Druk, druk, druk…

We zijn al weer bijna een maand terug uit Bali, wat vliegt de tijd zeg! Ik beloof het, binnenkort een verslag van Bali, maar nu eerst een verslag van de afgelopen weken. Eigenlijk moet ik eerst mijn ‘to do’ lijstje van deze week afmaken, maar het internet ligt eruit, dus ik kan weinig anders doen dan dit verhaal schrijven…
Ook weer zoiets typisch Maleis: je moet minimaal één keer per maand je internettegoed online opwaarden, anders lig je eruit. Nou is die maand nog niet voorbij, maar is het tegoed gewoon. Geen probleem, zou je denken, dan waardeer dat je dat gewoon even op? Niet dus, dat kan alleen als je op internet zit. Normaal vraag ik Sjoerd dat dan even te doen op zijn telefoon of op het werk, maar hij is voor werk naar Bintulu (Sarawak) en is de hele dag op site en mag daar geen telefoon bij zich hebben. En echt vroeg is hij ook niet op zijn hotelkamer, gister pas rond 11 uur ’s avonds, dus dat wordt nog lang wachten. Ander alternatief is naar het werk rijden om het daar op te waarderen, maar met de vrijdagmiddag spits kan dat uren duren en dat is ook een beetje zonde van de tijd. Maar wachten dus…

De periode voor Kerst is het hier een gekkenhuis, alles moet nog net voor het nieuwe jaar af en er zijn heel veel activiteiten. En leuke activiteiten, dus die wil je niet missen. Daarbij komt dat veel mensen dit weekend naar ‘huis’ (Nederland of welk land dan ook) gaan en als ze niet naar huis gaan, gaan ze wel op vakantie.

IWAKL

IWAKL

Ook de International Women’s Association KL (IWAKL) organiseerde afgelopen maand weer veel activiteiten: een Deepavali lunch (Deepavali is het feest van het licht voor de Hindoes) en een lunch bij de vrouw van de ambassadeur van Fiji thuis met veel lekker eten naar origineel Fiji’s recept. Helaas namen we hier ook afscheid van een aantal dames, omdat zij KL gaan verlaten. Dat blijf ik moeilijk vinden: heb je net een beetje een band met iemand opgebouwd, gaan ze al weer weg. Vervolgens stond er nog een Kerstlunch op het programma, grappig genoeg op 5 december.

Raften

Raften

Ook de Nederlandse Vereniging in Maleisië had veel op het programma staan. We begonnen met een Sinterklaas koffieochtend waar het heel druk was. Niet vanwege de koffie of thee, maar om het Sinterklaas snoepgoed dat in Nederland besteld was en inmiddels aangekomen was in KL. Bergen pepernoten, banketstaven, chocoladeletters, inpakpapier en nog veel meer. Zo kunnen de Nederlanders hier toch een beetje meegenieten van Sinterklaas. Aangezien wij thuis nog veel pepernoten hadden liggen (en het weg aan de prijs was), heb ik me zeer beschaafd gedragen en alleen een gevulde speculaas gekocht.
Een paar dagen later was het tijd om te gaan raften. Sjoerd zit sinds kort in de sportcommissie en ze hadden bedacht te gaan raften. Niet echt mijn ding, dus ik bleef thuis. Sjoerd kon helaas ook niet mee gaan raften, omdat hij een schimmelinfectie onder zijn oksel had en de dokter adviseerde niet in het water te gaan. Hij baalde er echt van, maar is toch meegegaan om foto’s te maken. Hele mooie foto’s zelfs, die kan ik weer goed gebruiken voor in de Flits. Uiteindelijk was Sjoerd’s dag helemaal geslaagd, hij mocht namelijk in een wagen de glibberige wegen en heuvels op rijden.
Ook hebben we met een groep Nederlanders een Nederlandse film gekeken, Quiz. Op zondag 2 december was het dan echt tijd voor Sinterklaas. Ook hier komt hij gewoon op zijn paard aan, vergezeld door een hele hoop pieten. We waren hier zelf niet bij, maar ik heb ondertussen veel foto’s gezien en het is echt een hele belevenis. Toch wel speciaal zo, hier in Maleisië…
Winter Wonderland Party

Winter Wonderland Party

En last but nog least was het afgelopen weekend tijd voor de Winter Wonderland White Party in de Skihut! Het verbaasde me waar iedereen toch al die winter- en skispullen vandaan haalde. Die hebben wij toch nog steeds in Nederland liggen. Uiteindelijk hebben we een stel handschoenen gevonden en die maar aan gedaan. Sjoerd zelfs vergezeld door een sjaal. En we hebben glühwein gehad!

Team Spirit incl partners en kids

Team Spirit incl partners en kids

Vorige week waren Sjoerd’s baas en zijn vrouw weer in KL. Dat betekende wederom een drukte: etentje, borrelen, etc. En zaterdag hebben we zijn zoon en diens vriendin nog een korte rondleiding KL gegeven.
Om een beetje in de Kerstsfeer te komen, zijn we afgelopen zondag naar een optreden van het koor van een vriendin gegaan: kerstliedjes zingen in een overvolle kerk. En na afloop wederom een glaasje glühwein, heerlijk!

Tussen al deze dingen door ben ik ook nog heel druk bezig voor de Nederlandse Vereniging. Naast het hoofdredacteurschap van de Flits – wat al veel tijd kost – zit ik nu ook in het bestuur met als taak ‘communicatie’: naast de Flits ook de Facebook pagina en de website. Nou is het niet het bijhouden van de website, maar het maken van een nieuwe, in samenwerking met een website bouwer. Afgelopen tijd veel vergaderingen en etentjes gehad. Ondertussen zijn we ook druk bezig met de sponsoren voor komend jaar. Allemaal erg leuk, maar erg tijdrovend…

Tenslotte nog maar weer eens iets typisch Maleis. Iets waar ik weet dat ik me niet druk om moet maken, maar waar ik me dus wel druk over maak. Toen wij hier vorige jaar aankwamen – ja, het is al weer meer dan een jaar geleden dat wij hier aankwamen – zou ik een ‘dependant pass’ (een verblijfsvergunning) krijgen voor drie jaar. Uiteindelijk kreeg ik een ‘dependant pass’ voor 1 jaar, zonder uitleg waarom. Maar verlengen zou een fluitje van een cent zijn, zeiden ze.
Gelukkig ben ik er al in oktober achter aan gegaan en bleek het helemaal geen fluitje van een cent! Het bleek namelijk dat er vorig jaar een foutje gemaakt was en de autoriteiten mij een ‘social visit pass’ toegewezen hadden, maar de immigratiedienst uiteindelijk een ‘dependant pass’ in mijn paspoort gestempeld hadden. Niet dat iemand mij dat vorig jaar verteld had natuurlijk!

Paspoort met verblijfsvergunning

Paspoort met verblijfsvergunning

Het hele proces moest weer van voren af aan doorlopen worden. Daarbij kwam dat vorig jaar Sjoerd’s collega Jenny aangewezen was als tekenbevoegd voor het bedrijf. Jenny werkt inmiddels niet voor het bedrijf en in juli hebben Sjoerd en zijn baas (die dus in NL zit) al honderd formulieren in moeten vullen om Sjoerd aan te wijzen als tekenbevoegd. Dacht je dat het geregeld was, nee hoor! Omdat de immigratiedienst vorig jaar mijn paspoort verkeerd gestempeld heeft, mag Sjoerd niet meer tekenen, maar moet een ‘local manager’ tekenen. Tja, ze verzinnen hier altijd wel weer een nieuw regeltje… Maar het probleem is dat het kantoor hier helemaal geen local manager heeft! Dus via een omweg is één van Sjoerd’s collega’s enkel voor dit geval aangesteld als manager en zou hij mogen tekenen. Weer een hele berg papieren invullen… En je moet er echt elke week achter aan gaan, anders gebeurt er helemaal niets!
Daarna moest ik weer mijn hele paspoort copieren. En met hele paspoort bedoel ik inderdaad het héle paspoort, inclusief alle lege pagina’s. Toen kwam de melding dat ‘stage 1’ van de vergunning ingediend was en dat dit 7 tot 10 werkdagen zou duren. En het was al voorbij half november, terwijl mijn vergunning 8 december zou verlopen… Daarna volgt ‘stage 2’wat weer 7 tot 10 werkdagen zou duren. Daarna komen ze je paspoort ophalen om te stempelen, wat weer een week kan duren. Volgens mijn berekening zou het nooit kunnen lukken voor die datum, maar warempel: vrijdag 7 december kreeg ik mijn paspoort terug en mag ik weer een jaar blijven. Jippie!

Waar ik dacht dat het deze week rustig zou worden, met veel naar huis op of vakantie vertrekkende mensen en Sjoerd die dinsdag weer vertrokken is naar Bintulu voor meer dan anderhalve week, staat mij ‘to do’ lijst nog steeds overvol. Afgewisseld met leuke dingen natuurlijk.
Gisteravond ben ik naar het concert van de Jacksons geweest. Wat een belevenis. En vooral wat een verschil met een optreden in Nederland! Het zou om 8 uur ’s avonds beginnen, dus wij waren erg op tijd. Bijna uitgestorven. Waren we wel op de goede locatie? Ja hoor! Om kwart voor acht kon je het stadium nog niet eens binnen! Dan maar even wat gadgets kopen. Toen we kwart over 8 binnen waren, was de zaal nog niet eens voor een kwart gevuld. Rond negen uur begon het dan toch echt. Tenminste dat dachten we, maar toen begon het voorprogramma… Wederom een wijze les (zoals bijna elke dag wel): waarom zou je op tijd komen? Toch blijf ik het hier moeilijk mee hebben en ben ik bijna altijd de eerste en kan soms wel een uur moeten wachten.

The Jacksons concert

The Jacksons concert

Iets wat we wel gedaan hebben, en wat typisch Maleis (meer Chinees eigenlijk denk ik) is: brutaal zijn. Zoals gezegd was het stadium half leeg en hadden ze de achterste mensen al wat naar voren gehaald. Wij zaten eigenlijk in categorie 2, maar omdat ze die ook verplaatst hadden en onze stoelen niet meer beschikbaar waren, waren we zo brutaal om gewoon door te lopen naar het VIP gedeelte voor het podium. Ze komen dan wel achter je aan, maar als je gewoon blijft zitten lopen ze vanzelf wel weer weg en heb je dus een mooi zitplekje. Ja, zitplekje. Ik dacht bij een stadiumconcert meer aan staanplaatsen (vooral op het veld), maar overal stonden van die mooie plastic stoeltjes. Maar natuurlijk, de Maleiers zijn een beetje lui en houden niet van staan. Ik had het kunnen weten…
Toen het concert eindelijk begon, bleef iedereen dus braaf zitten. Wij konden ons niet beheersen en gingen bij de echte dansnummers toch echt staan en meedansen. Maar het was het waard, wat een optreden! Geweldig!

Vanavond ga ik met twee dames van de Flits een bar uittesten voor ons nieuwe onderwerp Borrelen. Wat vervelend zeg?! Morgen ochtend, als ik hopelijk weer internet heb, ook nog even dit verhaaltje op de blog zetten.

En omdat iedereen weg is met Kerst hebben Sjoerd en ik bedacht ook maar weg te gaan. Als het goed is komt Sjoerd zaterdag de 22e terug en kunnen we zondag of maandag weg. Ik was tot een paar uur geleden druk op zoek naar de mogelijkheden op het internet, maar dat ligt nu dus even stil. Maar waarschijnlijk gaan we naar Vietnam, Hoi An en Hanoi. Zin in!!

Flits september

Zoals ik in het vorige stukje al schreef ben ik erg druk geweest (en nog steeds) met de Flits. Hieronder het resultaat van het september nummer.
Eén van de redenen dat ik het zo druk had en heb met de Flits is dat de twee dames die alles coördineerden (eigenlijk een soort van ‘hoofdredacteur’) ermee gestopt zijn en mij gevraagd hebben het van hen over te nemen. Natuurlijk heb ik dit aanbod geaccepteerd en vanaf nu ben ik verantwoordelijk voor de Flits. Dus naast het schrijven, ook stukken van anderen lezen, planning, afspraken maken, de rest van de redactie, het bestuur en de commissies achter de vodden aan zitten om hun bijdrage op tijd aan te leveren, etc. Heel leuk allemaal, maar erg tijdrovend. Maar het is weer een nieuwe uitdaging!

Terug naar het ‘alledaagse’ leven in KL

Ondertussen zijn we al weer twee weken terug in KL: thuis in KL om beter te zeggen. Helaas was de terugreis niet helemaal wat we ervan verwacht hadden. We hadden ons een beetje luxe veroorloofd door een speciale stoel te boeken: achterin het vliegtuig, daar waar de stoelen aan de zijkant van het vliegtuig van drie naar twee naast elkaar overgaan. Zodoende heb je iets meer ruimte voor je benen en heb je geen last van langskomende mensen. Dit leek goed te gaan (het achterste gedeelte van het vliegtuig was bijna leeg…), maar vijf minuten voor vertrek kwam er een groep van ongeveer 100 Polen binnen die volgens mij al niet helemaal nuchter waren, om het voorzichtig uit te drukken. Direct vanaf de start hadden ze het al op een zuipen gezet, geen idee waar die alcohol vandaan kwam. Vervolgens zaten, lagen en stonden ze overal en zoals je misschien wel kunt raden stonden ze erg graag direct naast mij stoel, want daar was wat extra ruimte. Van een relaxte vlucht en lekker slapen kwam dus niet veel terecht…

Bij de Engelse klokkentoren op het plein

Bij de Engelse klokkentoren op het plein

Eenmaal terug in KL lag er toch een stapel werk te wachten. Alsof er niets gebeurd was in de maand dat wij weg waren geweest. Misschien hadden wij iets te hoge verwachtingen? Net voordat we naar Nederland vertrokken had ik een ontwerp voor het IWAKL galabal logo, flyers en tickets gemaakt en deze in onze vakantie zelfs al meerdere malen aangepast. Terug in KL verwachtte in dus dat de flyers al geprint waren, maar niets bleek minder waar. Er was niets gebeurd en het moest wéér aangepast worden (dat krijg je ervan als je telkens iedereen om een mening vraagt en iedereen een andere mening heeft). Uiteindelijk is één van de dames bij mij thuis langs gekomen om de definitieve versie te maken. Ik dacht deze keer echt dat het definitief zou zijn, want er moest de volgende dag echt geprint worden. Maar helaas, wederom werd het voorstel aan iedereen doorgestuurd met alle gevolgen van dien. Maar uiteindelijk is het goed gekomen en zijn de flyers en tickets geprint. Helaas is het nog niet klaar, want er moet later nog een programmaboekje gemaakt worden. Wordt dus leuk…

Daarnaast was bijna iedereen weg of te druk en was er nog niets gedaan voor de Flits van oktober. Die hebben we met z’n tweeën even in een weekje in elkaar geknald en nu op naar het volgende nummer dat over twee weken al de deadline heeft. Maar als je dan het resultaat van het septembernummer ziet, dan weet je weer waar je het voor doet.

Ook Sjoerd heeft heel wat te voorduren gehad op het werk. We waren nog geen week terug, of hij moest al weer voor een paar dagen naar Labuan. Daardoor had ik wel alle tijd om alles voor de Flits op tijd af te krijgen. Zaterdag is hij terug gekomen, maar ons idee om een lang weekend naar Penang te gaan (maandag was een feestdag) was al in de soep gelopen.

De jungle track in Fraser Hill

De jungle track in Fraser Hill

In plaats daarvan zijn we een dagje naar Fraser Hill (Bukit Fraser) geweest. Volgens meerdere bronnen zou het ongeveer anderhalf uur rijden zijn vanaf Kuala Lumpur en aangezien wij in het noorden van de stad wonen moesten wij het toch makkelijk binnen die tijd zien te redden. Maar als TomTom aangeeft dat je midden in een dorpje 110 km per uur mag rijden, gaat er toch echt iets mis. En in de bergen rijd je met al die haarspeldbochten ook niet 50 tot 60 km per uur, vooral niet als er een bangerik voor je rijdt. Maar we zijn er gekomen. Het was er niet extreem druk en een aangenaam temperatuurtje. Het leuke aan Fraser Hill is dat het niet zo populair is als bijvoorbeeld Genting Highlands en er dus niet zoveel toeristen komen en dus meer lokale mensen. Je schijnt er goed vogels te kunnen spotten, maar dat viel ons een beetje tegen.
Na eerst even het dorpje met zijn prachtige koloniale architectuur bekeken te hebben (het is van oorsprong een hill station voor de Britten) hebben we een jungle track gedaan. Erg mooi en beter te doen dan bijvoorbeeld in het FRIM of Redang waar we eerder een jungle track gedaan hebben, omdat het een paar graden koeler is. Alhoewel, in de jungle zelf is het toch wat warmer dan op de weg.

Junior en senior Diepen op kantoor

Junior en senior Diepen op kantoor

Daarna besloten we via een kleine omweg naar de auto terug te gaan. Dachten we, want op de kaart leek het niet zo ver, maar de kaart was niet echt op schaal. Daarna wilden we, zoals dat hoort in een Brits hill station, een kopje thee met een scone eten. We hadden een leuk adresje gekregen, maar deze bleek gesloten te zijn wegen een bruiloft. Dus maar weer terug naar het dorpje, maar bij het tentje waar we beland waren hadden ze geen scones. Ik heb het zelfs gevraagd en het stond ook niet op de kaart. Om een beetje Engels te blijven bestelde ik een ‘bread and butter pudding’ en Sjoerd een kipburger. Toen wij lekker aan het smullen waren, kreeg het stel naast ons een mandje met scones. Wij keken elkaar een beetje vreemd aan en dachten ‘het zal wel’, het is en blijft Maleisië… Als laatste stond een bezoekje aan een waterval met zwemmogelijkheid op het programma. We liepen al braaf de hele dag in onze zwemkleding (natuurlijk onder de andere kleren), handdoeken en droge kleren lagen in de auto. Maar helaas, halverwege de weg stond een blokkade en een bord in het Maleis. Geen idee wat er stond, maar volgens mij was het niet de bedoeling dat je verder reed. Toen er nog iemand aankwam vroegen we het en inderdaad, je mocht niet verder rijden, alleen lopen. En het was nog een héél eind lopen. Aangezien het al eind van de middag was hebben we maar besloten terug naar huis te rijden. Hebben we nog wat om voor terug te komen.

Sinterklaas was vroeg dit jaar...

Sinterklaas was vroeg dit jaar…

Dinsdag middag zijn Sjoerd’s ouders aangekomen voor een logeerpartijtje van drie weken. We mochten ze niet ophalen van het vliegveld, dus zaten braaf thuis te wachten tot de beveiliging zou bellen dat er gasten voor ons waren en of ze die binnen mochten laten. Maar Sjoerd’s ouders zagen er blijkbaar heel betrouwbaar uit (of misschien lachten ze lief), dat ze direct doorgelaten werden en met bewaker en al voor de deur stonden. Wat een verrassing! We wisten dat ze een hele berg spullen uit Nederland meegenomen hadden, maar zoveel hadden we toch echt niet verwacht. Zelf meer dan het dubbele van de toegestane hoeveelheid alcohol die je Maleisië binnen mag brengen. Bijgevoegd een foto van de uitstalling die we ervan gemaakt hebben: stroopwafels (en veel!), stroopkoeken, kaas, alcohol, krentenbollen, chocopasta, speculaaspasta, pindakaas, zelfgemaakte jam, hagelslag, drop, pepernoten, kruiden, tijdschriften, lenzen en natuurlijk haring. Sorry, als ik iets vergeten ben… Het leek wel Sinterklaas!

Hilmy is erg blij met de stroopwafels

Hilmy is erg blij met de stroopwafels

Ondertussen hebben we, naast al het geweldige eten natuurlijk, ze al het kantoor en de Petronas Towers laten zien (en natuurlijk het bijbehorende winkelcentrum Suria KLCC). Natuurlijk moesten er op kantoor ook mensen blij gemaakt worden met stroopwafels. Vandaag een dagje rustig aan bij het zwembad en morgen op naar de Petronas Towers: naar de luchtbrug en het observatiedek op de 86e verdieping (als ik me niet vergis). Iets waar we zelf niet zo warm voor liepen, omdat mij verteld was dat je dan om zes uur ’s ochtends voor de deur moest liggen om (gratis, maar beperkt aantal) tickets voor de luchtbrug te bemachtigen. Mede doordat de luchtbrug niet echt hoog zit en je niet geheel rond kan kijken, hadden wij nooit zo’n behoefte hieraan. In de KL Tower zit je namelijk veel hoger en kun je 360 graden rondkijken. Gelukkig is het voorgenoemde niet meer het geval bij de Petronas Towers en kun je gewoon een ticket voor over een paar uur kopen, of voor een aantal dagen later. En je mag ook naar de 86e verdieping. Dit hebben we dus maar gedaan en morgen gaan we er dus echt naar boven! Woehoe! Met dank aan Peter en Loor.

En zondag staat ons nog een Chinese bruiloft te wachten, dus we hebben niets te klagen!

Voorbereiden op Perth en het EK

Ondertussen ben ik al weer terug uit Perth en komt Sjoerd vanavond laat terug. Voordat we beschrijven hoe geweldig het was in Perth, hebben jullie nog wat tegoed van de week voordat we naar Perth zijn gegaan. Die week was een beetje hectisch, daarom een verlaat verslag…

Poster EK

Poster EK

We zijn druk bezig geweest (en zijn dat nog steeds) met de voorbereidingen op het EK. Op het laatste moment is er een groepje ontstaan wat de organisatie hiervan op zich wil nemen. Twee jaar geleden stond een café in het centrum van KL, Havana, geheel in het teken van Oranje. Het was een compleet Oranjehuis geworden. Dit willen we dit jaar met het EK evenaren. Ik ben druk bezig zoveel mogelijk oranje spul te verzamelen, wat hier iets moeilijker is dan in Nederland… Ondertussen hebben we oranjeshirts voor ons zelf gekocht en heeft Sjoerd zelfs het Heineken rugnummershirt ontvangen uit Nederland!
Sjoerd met zijn Heineken rugnummershirt en de nieuwe ipad

Sjoerd met zijn Heineken rugnummershirt en de nieuwe ipad

Daarnaast krijg je bij aankoop van een tray Carlsberg een EK shirt cadeau, met de keuze uit Duitsland, Engeland, Spanje en Nederland. Rara, welke wij gekozen hebben… Voor de zekerheid maar twee trays gekocht, dus ook twee shirts. Keuze genoeg dus. Sjoerd heeft zich meer bezig gehouden met de ‘computer’ gerelateerde aspecten, zoals een aankondigingposter voor in de Flits en de EK pool. Nog maar twee nachtjes slapen en dan gaat het beginnen! De eerste wedstrijd is rond een fatsoenlijk tijdstip (12 uur ‘s nachts), de wedstrijden daarna zijn om kwart voor 3 ’s nachts.

TTDI wet market: lamsvlees

TTDI wet market: lamsvlees

Op vrijdag ben ik samen met een vrouw van de IWAKL (International Women’s Association KL) naar de TTDI wet market geweest. TTDI staat voor de naam van de wijk waarin de markt ligt: Taman Tun Dr Ismail. Aangezien zij al zes jaar in KL woont en er elke week komt, kon ze mij precies uitleggen waar ik moest zijn, en vooral ook waar niet… De meeste wet markets in KL zijn erg vies en onhygiënisch (kippen liggen er gewoon in 40 ̊C zonder ijs of iets dergelijk), maar de TTDI wet market is veel schoner en hygiënischer (en niet echt ‘wet’). Hij is wel wat duurder, maar dat heb ik er wel voor over.
TTDI wet market: kruiden en specerijen

TTDI wet market: kruiden en specerijen

Bovendien is het nog steeds goedkoper en zijn de producten van een betere kwaliteit dan in de supermarkt. En de verkopers willen je echt helpen en advies geven. Enig nadeel is dat het niet echt om de hoek ligt. Hier ga ik zeker nog terugkomen, ook met Sjoerd! Nadat ik wat fruit en vers gemalen rundergehakt (halve prijs van in de supermarkt!) gekocht had, ben ik maar weer naar huis gegaan.

Zaterdag hebben we alvast een voorproefje op het westerse eten in Australië gedaan en hebben lamsbout en steak bij Souled Out gegeten. Zondag kwamen we erachter dat je in Australië converters nodig hebt en zijn deze dus maar even gaan kopen. Hoewel we eigenlijk hiervoor naar de mall gingen, kwamen we, naast de converters, thuis met de nieuwste ipad… Hoeven we geen ruzie meer te maken wie met de ipad op de bank mag zitten en wie achter de laptop of de computer moet zitten.

Kookgroep met chicken rendang in bereiding

Kookgroep met chicken rendang in bereiding

Dinsdag was het weer tijd voor de kookgroep van de IWAKL. Dit keer typisch Maleis eten! Je kunt wel ‘gewoon’ een recept uit een kookboek volgen, maar een real life uitleg is toch altijd beter. Bovendien kun je vragen stellen en kregen we extra uitleg over de ingrediënten. Op het programma stonden chicken rendang, lemak cili padi ikan, sambal belacan en kerabu pucuk paku. We begonnen met de chicken rendang. Wat een ingrediënten heb je daar voor nodig, zeg! Maar de smaak, gelukkig mochten we naderhand alles proeven, was geweldig! En dezelfde pasta kun je gebruiken voor beef rendang. Gedurende de tijd dat de kip aan het koken was, werden de andere gerechten bereid. Eerst werd er lemak cili padi ikan (vis in een romige, pittige saus) gemaakt. Alhoewel ik geen vis eet, was de saus erg lekker. Ook werd er sambal belacan (garnalen sambal) gemaakt, die later weer gebruikt werd als basis voor de kerabu pucuk paku (fern shoot salade). Deze sambal eet je traditioneel met Maleise, ongekookte groenten en kruiden. Deze sambal, inclusief groenten en kruiden, hadden wij al eerder gegeten bij het bbq fish tentje (zie vorig verslag). Ook al zaten er garnalen in, ook deze beviel mij goed, alleen een beetje te pittig. Maar als je het zelf maakt, kun je het natuurlijk pittig maken naar je eigen smaak. Daarna werd de salade van fern shoot gemaakt met de sambal als basis voor de saus. Er werd afgesloten met een proeverij van alles, vergezeld door een leuk praatje met de dames. Ik kan niet wachten tot de volgende sessie…

Ondertussen is de nieuwe Flits weer gearriveerd. Ditmaal met minder artikelen van mij erin, omdat er wat geschoven is. Naast de kalender, alleen het prikbord. Maar volgende maand weer meer van mijn stukjes.

Post, Telegraaf en Telefoon in Maleisië…

Het zat ons deze week niet echt mee met de post hier in Maleisië. Soms wil je toch wel weer even in Nederland wonen…

Het begon met een klein pakketje wat ze probeerden in de brievenbus te stoppen. Nou zul je zeggen: dat kan. Maar je moet je voorstellen dat de brievenbus een opening heeft van 2 cm en het pakketje zo’n 8 cm hoog was… Ik vond het uitermate knap dat het ze gelukt is. Jammer genoeg heb ik niet zo’n fancy telefoon die foto’s kan maken, zodat ik het beeld van de kapotte brievenbus, maar met pakketje erin, met jullie kan delen. Helaas was hierdoor onze gehele brievenbus gesloopt en heb ik iemand van het gebouw hierop aangesproken. Natuurlijk was het de schuld van de postbode, die dus te lui was om naar boven te komen. Het mannetje heeft de brievenbus provisorisch gemaakt met de mededeling dat hij iemand zou sturen om het helemaal te maken. Tot nu toe nog niets van gemerkt…

De doos belooft al niet veel goeds...

De doos belooft al niet veel goeds...

Vervolgens kwam de postbode later deze week wel een keer naar boven. Het was mij niet duidelijk van wie het pakketje was (onbekend bedrijf) en wat de inhoud was. Toch heb ik het maar aangenomen omdat er toch echt mijn naam op stond. Toen ik het uitpakte bleek dat het de snijplanken waren die ik besteld had via Groupon. Maar toen bleek ook dat de houder waar de snijplanken in zaten helemaal beschadigd was. Zucht. Overigens kwam dit mede door de fantastische inpak kwaliteiten van de verzender. Denk je in: een doos met daarin een houder met snijplanken, zonder enig opvul- danwel beschermingsmateriaal. Gek hè, dat dat in een zending beschadigd raakt. Het kan hier ook niet zomaar goed gaan.
Dit is toch echt niet de bedoeling

Dit is toch echt niet de bedoeling

Dus maar weer een uitgebreide mail gestuurd met uitleg en foto’s. Ik had al bedacht dat er waarschijnlijk nooit een antwoord zou komen en dat ik er later achteraan moest bellen, maar ik kreeg binnen een half uur reactie terug dat ik het pakketje terug kon sturen en ik dan een nieuwe opgestuurd zou krijgen, inclusief de gemaakte verzendkosten. Dat had ik echt niet verwacht. Dus op naar het postkantoor en daar weer meer dan een uur wachten tot je aan de beurt bent. Nog een keer: zucht. Helemaal toen de beambte naar het pakketje wees en aangaf dat dat wel eens kapot zou gaan in de zending. Ik schreeuwde bijna uit: DUH, MAAR HET IS AL KAPOT! Nou maar afwachten wanneer de nieuwe snijplanken arriveren, en vooral hoe ze arriveren.

En toen was het nog niet klaar: alle post van blok B was bij blok A (waar wij dus wonen) bezorgd. En waarschijnlijk was onze post bij blok B bezorgd… Om nu heel makkelijk de post bovenop de brievenbus te leggen – net als alle andere bewoners (helaas) – leek ons niet zo netjes. Daarom liepen we met al ‘onze’ post naar de bewaker en probeerden uit te leggen dat dit toch echt niet voor ons was. Na zo’n zes keer controleren wat het adres was, keek de bewaker ons vragend aan. Nogmaals proberen uit te leggen wat het probleem was. Het lijkt wel alsof een gemiddelde bewaker hier maar twee dingen hoeft te kunnen: salueren en in de portofoon praten, oh nee, brabbelen is een beter woord. Dat eerste had hij al bij binnenkomst gedaan, dat tweede bleef hij gedurende de volgende tien minuten doen, zonder iets tegen ons te zeggen. Enige navraag in het Engels was verspilde moeite, want de vragende ogen werden nog groter.
Op naar het wachthuisje. Wederom fout van de postbode werd ons na veel vragen verteld. Ook dit had nogal wat voeten in aarde, want ze begonnen ons telkens uit te leggen dat ze echt wel zouden bellen als er een pakketje bezorgd zou worden. Maar uiteindelijk kwam de boodschap gelukkig over. Helaas kun je hier wel een klacht indienen bij de post, maar dan word je vol in je gezicht uitlachen en schiet je dus niets mee op: “ik weet toch echt wel hoe ik mijn werk moet doen?”. Nou maar hopen dat we geen post gemist hebben. Dat zullen we echter nooit weten.

Eén lichtpuntje: de Flits is deze week wel via de post gearriveerd. Met mijn bijdragen voor de kalender, het prikbord, smullen en ontdek je plekje. Je kunt op bijgevoegde afbeeldingen klikken voor een vergroting.

Als de post nu de enige ergernis op gebied van communicatie was, dan konden we daar nog mee leven. Dan zouden we namelijk altijd nog terug kunnen vallen op email en telefoon. Wat betreft email lijkt het wel of een gemiddeld zichzelf respecterend bedrijf geen bedrijfs email adres heeft en anders in ieder geval geen domeinnaam. Op Facebook kun je ze gelukkig wel vaak vinden. Maar of je daar nou iets aan hebt?… Er vliegen hier dus vrij veel Gmail, Hotmail en Yahoo adressen in het rond wat het vrij moeilijk maakt om te achterhalen wie of wat je nu een emailtje schrijft. Dan maar de telefoon.

Van alle dingen die je hier moet doen vinden wij telefoneren misschien wel het ergste wat er is. Een gesprek begint van beide kanten met ‘….hello….’. Je weet dus nooit wie je aan de lijn hebt of wie jou belt. Stel dat je gebeld wordt, dan beginnen ze meteen in het Bahasa (Maleis) een aantal zinnen te praten. Als je dan aangeeft dat je geen Bahasa spreekt, maar dat je toch graag in het Engels wil praten, begint het gesprek overnieuw: “….hello…., ….hello?….., ….hello…., tuut tuut tuut”.
Als je zelf belt en je vraagt of degene die zojuist ‘hello’ gezegd heeft ook die en die van dat bedrijf is, dan krijg je een reactie van “duh… anders had je toch niet naar dit nummer gebeld?” Je mag blij zijn als je die zin überhaupt verstaat, want er wordt vrij veel Indiaas Engels gebrabbeld en het filter van de telefoon draagt dan ook niet bij aan de resulterende verstaanbaarheid.
Wat het telefoneren naast dit alles nog aangenamer maakt, is het uitwisselen van gegevens. Een naam spellen gaat per definitie niet (al lijkt dat eenzijdig, want als je de andere kant om iets vraagt dan spuiten de letters er uit). Je moet dus goed de A van Anton, B van Bernard in lokale variant beheersen. In dit geval gebruik je landen, werelddelen of steden. Overigens zijn deze vrij flexibel in te vullen, want gelukkig begrijpen veel mensen dat Asia, Angola, Australia en Alaska allemaal met de A beginnen. Eind van het verhaal is dat het allemaal niet uitmaakt, want ze lijken toch niet naar je te luisteren.

Zo hebben wij laatst pizza besteld – ja we hebben gezondigd ohhhhhh. Sjoerd moest tot drie keer toe proberen zijn telefoonnummer door te geven (toch niet zo moeilijk met drie keer de combinatie ‘19’). Daarna was het de beurt aan ons adres. Uiteindelijk mag het een wonder heten dat men ons heeft weten te vinden, want het adres op de bon leek uiteindelijk in de verste verte niet op wat we opgegeven hadden. Misschien hadden we de bezorger hier wel een extra fooi voor moeten geven. Als hij het op naam had moeten doen – Sjoerd heeft wel driemaal zijn naam letter voor letter, met S van Singapore, etc. gespeld – was het helemaal niet gelukt, want wat voor ‘Sjoerd’ had door moeten gaan was een heel alfabet waar geen ‘Sjoerd’ in te herkennen was.

Los van het telefoneren, was de discussie over de prijs wel leuk. De pizzeria heeft een 2-halen-1-betalen regeling. Dat wil zoveel zeggen als dat je niet een enkele pizza kunt bestellen zonder er voor twee te betalen. Volgens de folder gold dit voor ‘any pizza’. Als je dan bestelt, blijken er voor regular en large pizza’s andere prijscategorieën te bestaan. Begrijpelijk, maar zet het dan op zijn minst even in de folder. Omdat wij een regular en een large wilden, hebben we geprobeerd om de vriendelijke juffrouw uit te leggen dat het voor het bedrijf misschien een gunstige oplossing zou zijn als we gewoon voor een large combi zouden betalen en dat zij ons dan een regular en een large pizza zouden leveren. Hoe konden we het bedenken… als we dit wilden moesten we toch gewoon voor vier pizza’s betalen?!?!??! Weer eentje in de categorie: “ik weet toch echt wel hoe ik mijn werk moet doen?”.

Flits april 2012

Ik wil graag mijn artikelen die ik voor Flits schrijf met jullie delen, zoals Patricia eerder ook al gevraagd heeft. Na navraag gedaan te hebben mag het, maar dan natuurlijk alleen na de verschijning van Flits. De artikelen die ik afgelopen weken geschreven heb, komen echter pas volgende maand in Flits (mei editie). Voor de Flits van april, die deze week uit is gekomen, heb ik maar een kleine bijdrage geleverd: twee artikelen voor het Prikbord. Dus bij deze.

In het vervolg ben ik verantwoordelijk voor de Agenda (voor jullie in NL niet zo interessant, maar kost veel tijd) en het gehele Prikbord (met vaste onderwerpen als Ondertussen in NL, vrijwilligerswerk, feestdagen in Nederland en Maleisië, Wist u dat, enkele zinnen Bahasa (Maleis) en opmerkelijke Maleise weetjes en feitjes. Zo hebben de meesten redactieleden een vast onderdeel. Op de vergadering worden de overige onderwerpen verdeeld, zodat iedereen elke maand wat anders heeft, afhankelijk van de ideeën en inbreng.
Ik ga straks maar weer verder met het doorspitten van de Lonely Planet, want we gaan dit weekend naar Melaka! Gisteravond hotel geboekt voor twee nachten, zodat we twee volle dagen hebben om het stadje te ontdekken. En natuurlijk genieten van alle Hollandse invloeden daar…

Wederom alleen…

Zoals sommigen van jullie al weten, is Sjoerd deze week in Nederland, en ik dus alleen in KL. Afgelopen zaterdag is hij vertrokken en zondag eind van de middag kan ik hem ophalen op het vliegveld. Het is dus niet alleen een week, maar ook twee weekenden! Als hij zondag thuis komt is het een hapje eten en dan al weer snel naar bedje toe. En dan begint maandag de ‘normale’ week weer.

Daarom heb ik me deze week maar een beetje verwend: maandag ben ik naar de kapper geweest en dinsdag voor een voetscrub op pad gegaan. Vooral het haren wassen bij de kapper is hier heerlijk: het duurt wel een kwartier en ze geven meteen een hoofdmassage. Daarna uitgebreid knippen en föhnen, knippen en weer föhnen. Waarschijnlijk had het er ook mee te maken dat ik de enige was in de hele salon en ze daarom tijd genoeg hadden. Daarna heb ik maar een lekker geurtje voor mezelf gekocht. Nou maar hopen dat Sjoerd zondag met nog meer cadeaus uit Nederland terug komt…

Woensdag was er weer een koffie ochtend, dus lekker gebabbeld over van alles en nog wat. Vaak hebben de dames ook nog tips voor uitstapjes, eten en alledaagse dingen. En ondertussen heb ik ook al tips voor anderen. Daarna heb ik boodschappen gedaan voor een oer-Hollandse hap: wortelstamp, maar dan wel à la Anja natuurlijk. Ook maar wat fruit gekocht om lekkere juices te maken. En tot nu toe heb ik elke dag gezwommen of gefitnesst. Goed hè?

Banana leaf restaurant

Banana leaf restaurant

Vandaag stond er een lunch met de leden van de Flits redactie op het programma. Aangezien we eerst bij iemand thuis moesten verzamelen en daarna met één auto naar de locatie gingen, en daarna hetzelfde verhaal weer terug, ben je hier al gauw bijna vier uur mee zoet. We waren uitgenodigd door Jimmy, een local die de opmaak en het afdrukken van het tijdschrift doet, om met hem mee te gaan naar een typisch ‘banana leaf ‘ restaurant. Hier wordt je eten geserveerd op een bananenblad en eigenlijk hoor je het met je handen te eten. Het schijnt dat eten van zo’n bananenblad veel lekkerder is dan van een bord.
Eten bij het Banana leaf restaurant

Eten bij het Banana leaf restaurant

Wederom was het een plek waar je zelf noooooit zou komen en zag je er alleen maar locals. De locatie zelf had iets speciaals: normaal zit je ergens aan de straat met een golfplaten dak boven je hoofd. Hier zaten we buiten, half onder de bomen.
Ze komen langs met van alles: rijst, saus, groenten, kip, schaap, vis, inktvis en nog veel meer. Telkens kun je kiezen of je iets wil of niet. Ook staan ze bekend om hun super lekkere roti canai. Die paste er alleen niet meer bij. Zeker een plek waar ik met Sjoerd nog wel een keertje terug ga komen. Tijdens de lunch kreeg ik nog complimenten over mijn eerste aangeleverde teksten voor de Flits. Dat is toch fijn om te horen.

Nou vrijdag en zaterdag nog alleen doorkomen, dan komt Sjoerd zondag terug.

‘Zomaar’ een week in KL

Mijn vorige bericht sloot ik af met dat ik de dag erna naar een congres van de IWAKL (International Women’s Association KL), ter ere van International Women’s Day, zou gaan. Het was een geweldige dag! Er waren diverse lezingen en workshops: het belang van kleur bij de eerste indruk/kennismaking, investeringen, zelfverdediging, het ontwerpen van het leven dat je echt wilt leven en gezond eten. De ene was interessanter dan de andere. Tussendoor, onder andere bij de super uitgebreide lunch inclusief een hele tafel met desserts (dat wordt weer sporten…), was er voldoende gelegenheid om te praten met de dames, afkomstig van allerlei verschillende culturen. Uiteindelijk kwam ik rond etenstijd moe, maar voldaan thuis.

KLPac: oud en nieuw

KLPac: oud en nieuw

In dat weekend zijn we zaterdag naar de Hot Springs geweest (zie het vorige bericht). Zondag zijn we naar het park om de hoek geweest, wat al lange tijd op het todo lijstje staat. Het ligt letterlijk om de hoek, maar door de spoorweg die ertussen ligt en het feit dat er maar één ingang is, zijn we toch maar met de auto gegaan. Dat bleek uiteindelijk geen slechte beslissing: het was een heel eind lopen geweest. Op het terrein van het park staan meerdere oude industriële gebouwen. Eén daarvan is omgebouwd tot theater (KLPac, Kuala Lumpur Performing Arts Centre), in combinatie met een deel nieuwbouw. Met andere gebouwen zijn ze momenteel bezig.
Sentul Park

Sentul Park

Ik wilde bij het KLPac kaartjes kopen voor de musical The Wizard of Oz, maar ik was nog te vroeg. Over een paar weken maar weer terug. Naast het KLPac ligt in het park het Sentul Park Koi Centre. Het Koi Centre was niet meer dan bassins vol met Koi karpers. Daar waren we dus zo klaar. Wat wel leuk is, is dat er ook Koi karpers (samen met andere vissen en schildpadden) in een grote vijver zitten en je deze eten mag geven. Het geheel ligt in een groen park, maar het ‘echte’ Sentul Park is alleen toegankelijk voor een beperkt aantal omwonenden.

Naili's Place

Naili's Place

’s Avonds zijn we gaan eten bij Naili’s Place. Bij binnenkomst valt direct de geweldige setting op: Beach-stijl achtig met veel natuurlijke materialen en decoratie, sfeervolle hoekjes, gescheiden door stroompjes water. Het restaurant is half binnen, half buiten. Een keuze voor een tafel is moeilijk te maken: een ‘gewone’ tafel met stoelen, op de grond zitten aan een lage tafel, in een heuse boomhut klimmen. Het eten is voor ieder wat wils: traditioneel Maleis, noodles en Westers. De eerste keer dat we hier kwamen was met een collega van Sjoerd en zijn vrouw en kindje. Later zijn we er nog met Bart en Patricia geweest. Omdat wij dit zo’n leuk tentje vinden, had ik tijdens de Flits redactievergadering gezegd dat ik er wel een stukje over wilde schrijven. Hier hoort natuurlijk ook een geweldige foto bij. Genoeg reden dus om wederom een bezoekje te brengen en van de ambiance en het eten te genieten. Gisteren heb ik mijn stukje opgestuurd. Nou maar afwachten hoe het er straks uitziet in de Flits…

Afgelopen week en deze week is Sjoerd de hele week naar een klant buiten KL. Dat betekent laat thuis en eenmaal thuis nog een rapport schrijven, mails beantwoorden, etc. Oh ja, en nog wat eten naar binnen werken. Niet echt gezellig dus. Daarbij komt dat hij de auto mee heeft :( . Afgelopen donderdag organiseerde de Nederlandse Vereniging een NL filmavond met de Heineken ontvoering. Ik had mij aangemeld, met de notitie dat Sjoerd heel misschien zou komen. Daar ging ik dus niet van uit. Ik was erg blij verrast toen Sjoerd belde dat hij het wel ging halen. Veel van jullie zullen de film wel al gezien hebben; wij nu dus ook. Daarna helaas meteen naar huis, want de volgende dag weer vroeg op.

Anja in het park

Anja in het park

In eerste instantie hadden wij het idee afgelopen weekend naar Melaka te gaan. Maar omdat Sjoerd een zware week had gehad en er nog één voor de boeg heeft, hebben we het maar rustig aan gedaan. Zaterdag hebben we eerst lekker uitgeslapen en zijn daarna naar de Sunway Pyramid mall gegaan. Hier zijn we al eerder geweest voor het schaatsen, maar toen hebben we de mall zelf verder niet bekeken. Van buiten ziet de mall er geweldig uit en kom je zelf binnen via een Sphinx. Helaas is hier binnen in de mall niets van te zien… Wat ons betreft een gemiste kans om het iets unieks te maken. We hebben wat aankopen gedaan, maar zijn er niet erg lang gebleven. Het blijft immers een mall (wel één van de grotere) waarvan ze er hier in KL en omgeving wel honderd van hebben.

’s Avonds wilden we eigenlijk naar een luchtballon festival gaan. Maar aangezien het bijna een uur rijden was en Sjoerd nog redelijk moe was van de afgelopen week, zijn we maar niet gegaan. In plaats daarvan zijn we lekker uit eten gegaan. Iets wat we niet zo vaak doen hier, omdat we meestal een goedkoop stalletje uitzoeken voor een snelle, heerlijke, lokale hap. We zijn naar een restaurant, genaamd Bijan, gegaan waar Sjoerd in november al geweest was met zijn baas. Het eten is Maleis, maar in een Westerse entourage, inclusief wijn. De prijzen zijn helaas ook Westers… Maar het eten was geweldig! Vooraf hadden we krokante, gefrituurde groenten met een lekkere pinda-chili saus en gestoomde pakketjes met gehakt en kruiden. Daarna had ik lamsrendang (veel!) en Sjoerd garnalen in een romige Duriansaus. Durian is hét nationale fruit hier. Veel buitenlanders vinden het niet lekker, maar de locals zijn er dol op. Het staat nog steeds op ons lijstje om het een paar collega’s durian te gaan eten. Vaak is dat in de vorm van een ‘all you can eat’. Helaas is het seizoen al geweest en kun je beter even wachten. Maar Sjoerd vond de saus erg lekker. Hoewel we eigenlijk geen dessert meer op konden, wilden we toch wat proberen. Dit omdat de Maleise stalletjes op straat geen desserts verkopen en wij toch wel eens wat wilden proeven. Eerst maar even gewacht om het eten te laten zakken en de fles wijn leeg te maken. We kozen voor pandan pudding (romige pudding met pandan en palmsuiker siroop) en Gula Melaka cake (gestoomde palmsuiker sponscake met palmsuiker saus en kokos ijs). Super lekker, maar niet heel goed voor je gewicht.

Eten in het Yong Tau Foo tentje

Eten in het Yong Tau Foo tentje

Voor zondag hadden we Dennis (collega) en zijn verloofde gevraagd bij ons te komen eten. ’s Avonds konden ze niet, maar ze stelden voor te gaan lunchen bij een Chinees tentje bij hun in de buurt. Sjoerd’s collega’s willen ons echt alles laten zien en vinden het leuk om te zien dat wij zo van de lokale dingen genieten (in tegenstelling tot de meeste expats die het voornamelijk bij westers eten houden). Echt in de buurt bleek het niet: het was bijna een half uur rijden. Maar goed. We kwamen weer uit in een straatje waar we zelf nooit zouden komen. Het was een Yong Tau Foo tentje (zie http://en.wikipedia.org/wiki/Yong_Tau_Foo). Eerst moesten we de ingrediënten kiezen: visballetjes, varkensvlees, tofu, ladies fingers, aubergines, grote rode pepers. Sommige ingrediënten zijn van te voren al gefrituurd in een krokant korstje. Daarna wordt het eten voor je bereid: alles wordt in een soep gegooid, gekookt en met soep en al geserveerd. Enkele ingrediënten werden gefrituurd, samen met enkele dumplings die we ook besteld hadden. Wat ook wel opmerkelijk was, was dat ze het vlees en de vis ín de groenten hadden gestopt. Dennis had ook voor ieder de specialiteit van het huis besteld: een pakketje uit de oven met kip, veel knoflook en kruiden. Super lekker! Ook bestelde hij een soort van witte pudding (van soja bonen denk ik) met een heerlijke topping. Toen alles op tafel stond hadden we wel zoiets van: krijgen we dat wel op? Maar omdat het zo lekker was, is dat wel gelukt.
Anja en Dennis in het Yong Tau Foo tentje

Anja en Dennis in het Yong Tau Foo tentje

Daarna zijn we nog even naar een dichtbij gelegen mall geweest om een stukje te lopen en het eten een beetje te laten zakken. Dat eten laten zakken lukte niet helemaal, omdat de twee nog iets in petto hadden voor ons: een iced milktea met bubbles. Sjoerd bestelde er één met Earl Grey thee en ik een zoete variant met meloen. Die van Sjoerd had een super sterke theesmaak, wat het niet echt lekker maakte. Die van mij was beter, al ben je de bubbles (een soort van ronde, zwarte gummies) op een gegeven moment wel beu. Daarbij kwam dat we nog erg vol zaten. Toch hebben we netjes onze beker (volgens mij wel een halve liter!) leeggedronken. ’s Avonds hebben we alleen een roti canai (een soort van pannenkoek) gegeten, meer kon er niet in…

Om al dit lekkere eten te compenseren ben ik vanmorgen gaan zwemmen (probeer ik 2 tot 3 keer per week te doen) en morgen maar weer fitnessen! Want donderdag ga ik naar de eerste bijeenkomst van de kookclub van de IWAKL en er staat cheesecake op het programma…

(Sorry dat het weer zo’n lang bericht geworden is; we maken nu eenmaal veel mee en willen dit graag met jullie delen!)