd. Maar wachten dus…

De periode voor Kerst is het hier een gekkenhuis, alles moet nog net voor het nieuwe jaar af en er zijn heel veel activiteiten. En leuke activiteiten, dus die wil je niet missen. Daarbij komt dat veel mensen dit weekend naar ‘huis’ (Nederland of welk land dan ook) gaan en als ze niet naar huis gaan, gaan ze wel op vakantie.

IWAKL

IWAKL

Ook de International Women’s Association KL (IWAKL) organiseerde afgelopen maand weer veel activiteiten: een Deepavali lunch (Deepavali is het feest van het licht voor de Hindoes) en een lunch bij de vrouw van de ambassadeur van Fiji thuis met veel lekker eten naar origineel Fiji’s recept. Helaas namen we hier ook afscheid van een aantal dames, omdat zij KL gaan verlaten. Dat blijf ik moeilijk vinden: heb je net een beetje een band met iemand opgebouwd, gaan ze al weer weg. Vervolgens stond er nog een Kerstlunch op het programma, grappig genoeg op 5 december.

Raften

Raften

Ook de Nederlandse Vereniging in Maleisië had veel op het programma staan. We begonnen met een Sinterklaas koffieochtend waar het heel druk was. Niet vanwege de koffie of thee, maar om het Sinterklaas snoepgoed dat in Nederland besteld was en inmiddels aangekomen was in KL. Bergen pepernoten, banketstaven, chocoladeletters, inpakpapier en nog veel meer. Zo kunnen de Nederlanders hier toch een beetje meegenieten van Sinterklaas. Aangezien wij thuis nog veel pepernoten hadden liggen (en het weg aan de prijs was), heb ik me zeer beschaafd gedragen en alleen een gevulde speculaas gekocht.
Een paar dagen later was het tijd om te gaan raften. Sjoerd zit sinds kort in de sportcommissie en ze hadden bedacht te gaan raften. Niet echt mijn ding, dus ik bleef thuis. Sjoerd kon helaas ook niet mee gaan raften, omdat hij een schimmelinfectie onder zijn oksel had en de dokter adviseerde niet in het water te gaan. Hij baalde er echt van, maar is toch meegegaan om foto’s te maken. Hele mooie foto’s zelfs, die kan ik weer goed gebruiken voor in de Flits. Uiteindelijk was Sjoerd’s dag helemaal geslaagd, hij mocht namelijk in een wagen de glibberige wegen en heuvels op rijden.
Ook hebben we met een groep Nederlanders een Nederlandse film gekeken, Quiz. Op zondag 2 december was het dan echt tijd voor Sinterklaas. Ook hier komt hij gewoon op zijn paard aan, vergezeld door een hele hoop pieten. We waren hier zelf niet bij, maar ik heb ondertussen veel foto’s gezien en het is echt een hele belevenis. Toch wel speciaal zo, hier in Maleisië…
Winter Wonderland Party

Winter Wonderland Party

En last but nog least was het afgelopen weekend tijd voor de Winter Wonderland White Party in de Skihut! Het verbaasde me waar iedereen toch al die winter- en skispullen vandaan haalde. Die hebben wij toch nog steeds in Nederland liggen. Uiteindelijk hebben we een stel handschoenen gevonden en die maar aan gedaan. Sjoerd zelfs vergezeld door een sjaal. En we hebben glühwein gehad!

Team Spirit incl partners en kids

Team Spirit incl partners en kids

Vorige week waren Sjoerd’s baas en zijn vrouw weer in KL. Dat betekende wederom een drukte: etentje, borrelen, etc. En zaterdag hebben we zijn zoon en diens vriendin nog een korte rondleiding KL gegeven.
Om een beetje in de Kerstsfeer te komen, zijn we afgelopen zondag naar een optreden van het koor van een vriendin gegaan: kerstliedjes zingen in een overvolle kerk. En na afloop wederom een glaasje glühwein, heerlijk!

Tussen al deze dingen door ben ik ook nog heel druk bezig voor de Nederlandse Vereniging. Naast het hoofdredacteurschap van de Flits – wat al veel tijd kost – zit ik nu ook in het bestuur met als taak ‘communicatie’: naast de Flits ook de Facebook pagina en de website. Nou is het niet het bijhouden van de website, maar het maken van een nieuwe, in samenwerking met een website bouwer. Afgelopen tijd veel vergaderingen en etentjes gehad. Ondertussen zijn we ook druk bezig met de sponsoren voor komend jaar. Allemaal erg leuk, maar erg tijdrovend…

Tenslotte nog maar weer eens iets typisch Maleis. Iets waar ik weet dat ik me niet druk om moet maken, maar waar ik me dus wel druk over maak. Toen wij hier vorige jaar aankwamen – ja, het is al weer meer dan een jaar geleden dat wij hier aankwamen – zou ik een ‘dependant pass’ (een verblijfsvergunning) krijgen voor drie jaar. Uiteindelijk kreeg ik een ‘dependant pass’ voor 1 jaar, zonder uitleg waarom. Maar verlengen zou een fluitje van een cent zijn, zeiden ze.
Gelukkig ben ik er al in oktober achter aan gegaan en bleek het helemaal geen fluitje van een cent! Het bleek namelijk dat er vorig jaar een foutje gemaakt was en de autoriteiten mij een ‘social visit pass’ toegewezen hadden, maar de immigratiedienst uiteindelijk een ‘dependant pass’ in mijn paspoort gestempeld hadden. Niet dat iemand mij dat vorig jaar verteld had natuurlijk!

Paspoort met verblijfsvergunning

Paspoort met verblijfsvergunning

Het hele proces moest weer van voren af aan doorlopen worden. Daarbij kwam dat vorig jaar Sjoerd’s collega Jenny aangewezen was als tekenbevoegd voor het bedrijf. Jenny werkt inmiddels niet voor het bedrijf en in juli hebben Sjoerd en zijn baas (die dus in NL zit) al honderd formulieren in moeten vullen om Sjoerd aan te wijzen als tekenbevoegd. Dacht je dat het geregeld was, nee hoor! Omdat de immigratiedienst vorig jaar mijn paspoort verkeerd gestempeld heeft, mag Sjoerd niet meer tekenen, maar moet een ‘local manager’ tekenen. Tja, ze verzinnen hier altijd wel weer een nieuw regeltje… Maar het probleem is dat het kantoor hier helemaal geen local manager heeft! Dus via een omweg is één van Sjoerd’s collega’s enkel voor dit geval aangesteld als manager en zou hij mogen tekenen. Weer een hele berg papieren invullen… En je moet er echt elke week achter aan gaan, anders gebeurt er helemaal niets!
Daarna moest ik weer mijn hele paspoort copieren. En met hele paspoort bedoel ik inderdaad het héle paspoort, inclusief alle lege pagina’s. Toen kwam de melding dat ‘stage 1’ van de vergunning ingediend was en dat dit 7 tot 10 werkdagen zou duren. En het was al voorbij half november, terwijl mijn vergunning 8 december zou verlopen… Daarna volgt ‘stage 2’wat weer 7 tot 10 werkdagen zou duren. Daarna komen ze je paspoort ophalen om te stempelen, wat weer een week kan duren. Volgens mijn berekening zou het nooit kunnen lukken voor die datum, maar warempel: vrijdag 7 december kreeg ik mijn paspoort terug en mag ik weer een jaar blijven. Jippie!

Waar ik dacht dat het deze week rustig zou worden, met veel naar huis op of vakantie vertrekkende mensen en Sjoerd die dinsdag weer vertrokken is naar Bintulu voor meer dan anderhalve week, staat mij ‘to do’ lijst nog steeds overvol. Afgewisseld met leuke dingen natuurlijk.
Gisteravond ben ik naar het concert van de Jacksons geweest. Wat een belevenis. En vooral wat een verschil met een optreden in Nederland! Het zou om 8 uur ’s avonds beginnen, dus wij waren erg op tijd. Bijna uitgestorven. Waren we wel op de goede locatie? Ja hoor! Om kwart voor acht kon je het stadium nog niet eens binnen! Dan maar even wat gadgets kopen. Toen we kwart over 8 binnen waren, was de zaal nog niet eens voor een kwart gevuld. Rond negen uur begon het dan toch echt. Tenminste dat dachten we, maar toen begon het voorprogramma… Wederom een wijze les (zoals bijna elke dag wel): waarom zou je op tijd komen? Toch blijf ik het hier moeilijk mee hebben en ben ik bijna altijd de eerste en kan soms wel een uur moeten wachten.

The Jacksons concert

The Jacksons concert

Iets wat we wel gedaan hebben, en wat typisch Maleis (meer Chinees eigenlijk denk ik) is: brutaal zijn. Zoals gezegd was het stadium half leeg en hadden ze de achterste mensen al wat naar voren gehaald. Wij zaten eigenlijk in categorie 2, maar omdat ze die ook verplaatst hadden en onze stoelen niet meer beschikbaar waren, waren we zo brutaal om gewoon door te lopen naar het VIP gedeelte voor het podium. Ze komen dan wel achter je aan, maar als je gewoon blijft zitten lopen ze vanzelf wel weer weg en heb je dus een mooi zitplekje. Ja, zitplekje. Ik dacht bij een stadiumconcert meer aan staanplaatsen (vooral op het veld), maar overal stonden van die mooie plastic stoeltjes. Maar natuurlijk, de Maleiers zijn een beetje lui en houden niet van staan. Ik had het kunnen weten…
Toen het concert eindelijk begon, bleef iedereen dus braaf zitten. Wij konden ons niet beheersen en gingen bij de echte dansnummers toch echt staan en meedansen. Maar het was het waard, wat een optreden! Geweldig!

Vanavond ga ik met twee dames van de Flits een bar uittesten voor ons nieuwe onderwerp Borrelen. Wat vervelend zeg?! Morgen ochtend, als ik hopelijk weer internet heb, ook nog even dit verhaaltje op de blog zetten.

En omdat iedereen weg is met Kerst hebben Sjoerd en ik bedacht ook maar weg te gaan. Als het goed is komt Sjoerd zaterdag de 22e terug en kunnen we zondag of maandag weg. Ik was tot een paar uur geleden druk op zoek naar de mogelijkheden op het internet, maar dat ligt nu dus even stil. Maar waarschijnlijk gaan we naar Vietnam, Hoi An en Hanoi. Zin in!!

Gong Xi Fa Cai!

Allereerst excuses voor het feit dat er een tijdje geen update is geweest. We weten dat de blog gelezen wordt (daarover later meer) en het zou jammer zijn als we onze trouwe volgers niet op de hoogte houden van alle vorderingen en belevenissen. Omdat er toch een boel gebeurd is, zal dit bericht wat langer zijn dan de voorgaande.

Daarnaast willen we natuurlijk eenieder (wederom) een gelukkig Nieuwjaar wensen (nu alleen ter ere van het jaar van de Draak dat deze week is aangebroken): Gong Xi Fa Cai!

Bankrekening
Een van de redenen dat het wat langer geduurd heeft om met een update te komen, is het feit dat onze armen even rust nodig hadden. We hebben namelijk (eindelijk) een bankrekening geopend. En dat ging helaas niet zonder slag of stoot. Het lijkt net alsof de banken hier je geld niet willen hebben. Allereerst hadden was er een introducé nodig. Met de collega’s hier zou je zeggen dat dat niet zo moeilijk zou zijn. Maar goed, we hebben al bij veel dingen gemerkt dat de bureaucratie hier hoog in het vaandel staat. En jawel hoor, de bewuste collega had wel een rekening bij de betreffende bank, maar helaas bij een ander filiaal. Zodoende konden we meer dan twee weken wachten op een verificatie van de gegevens. Je zou zeggen dat de drie uur die we vervolgens bij de bank hebben doorgebracht daarbij in het niet vallen. Echter, ook deze tijd leek eindeloos lang te duren. Of we even 80 handtekeningen wilden zetten op 40 blaadjes en daarbij ook nog eens 20 vingerafdrukken. Het helpt dan niet dat je vraagt waarvoor je eigenlijk tekent; het is toch normaal dat je gewoon tekent als je dat gevraagd wordt?

Maar goed, alles netjes getekend en wij dachten weg te kunnen, bleken we de riedel nogmaals te kunnen doorlopen… dit was namelijk alleen nog maar voor de spaarrekening (welke overigens Halal is!), voor de lopende rekening mochten we het proces nogmaals doorlopen. Toen kwam ter sprake waar het salaris gestort zou worden: op de lopende rekening of de spaarrekening. Je zou zeggen dat je op je spaarrekening meer rente zou krijgen, dus dat je daar ook al je geld ‘spaart’. Je raadt het al: NOT! Anja zat ondertussen al helemaal in het systeem en, om tijd te besparen, antwoordde mijn vragen hierover met: “Ja, dat maakt niet uit, teken nu maar!”

Gelukkig is alles nu geregeld. Uhm… niet helemaal waar, we zijn nog in afwachting van onze creditcards. Ook dat leverde weer leuke taferelen op: dezelfde introducé mocht niet gebruikt worden ter referentie; men had liever een referentie in Nederland (ondanks protesten dat dit voor de bank veel moeilijker was om te checken indien nodig).

Workshop
Vrijdag heeft Anja een workshop gevolgd die in het teken stond van ‘inspiration’. Deze werd gegeven door een Nederlandse dame die ik al eens ontmoet heb toen ik hier in november was. De cursus is grotendeels gericht op ‘vrouwen van’ en staat stil bij wat je nu verder met je leven zou willen en hoe daarover na te denken. Niet zozeer omdat je nu hier zit en, zoals in het geval van Anja, je carrière even op ‘hold’ gezet hebt, maar ook het meer algemene plaatje. Uiteraard maakt een situatie zoals die van Anja het wel gemakkelijker om ook daadwerkelijk iets te doen met wat je écht zou willen.

Onze eerste logé
Eenmaal thuis aangekomen, mochten we vrijdag onze eerste logé verwelkomen. Een collega uit Nederland was op doortocht en verbleef 1 dag in Kuala Lumpur. Wij vonden het leuk als hij bij ons zou blijven eten en tevens hadden we geen bezwaar als hij wilde blijven slapen. Wij hadden bedacht dat het voor een nacht wellicht gezelliger was bij ons dan in een hotel. Hij kon zich hier helemaal in vinden. Zodoende hadden wij onze eerste logé.

Kaasschaaf

Oerhollandse kaasschaaf

Hij wilde niet met lege handen aankomen, maar had nogal kopzorgen gehad over wat hij ons zou willen geven. Gelukkig was daar onze trouwe lezer Monique, die hem heeft ingefluisterd dat we nog op zoeken waren naar een echte kaasschaaf. Als we overigens nog meer zaken uit Nederland nodig hebben, vermelden we ze gewoon op ons blog, wie weet hoe snel ze dan hier zijn… ;) (@Mary: jouw pakje is ook aangekomen, dankjewel!)

Stan picture-in-picture

Stan picture-in-picture

Aangezien het vliegtuig voor deel twee van de reis pas op zaterdagavond rond half zeven vertrok, konden we de dag, na lekker uitgeslapen te hebben, gebruiken om een heuse rondleiding te geven. Met de taxi hebben we ons af laten zetten op Merdeka Square en zijn vanaf daar via Central Market, Petaling Street, Masjid Jamek naar Little India gelopen. Aan het einde hebben we een lunch genoten bij een stalletje met lokaal eten: jammie!

Tenen beschilderen

Beschilderen van de tenen

Rond Chinatown hebben we een aantal tempels bezocht. In één daarvan, een Indiase tempel, was net een huwelijksceremonie begonnen. Eerst was het de beurt aan de bruidegom om een rondje rond de tempel te lopen, waarna zijn tenen beschilderd werden en hij een ring kreeg aangemeten aan een van zijn tenen. Daarna mocht de bruid ook haar rondje lopen. Dit alles onder aanvoering van twee muzikanten (al vroegen wij ons af of deze mensen zich wel muzikanten mochten noemen, of dat ze wel heel goed konden improviseren). Toch bijzonder dat we dit meegemaakt hebben.

Bruid

Bruid

Eenmaal thuis aangekomen was het tijd om naar het vliegveld te gaan. Aangezien wij eens wilden kijken hoe ver dit was en hoe te rijden, boden wij een lift aan. Het is maar goed dat we vroeg vertrokken, want een en ander liep niet zoals gepland. Allereerst leek onze GPS een heel andere route aan te willen geven dan alle borden: stond er op de GPS dat we moesten afslaan, dan gaf het bord aan dat KLIA nog rechtdoor was. Ondertussen zijn we iets wijzer. Hierbij stellen we voor om het aloude spreekwoord wat te moderniseren: er zijn meerdere wegen die naar KLIA leiden. Sommige borden waren zelfs zo erg dat er zowel voor afslaan als rechtdoor KLIA werd aangegeven. Toen de toren eenmaal in zicht kwam, dachten we van alles af te zijn. Maar ook dit bleek niet het geval: “After 100 meters, go right to ‘unpaved road’”. Tot overmaat van ramp bleek er over deze ‘unpaved road’ ook nog eens een pijp te hangen, dusdanig dat we niet meer door konden. Waarschijnlijk hebben we van de honderd smaakjes niet de juiste ‘KL International Airport Departures’ gekozen. Na het apparaat nogmaals ingesteld te hebben, hebben we, gelukkig op tijd, de vertrekhal wel bereikt.

Gelukkig ging de terugweg wat makkelijker. We hebben wel bedacht dat het, indien er mensen deze kant op komen, wat makkelijker is om ze naar de KLIA-express te sturen, zodat we ze op KL Sentral Stesen (10 minuten rijden) op kunnen halen. Gezien het weekend was, was het nu rustig op de weg. Echter, op andere tijdstippen is er zo goed als altijd dikke file, waardoor iemand even oppikken er niet in zit.

Chinese New Year

Groen uitzicht in Titiwangsa lake gardens

Los van het weekend was het nu rustig op de weg in verband met Chinese New Year (CNY). De meeste mensen zijn vrijdagavond vertrokken naar hun ‘hometown’. Daar vieren ze dan met familie CNY. Zodoende is het in de stad vrij rustig. Zelf wilden we het ook niet te druk maken, dus zijn we zondag naar de Titiwangsa Lake Gardens gegaan. Een groot park met twee grote meren op nog geen vijf minuten hier vandaan.

Na eerst een groot rondje in het park gelopen te hebben, zijn we neergeploft op een bankje met een boekje, om pas een aantal uur later weer op te staan. ’s Avonds wilden we een door mijn collega aangeraden Dim Sum restaurant bezoeken hier in de buurt. Helaas was dit in verband met CNY gesloten. Zodoende wat verder gekeken en uiteindelijk beland bij een restaurant waar ze voor de visliefhebber grote gestoomde vis hebben. Ik schrok nogal van de grootte, want toen ze aangaven dat het ‘huge’ was, liet ik blijken dat ik slechts in mijn eentje van de vis kon genieten, dus dat ik toch iets minder ‘huge’ wilde hebben. Na met handgebaren een grootte aangegeven te hebben, werd verzekerd dat ze inderdaad zo’n kleintje kwamen brengen. Ik weet niet wat er misgegaan is in de keuken, maar ik kreeg een vis voor een heel weeshuis… Voordeel daarvan was natuurlijk dat ik heeeeeel veel vis had om van te genieten. De overheerlijke knoflook die meegestoomd was hielp daar zeker bij. Gelukkig voor Anja hadden ze ook een heerlijk kipgerecht (zelfs zonder botjes!).

600 ft lange draak

600 ft lange draak

Om zelf ook nog iets mee te krijgen van CNY, gingen wij gisteren op pad naar een van de luxere malls in de stad. Daar zouden namelijk lion en dragon dances zijn en ook hadden ze een 600 ft lange draak. De draak zag er toch wel heel indrukwekkend uit. Helaas bleken er juist maandag geen optredens. Toch maakte de aankleding al een boel goed.

Anja bij de Nederlandse beer

Anja bij de Nederlandse beer

Daarnaast stonden er buiten nog 143 beschilderde beren (zie http://www.buddy-baer.com/). De schilderingen zijn in het thema van evenzoveel landen, gemaakt door schilders uit de betreffende landen. De ene beer was nog mooier dan de ander. Helaas was de Nederlandse telkens de ander, want wat ons betreft was de beer een beetje fantasieloos wit gelaten, op een paar plekjes en twee oranje strepen op zijn kont na. De Spaanse beer leek rechtstreeks uit het Gaudi park te komen en de Amerikaanse – met wat toevoegingen – beeldde het vrijheidsbeeld uit.

New Year noodles

New Year noodles: hoe hoger, hoe meer geluk en voorspoed

Afgelopen week werden we uitgenodigd om ter ere van CNY vandaag bij een van mijn Chinese collega’s thuis te komen. Van daaruit zouden we vervolgens naar een lokaal restaurantje gaan om van een echte Chinese lunch te genieten. Toen we eenmaal aangekomen waren (wederom nog wat ‘kleine’ probleempjes met de GPS en de afslagen hier waardoor we niet 20 maar 80 minuten nodig hadden), werden we met allerlei lekkernijen ontvangen.

Chinese lekkernijen

Tafel vol echte Chinese lekkernijen

We probeerden hier niet teveel van te snoepen, want er stond nog een lunch te wachten. En die was helaas ook weer te heerlijk… helaas omdat we ons buikje weer veel te vol gegeten hebben. Wat was dat zalig! We hebben een aardige poging gewaagd om alle schalen schoon te krijgen, maar het was gewoon teveel lekkers. Het goede nieuws daarvan: we hebben nu nog een doggy-bag met leftovers. Zo kunnen we nog een keer genieten!

Nog meer bezoek
Tenslotte zien we erg uit naar komende week. Na een aantal weken rondtrekken in Azië, besluiten Bart en Patricia samen met hun kinderen hun vakantie in Kuala Lumpur. Om het programma niet te druk te maken, zitten we al een paar dagen te denken wat we willen laten zien. Vooral het eten geeft nog kopzorgen: bij elk stalletje/restaurantje waar we de laatste weken geweest zijn denken we “goh, dit is misschien wel leuk om met ze naar toe te gaan”. We komen er vast wel uit!