Yangon

Na meer dan twee maanden niets geschreven te hebben, werd het nu toch wel echt tijd om weer eens iets te schrijven… Vorige week ben ik met de dames van IWAKL een paar dagen naar Yangon (Myanmar, ook wel Birma) geweest. Daarvan hierna verslag.
En Sjoerd heeft beloofd binnenkort nog iets te schrijven over zijn belevenissen op site (voor zijn werk) in Bintulu en onze reis naar Vietnam in december. We hebben het maar druk :-) .

Myanmar heet sinds 21 oktober 2010 officieel Republiek der Unie van Myanmar, van 1989 tot 2010 heette het kortweg Unie van Myanmar en daarvoor heette het Birma. Toch wordt de oude naam Birma (of Burma) nog veel gebruikt. Na jaren van politieke onrust is op 31 januari 2011 een nieuwe grondwet in werking getreden, die formeel een einde maakte aan het militaire bestuur. Het land is op de goede weg, maar er is nog veel te doen. En je zou het misschien niet zeggen, maar Myanmar is één van de veiligste landen ter wereld en Yangon wellicht de veiligste stad in heel Zuidoost Azië.

Schattige jongetjes in Chinatown

Schattige jongetjes in Chinatown

Er zijn drie seizoenen: het regenseizoen, van eind mei tot midden oktober, het koele droge seizoen (winter) van eind oktober tot midden februari en het hete droge seizoen (zomer) van eind februari tot midden mei. In de zomer kan het wel 45 graden Celsius worden. Het is dus belangrijk van te voren te kijken welk seizoen het is. De winter is de beste periode om te gaan met temperaturen rond de 25 graden Celsius. Momenteel is het begin van de zomer, met zo’n 37 graden Celsius, onbewolkt en geen regen.

Eerste indruk van Yangon
Op naar het land met eeuwenoude cultuur en waarschijnlijk de meest vriendelijke bevolking ter wereld! Met Malaysia Airlines vliegen we in iets meer dan twee en een half uur direct naar Yangon.

Bij de Reclining Buddha

Bij de Reclining Buddha

Het tijdverschil tussen Maleisië en Myanmar is anderhalf uur. Het vliegveld ligt in het noorden van Yangon. Tijdens de busrit naar het centrum van de stad blijkt al snel dat Yangon een erg uitgestrekte stad is met weinig hoogbouw. In het centrum schieten de dure, hoge hotels de grond uit, maar nooit hoger dan de blikvanger van Yangon: de Shwedagon pagode met zijn bijna 110 meter hoogte.
Overal in de stad liggen gouden pagodes, af en toe afgewisseld door een kerk of een moskee. Dat is niet zo gek als je weet dat 89 procent van de bevolking Boeddhistisch is. Het Christendom en de Islam nemen ieder 4 procent in. Wat verder opvalt is dat er weinig is veranderd sinds de Britse koloniale tijden.
Reclining Buddha

Reclining Buddha

Op de weg zijn er drie dingen die direct opvallen. Ten eerste: er wordt aan de rechtkant van de weg gereden, maar met het stuur ook aan de rechterkant, erg verwarrend en dus het opletten geblazen. Ten tweede zie je in Yangon geen brommertjes en scootertjes. Wat een opluchting! Dit wil echter niet zeggen dat het rustig is op de weg, het is een lekkere chaos. Tenslotte zie je verschillende kleuren nummerplaten: rood voor taxi’s, geel voor monniken, blauw voor toeristen en zwart voor de rest. Soms is dit enige manier om een taxi te herkennen.

Chinatown

Chinatown

Na onze busrit mogen we direct genieten van het heerlijke eten wat ze in Myanmar hebben. Daarna op naar de eerste bezienswaardigheid: de Chaukhtatgyi Paya, oftewel de Reclining Buddha. De indrukwekkende 70 meter lange Buddha ligt in een enorme hal. Daarna gaan we door naar de graftombe van de laatste Indiase koning Bahadur Shah Zafar. Eigenlijk is het een moskee met een graftombe. Vervolgens bezoeken we nog een andere moskee, maar deze was helaas gesloten vanwege het gebed. Als laatste die dag staat een bezoekje aan Chinatown op het programma, meestal één van mijn favorieten vanwege alle mensen, geuren en kleuren. Er is een grote versmarkt en overal wordt eten bereid en verkocht. We maken kennis met de ontzettend vriendelijk mensen en maken veel foto’s van al het moois. Vrouwen in Myanmar smeren zogenaamde thanakha – een soort traditionele make-up – op hun wangen, niet alleen uit het oogpunt van schoonheid maar het verkoelt ook en helpt beschermen tegen verbranden. Mannen lopen allemaal in een sarong rond en iedereen kauwt op betel noten, wat donker rode tanden oplevert.

Shwedagon pagode en het koloniale hart

Met IWAKL dames bij Shwedagon pagode

Met IWAKL dames bij Shwedagon pagode

De volgende ochtend vroeg is het tijd voor de Shwedagon pagode. Geen bezoek aan Myanmar is compleet zonder een bezoekje aan deze pagode. Het is het grootste en tevens belangrijkste heiligdom in Myanmar. De pagode is op een heuvel gelegen, zodat deze vanuit de hele stad goed zichtbaar is.
Met de bouw van de pagode werd begonnen in de vijfde eeuw voor Christus. Sindsdien is het bouwwerk door aardbevingen vaak zwaar beschadigd, maar telkens weer herbouwd – een volgende versie telkens groter en prachtiger dan de voorgaande. Verguld met bladgoud en vele duizenden kostbare edelstenen. Volgens de mythe worden in de pagode acht haren bewaard van de laatste Boeddha, tezamen met relikwieën van drie van diens voorgaande incarnaties.
Bij de Shwedagon pagode

Bij de Shwedagon pagode

De enorme pagode wordt omring door tientallen, zo niet honderden, kleinere pagodes, tempels en beelden. Zodoende ben je hier wel een paar uur zoet. Je kunt het beste ’s ochtends vroeg gaan, dan is het nog niet zo heet (je loopt op je blote voeten op marmeren tegels) en de lucht is dan nog mooi blauw en helder. Kijk wel even van te voren op internet, want er vindt veel renovatie plaats en het zou zonde zijn als je komt als de enorme pagode onder renovatie is.

Bij Shwedagon pagoda

Bij Shwedagon pagoda

Hierna gaan we door naar het oude stadsgedeelte, het koloniale hart. Hier zie je duidelijk de erfenis van de Britten met vele koloniale gebouwen in een ruim opgezet stratenpatroon. We lopen rond en zien achtereenvolgens de Sule Pagode, liggend midden op een drukke rotonde, de Yangon City Hall, het Independence Monument, gelegen in de mooie Maha Bandoola Garden en de High Court.
We rijden nog even langs het verblijf van Aung San Suu Kyi, winnares van de Nobelprijs voor de Vrede in 1991 en partijleider van de NLD, de National League for Democracy. Helaas valt er weinig te zien.
’s Middags is het tijd om te shoppen en wel naar waar Myanmar bekend om staat: edelstenen en juwelen, voornamelijk robijn, jade en goud. Op naar de Bogyoke Ang San Market, ook wel Scott Market genoemd, gelegen in een zeventig jaar oude markthal. Daarnaast zijn er nog vele andere souvenirs te vinden. Voor veel van de IWAKL dames waren de edelstenen en juwelen de reden om mee te gaan naar Yangon, niet de cultuur. Dus wordt er flinks op los geshopt. Ik houd het bescheiden bij een schilderij en een vlaggetje van de Shwedagon pagode.

Ritje met de Circular Train

Het prachtige zicht vanuit de trein

Het prachtige zicht vanuit de trein

De dames gaan de volgende dag weer shoppen. Tatyana (mijn kamergenootje afkomstig uit Kazachstan) en ik hadden de eerste dag al besloten dat we vandaag niet zouden gaan shoppen, maar de Circular Train zouden nemen, een rondrit van drie uur in een lokale trein door de uitlopers van de stad en het platteland om het echte leven te zien. De trein is allesbehalve luxe: geen airco en niet al te comfortabele banken met ramen een stuk beneden ooghoogte. Maar wat wil je als een ticket maar één US dollar kost?
De marktkooplui verlaten de trein weer

De marktkooplui verlaten de trein weer

Naast de paar toeristen zie je hier alleen locals. Het eerste uur hebben we alle ruimte en genieten we van het prachtige uitzicht, maar zien we ook veel armoede. Af en toe komen er verkopers langs. Bij een lief vrouwtje kopen we ‘pink bananas’, heerlijk zoete bananen. Na een uur komen we bij een grote markt en binnen enkele seconden staat het hele gangpad vol het manden met koopwaar en marktkooplui. Na drie uur in de hete trein zijn we uitgeput en toe aan een lunch in een restaurant met airco. We gaan naar de Sukura toren om daar op de bovenste verdieping te lunchen en te genieten van het prachtige uitzicht over de stad.

De dame die het balletje hooghoudt tijdens de culturele show

De dame die het balletje hooghoudt tijdens de culturele show

’s Middags gaan we nog naar het Kandawgyi Lake om foto’s te maken van de blikvager van het meer, de Karaweik Hall, een enorm drijvend paleis wat tegenwoordig dienst doet als restaurant. We hadden hier graag willen eten, vergezeld door een culturele show, maar hier moet je minimaal tien dagen van te voren voor reserveren. Na een tijdje gelopen te hebben in de brandende zon (eind februari is het daar zo’n 37 graden Celsius), zijn we toe aan een douche en een middagdutje.
’s Avonds gaan we naar een andere culturele show met buffet in het Kandawgyi Palace Hotel, ook gelegen aan het Kandawgyi Lake. Echt een aanrader. Prachtige dans en een dame die een balletje hooghoudt terwijl ze bijvoorbeeld op twee flessen staat. Erg knap.

Helaas moeten we na drie dagen Yangon al weer afscheid nemen van Myanmar. Maar terug ga ik zeker nog een keer. Er is zoveel meer te zien: de enorme vlakte van Bagan met zijn duizenden tempels en pagodes, het koningsstadje Mandalay, het prachtige (en koelere) Inle Lake en nog veel meer.

Druk, druk, druk…

We zijn al weer bijna een maand terug uit Bali, wat vliegt de tijd zeg! Ik beloof het, binnenkort een verslag van Bali, maar nu eerst een verslag van de afgelopen weken. Eigenlijk moet ik eerst mijn ‘to do’ lijstje van deze week afmaken, maar het internet ligt eruit, dus ik kan weinig anders doen dan dit verhaal schrijven…
Ook weer zoiets typisch Maleis: je moet minimaal één keer per maand je internettegoed online opwaarden, anders lig je eruit. Nou is die maand nog niet voorbij, maar is het tegoed gewoon. Geen probleem, zou je denken, dan waardeer dat je dat gewoon even op? Niet dus, dat kan alleen als je op internet zit. Normaal vraag ik Sjoerd dat dan even te doen op zijn telefoon of op het werk, maar hij is voor werk naar Bintulu (Sarawak) en is de hele dag op site en mag daar geen telefoon bij zich hebben. En echt vroeg is hij ook niet op zijn hotelkamer, gister pas rond 11 uur ’s avonds, dus dat wordt nog lang wachten. Ander alternatief is naar het werk rijden om het daar op te waarderen, maar met de vrijdagmiddag spits kan dat uren duren en dat is ook een beetje zonde van de tijd. Maar wachten dus…

De periode voor Kerst is het hier een gekkenhuis, alles moet nog net voor het nieuwe jaar af en er zijn heel veel activiteiten. En leuke activiteiten, dus die wil je niet missen. Daarbij komt dat veel mensen dit weekend naar ‘huis’ (Nederland of welk land dan ook) gaan en als ze niet naar huis gaan, gaan ze wel op vakantie.

IWAKL

IWAKL

Ook de International Women’s Association KL (IWAKL) organiseerde afgelopen maand weer veel activiteiten: een Deepavali lunch (Deepavali is het feest van het licht voor de Hindoes) en een lunch bij de vrouw van de ambassadeur van Fiji thuis met veel lekker eten naar origineel Fiji’s recept. Helaas namen we hier ook afscheid van een aantal dames, omdat zij KL gaan verlaten. Dat blijf ik moeilijk vinden: heb je net een beetje een band met iemand opgebouwd, gaan ze al weer weg. Vervolgens stond er nog een Kerstlunch op het programma, grappig genoeg op 5 december.

Raften

Raften

Ook de Nederlandse Vereniging in Maleisië had veel op het programma staan. We begonnen met een Sinterklaas koffieochtend waar het heel druk was. Niet vanwege de koffie of thee, maar om het Sinterklaas snoepgoed dat in Nederland besteld was en inmiddels aangekomen was in KL. Bergen pepernoten, banketstaven, chocoladeletters, inpakpapier en nog veel meer. Zo kunnen de Nederlanders hier toch een beetje meegenieten van Sinterklaas. Aangezien wij thuis nog veel pepernoten hadden liggen (en het weg aan de prijs was), heb ik me zeer beschaafd gedragen en alleen een gevulde speculaas gekocht.
Een paar dagen later was het tijd om te gaan raften. Sjoerd zit sinds kort in de sportcommissie en ze hadden bedacht te gaan raften. Niet echt mijn ding, dus ik bleef thuis. Sjoerd kon helaas ook niet mee gaan raften, omdat hij een schimmelinfectie onder zijn oksel had en de dokter adviseerde niet in het water te gaan. Hij baalde er echt van, maar is toch meegegaan om foto’s te maken. Hele mooie foto’s zelfs, die kan ik weer goed gebruiken voor in de Flits. Uiteindelijk was Sjoerd’s dag helemaal geslaagd, hij mocht namelijk in een wagen de glibberige wegen en heuvels op rijden.
Ook hebben we met een groep Nederlanders een Nederlandse film gekeken, Quiz. Op zondag 2 december was het dan echt tijd voor Sinterklaas. Ook hier komt hij gewoon op zijn paard aan, vergezeld door een hele hoop pieten. We waren hier zelf niet bij, maar ik heb ondertussen veel foto’s gezien en het is echt een hele belevenis. Toch wel speciaal zo, hier in Maleisië…
Winter Wonderland Party

Winter Wonderland Party

En last but nog least was het afgelopen weekend tijd voor de Winter Wonderland White Party in de Skihut! Het verbaasde me waar iedereen toch al die winter- en skispullen vandaan haalde. Die hebben wij toch nog steeds in Nederland liggen. Uiteindelijk hebben we een stel handschoenen gevonden en die maar aan gedaan. Sjoerd zelfs vergezeld door een sjaal. En we hebben glühwein gehad!

Team Spirit incl partners en kids

Team Spirit incl partners en kids

Vorige week waren Sjoerd’s baas en zijn vrouw weer in KL. Dat betekende wederom een drukte: etentje, borrelen, etc. En zaterdag hebben we zijn zoon en diens vriendin nog een korte rondleiding KL gegeven.
Om een beetje in de Kerstsfeer te komen, zijn we afgelopen zondag naar een optreden van het koor van een vriendin gegaan: kerstliedjes zingen in een overvolle kerk. En na afloop wederom een glaasje glühwein, heerlijk!

Tussen al deze dingen door ben ik ook nog heel druk bezig voor de Nederlandse Vereniging. Naast het hoofdredacteurschap van de Flits – wat al veel tijd kost – zit ik nu ook in het bestuur met als taak ‘communicatie’: naast de Flits ook de Facebook pagina en de website. Nou is het niet het bijhouden van de website, maar het maken van een nieuwe, in samenwerking met een website bouwer. Afgelopen tijd veel vergaderingen en etentjes gehad. Ondertussen zijn we ook druk bezig met de sponsoren voor komend jaar. Allemaal erg leuk, maar erg tijdrovend…

Tenslotte nog maar weer eens iets typisch Maleis. Iets waar ik weet dat ik me niet druk om moet maken, maar waar ik me dus wel druk over maak. Toen wij hier vorige jaar aankwamen – ja, het is al weer meer dan een jaar geleden dat wij hier aankwamen – zou ik een ‘dependant pass’ (een verblijfsvergunning) krijgen voor drie jaar. Uiteindelijk kreeg ik een ‘dependant pass’ voor 1 jaar, zonder uitleg waarom. Maar verlengen zou een fluitje van een cent zijn, zeiden ze.
Gelukkig ben ik er al in oktober achter aan gegaan en bleek het helemaal geen fluitje van een cent! Het bleek namelijk dat er vorig jaar een foutje gemaakt was en de autoriteiten mij een ‘social visit pass’ toegewezen hadden, maar de immigratiedienst uiteindelijk een ‘dependant pass’ in mijn paspoort gestempeld hadden. Niet dat iemand mij dat vorig jaar verteld had natuurlijk!

Paspoort met verblijfsvergunning

Paspoort met verblijfsvergunning

Het hele proces moest weer van voren af aan doorlopen worden. Daarbij kwam dat vorig jaar Sjoerd’s collega Jenny aangewezen was als tekenbevoegd voor het bedrijf. Jenny werkt inmiddels niet voor het bedrijf en in juli hebben Sjoerd en zijn baas (die dus in NL zit) al honderd formulieren in moeten vullen om Sjoerd aan te wijzen als tekenbevoegd. Dacht je dat het geregeld was, nee hoor! Omdat de immigratiedienst vorig jaar mijn paspoort verkeerd gestempeld heeft, mag Sjoerd niet meer tekenen, maar moet een ‘local manager’ tekenen. Tja, ze verzinnen hier altijd wel weer een nieuw regeltje… Maar het probleem is dat het kantoor hier helemaal geen local manager heeft! Dus via een omweg is één van Sjoerd’s collega’s enkel voor dit geval aangesteld als manager en zou hij mogen tekenen. Weer een hele berg papieren invullen… En je moet er echt elke week achter aan gaan, anders gebeurt er helemaal niets!
Daarna moest ik weer mijn hele paspoort copieren. En met hele paspoort bedoel ik inderdaad het héle paspoort, inclusief alle lege pagina’s. Toen kwam de melding dat ‘stage 1’ van de vergunning ingediend was en dat dit 7 tot 10 werkdagen zou duren. En het was al voorbij half november, terwijl mijn vergunning 8 december zou verlopen… Daarna volgt ‘stage 2’wat weer 7 tot 10 werkdagen zou duren. Daarna komen ze je paspoort ophalen om te stempelen, wat weer een week kan duren. Volgens mijn berekening zou het nooit kunnen lukken voor die datum, maar warempel: vrijdag 7 december kreeg ik mijn paspoort terug en mag ik weer een jaar blijven. Jippie!

Waar ik dacht dat het deze week rustig zou worden, met veel naar huis op of vakantie vertrekkende mensen en Sjoerd die dinsdag weer vertrokken is naar Bintulu voor meer dan anderhalve week, staat mij ‘to do’ lijst nog steeds overvol. Afgewisseld met leuke dingen natuurlijk.
Gisteravond ben ik naar het concert van de Jacksons geweest. Wat een belevenis. En vooral wat een verschil met een optreden in Nederland! Het zou om 8 uur ’s avonds beginnen, dus wij waren erg op tijd. Bijna uitgestorven. Waren we wel op de goede locatie? Ja hoor! Om kwart voor acht kon je het stadium nog niet eens binnen! Dan maar even wat gadgets kopen. Toen we kwart over 8 binnen waren, was de zaal nog niet eens voor een kwart gevuld. Rond negen uur begon het dan toch echt. Tenminste dat dachten we, maar toen begon het voorprogramma… Wederom een wijze les (zoals bijna elke dag wel): waarom zou je op tijd komen? Toch blijf ik het hier moeilijk mee hebben en ben ik bijna altijd de eerste en kan soms wel een uur moeten wachten.

The Jacksons concert

The Jacksons concert

Iets wat we wel gedaan hebben, en wat typisch Maleis (meer Chinees eigenlijk denk ik) is: brutaal zijn. Zoals gezegd was het stadium half leeg en hadden ze de achterste mensen al wat naar voren gehaald. Wij zaten eigenlijk in categorie 2, maar omdat ze die ook verplaatst hadden en onze stoelen niet meer beschikbaar waren, waren we zo brutaal om gewoon door te lopen naar het VIP gedeelte voor het podium. Ze komen dan wel achter je aan, maar als je gewoon blijft zitten lopen ze vanzelf wel weer weg en heb je dus een mooi zitplekje. Ja, zitplekje. Ik dacht bij een stadiumconcert meer aan staanplaatsen (vooral op het veld), maar overal stonden van die mooie plastic stoeltjes. Maar natuurlijk, de Maleiers zijn een beetje lui en houden niet van staan. Ik had het kunnen weten…
Toen het concert eindelijk begon, bleef iedereen dus braaf zitten. Wij konden ons niet beheersen en gingen bij de echte dansnummers toch echt staan en meedansen. Maar het was het waard, wat een optreden! Geweldig!

Vanavond ga ik met twee dames van de Flits een bar uittesten voor ons nieuwe onderwerp Borrelen. Wat vervelend zeg?! Morgen ochtend, als ik hopelijk weer internet heb, ook nog even dit verhaaltje op de blog zetten.

En omdat iedereen weg is met Kerst hebben Sjoerd en ik bedacht ook maar weg te gaan. Als het goed is komt Sjoerd zaterdag de 22e terug en kunnen we zondag of maandag weg. Ik was tot een paar uur geleden druk op zoek naar de mogelijkheden op het internet, maar dat ligt nu dus even stil. Maar waarschijnlijk gaan we naar Vietnam, Hoi An en Hanoi. Zin in!!

Terug naar het ‘alledaagse’ leven in KL

Ondertussen zijn we al weer twee weken terug in KL: thuis in KL om beter te zeggen. Helaas was de terugreis niet helemaal wat we ervan verwacht hadden. We hadden ons een beetje luxe veroorloofd door een speciale stoel te boeken: achterin het vliegtuig, daar waar de stoelen aan de zijkant van het vliegtuig van drie naar twee naast elkaar overgaan. Zodoende heb je iets meer ruimte voor je benen en heb je geen last van langskomende mensen. Dit leek goed te gaan (het achterste gedeelte van het vliegtuig was bijna leeg…), maar vijf minuten voor vertrek kwam er een groep van ongeveer 100 Polen binnen die volgens mij al niet helemaal nuchter waren, om het voorzichtig uit te drukken. Direct vanaf de start hadden ze het al op een zuipen gezet, geen idee waar die alcohol vandaan kwam. Vervolgens zaten, lagen en stonden ze overal en zoals je misschien wel kunt raden stonden ze erg graag direct naast mij stoel, want daar was wat extra ruimte. Van een relaxte vlucht en lekker slapen kwam dus niet veel terecht…

Bij de Engelse klokkentoren op het plein

Bij de Engelse klokkentoren op het plein

Eenmaal terug in KL lag er toch een stapel werk te wachten. Alsof er niets gebeurd was in de maand dat wij weg waren geweest. Misschien hadden wij iets te hoge verwachtingen? Net voordat we naar Nederland vertrokken had ik een ontwerp voor het IWAKL galabal logo, flyers en tickets gemaakt en deze in onze vakantie zelfs al meerdere malen aangepast. Terug in KL verwachtte in dus dat de flyers al geprint waren, maar niets bleek minder waar. Er was niets gebeurd en het moest wéér aangepast worden (dat krijg je ervan als je telkens iedereen om een mening vraagt en iedereen een andere mening heeft). Uiteindelijk is één van de dames bij mij thuis langs gekomen om de definitieve versie te maken. Ik dacht deze keer echt dat het definitief zou zijn, want er moest de volgende dag echt geprint worden. Maar helaas, wederom werd het voorstel aan iedereen doorgestuurd met alle gevolgen van dien. Maar uiteindelijk is het goed gekomen en zijn de flyers en tickets geprint. Helaas is het nog niet klaar, want er moet later nog een programmaboekje gemaakt worden. Wordt dus leuk…

Daarnaast was bijna iedereen weg of te druk en was er nog niets gedaan voor de Flits van oktober. Die hebben we met z’n tweeën even in een weekje in elkaar geknald en nu op naar het volgende nummer dat over twee weken al de deadline heeft. Maar als je dan het resultaat van het septembernummer ziet, dan weet je weer waar je het voor doet.

Ook Sjoerd heeft heel wat te voorduren gehad op het werk. We waren nog geen week terug, of hij moest al weer voor een paar dagen naar Labuan. Daardoor had ik wel alle tijd om alles voor de Flits op tijd af te krijgen. Zaterdag is hij terug gekomen, maar ons idee om een lang weekend naar Penang te gaan (maandag was een feestdag) was al in de soep gelopen.

De jungle track in Fraser Hill

De jungle track in Fraser Hill

In plaats daarvan zijn we een dagje naar Fraser Hill (Bukit Fraser) geweest. Volgens meerdere bronnen zou het ongeveer anderhalf uur rijden zijn vanaf Kuala Lumpur en aangezien wij in het noorden van de stad wonen moesten wij het toch makkelijk binnen die tijd zien te redden. Maar als TomTom aangeeft dat je midden in een dorpje 110 km per uur mag rijden, gaat er toch echt iets mis. En in de bergen rijd je met al die haarspeldbochten ook niet 50 tot 60 km per uur, vooral niet als er een bangerik voor je rijdt. Maar we zijn er gekomen. Het was er niet extreem druk en een aangenaam temperatuurtje. Het leuke aan Fraser Hill is dat het niet zo populair is als bijvoorbeeld Genting Highlands en er dus niet zoveel toeristen komen en dus meer lokale mensen. Je schijnt er goed vogels te kunnen spotten, maar dat viel ons een beetje tegen.
Na eerst even het dorpje met zijn prachtige koloniale architectuur bekeken te hebben (het is van oorsprong een hill station voor de Britten) hebben we een jungle track gedaan. Erg mooi en beter te doen dan bijvoorbeeld in het FRIM of Redang waar we eerder een jungle track gedaan hebben, omdat het een paar graden koeler is. Alhoewel, in de jungle zelf is het toch wat warmer dan op de weg.

Junior en senior Diepen op kantoor

Junior en senior Diepen op kantoor

Daarna besloten we via een kleine omweg naar de auto terug te gaan. Dachten we, want op de kaart leek het niet zo ver, maar de kaart was niet echt op schaal. Daarna wilden we, zoals dat hoort in een Brits hill station, een kopje thee met een scone eten. We hadden een leuk adresje gekregen, maar deze bleek gesloten te zijn wegen een bruiloft. Dus maar weer terug naar het dorpje, maar bij het tentje waar we beland waren hadden ze geen scones. Ik heb het zelfs gevraagd en het stond ook niet op de kaart. Om een beetje Engels te blijven bestelde ik een ‘bread and butter pudding’ en Sjoerd een kipburger. Toen wij lekker aan het smullen waren, kreeg het stel naast ons een mandje met scones. Wij keken elkaar een beetje vreemd aan en dachten ‘het zal wel’, het is en blijft Maleisië… Als laatste stond een bezoekje aan een waterval met zwemmogelijkheid op het programma. We liepen al braaf de hele dag in onze zwemkleding (natuurlijk onder de andere kleren), handdoeken en droge kleren lagen in de auto. Maar helaas, halverwege de weg stond een blokkade en een bord in het Maleis. Geen idee wat er stond, maar volgens mij was het niet de bedoeling dat je verder reed. Toen er nog iemand aankwam vroegen we het en inderdaad, je mocht niet verder rijden, alleen lopen. En het was nog een héél eind lopen. Aangezien het al eind van de middag was hebben we maar besloten terug naar huis te rijden. Hebben we nog wat om voor terug te komen.

Sinterklaas was vroeg dit jaar...

Sinterklaas was vroeg dit jaar…

Dinsdag middag zijn Sjoerd’s ouders aangekomen voor een logeerpartijtje van drie weken. We mochten ze niet ophalen van het vliegveld, dus zaten braaf thuis te wachten tot de beveiliging zou bellen dat er gasten voor ons waren en of ze die binnen mochten laten. Maar Sjoerd’s ouders zagen er blijkbaar heel betrouwbaar uit (of misschien lachten ze lief), dat ze direct doorgelaten werden en met bewaker en al voor de deur stonden. Wat een verrassing! We wisten dat ze een hele berg spullen uit Nederland meegenomen hadden, maar zoveel hadden we toch echt niet verwacht. Zelf meer dan het dubbele van de toegestane hoeveelheid alcohol die je Maleisië binnen mag brengen. Bijgevoegd een foto van de uitstalling die we ervan gemaakt hebben: stroopwafels (en veel!), stroopkoeken, kaas, alcohol, krentenbollen, chocopasta, speculaaspasta, pindakaas, zelfgemaakte jam, hagelslag, drop, pepernoten, kruiden, tijdschriften, lenzen en natuurlijk haring. Sorry, als ik iets vergeten ben… Het leek wel Sinterklaas!

Hilmy is erg blij met de stroopwafels

Hilmy is erg blij met de stroopwafels

Ondertussen hebben we, naast al het geweldige eten natuurlijk, ze al het kantoor en de Petronas Towers laten zien (en natuurlijk het bijbehorende winkelcentrum Suria KLCC). Natuurlijk moesten er op kantoor ook mensen blij gemaakt worden met stroopwafels. Vandaag een dagje rustig aan bij het zwembad en morgen op naar de Petronas Towers: naar de luchtbrug en het observatiedek op de 86e verdieping (als ik me niet vergis). Iets waar we zelf niet zo warm voor liepen, omdat mij verteld was dat je dan om zes uur ’s ochtends voor de deur moest liggen om (gratis, maar beperkt aantal) tickets voor de luchtbrug te bemachtigen. Mede doordat de luchtbrug niet echt hoog zit en je niet geheel rond kan kijken, hadden wij nooit zo’n behoefte hieraan. In de KL Tower zit je namelijk veel hoger en kun je 360 graden rondkijken. Gelukkig is het voorgenoemde niet meer het geval bij de Petronas Towers en kun je gewoon een ticket voor over een paar uur kopen, of voor een aantal dagen later. En je mag ook naar de 86e verdieping. Dit hebben we dus maar gedaan en morgen gaan we er dus echt naar boven! Woehoe! Met dank aan Peter en Loor.

En zondag staat ons nog een Chinese bruiloft te wachten, dus we hebben niets te klagen!

Mah Meri

Na ons tripje naar Redang is het weer tijd voor het ‘gewone’ leven. Sjoerd is de hele week al naar Perth voor het werk. Maar verveeld heb ik me niet. Daarover straks meer. Eerst nog even over vorig weekend, toen we nog samen waren.

Vrijdag was het tijd voor iets waar wij lang op gewacht hadden: ouderwets een spelletje spelen. De mensen hier zijn niet zo van het spelletjes spelen. Toen wij een net een paar weken in KL waren, kwamen we iemand tegen die hier ook wel van houdt. Echter, de afspraak ging steeds niet door. Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover. We zouden eerst wat eten, dus ik heb mijn hier inmiddels befaamde cola-ketchup chickenwings gemaakt, in combinatie met een couscoussalade en garnalen. Toen we eindelijk klaar waren met eten was het echter al erg laat en hebben we slechts één spelletje kunnen spelen. Maar het was erg gezellig en wordt herhaald.

De rest van het weekend wilden we een beetje rustig aan doen. Zaterdag zijn we lekker bij Havana (de tent van het EK) gaan eten. Een echte home made burger met voor Sjoerd een Guinness en voor mij een frozen margarita. Heerlijk! Daarna hebben we lekker een massage gehad, een extra lange. Wederom heerlijk. Zondag heb ik Sjoerd meegesleept naar het Islamic Arts Museum. Hier was ik zelf al eens eerder geweest, maar ik moet er voor de Flits een stukje over schrijven, inclusief een foto.

Potluck lunch

Potluck lunch

Maandag ochtend is Sjoerd vertrokken naar Perth. Gelukkig stonden er meerdere interessante dingen op het programma van de IWAKL. Het begon in de week ervoor met de jaarlijkse Potluck lunch: iedereen neemt iets mee. Aangezien wij de dag ervoor pas teruggekomen waren uit Redang, had ik voor iets makkelijks gekozen: een pasta pesto salade. De meeste dames hadden iets typisch voor het land waar ze vandaan komen gemaakt. De hele tafel stond vol en iedereen gaf een korte toelichting. Daarna kon het genieten beginnen. Na de lunch waren er een aantal lezingen.

Kookgroep

Kookgroep

De maandag dat Sjoerd weg ging, was het weer tijd voor de maandelijkse kookgroep. Dit maal Noord-Indiaas. Op het menu stonden dhokra (een soort van gestoomde hartige cake), moongi dahl (gele linzen), almond chicken, mattar paneer (erwtjes met zelfgemaakte cottage cheese), cucumber raita (komkommer in yoghurt) en roti/chapati. Wederom bijzonder leerzaam. Morgen ga ik de almond chicken maken voor Sjoerd, samen met een tropische salade van de kookgroep daarvoor. Nou maar hopen dat het gaat lukken…

Met sherp, kroontje en stafje

Met sherp, kroontje en stafje

Donderdag zouden we naar Carey Island gaan naar de Mah Meri Cultural Village. De Mah Meri (betekent bosmensen) is één van de 18 verschillende Orang Asli (Aboriginal) stammen die Maleisië telt. Zij staan vooral bekend om hun houten beeldhouwwerken. Laat het nou toevallig zijn dat er in KL dinsdag een tentoonstelling, geweid aan deze beeldhouwwerken van de Mah Meri, werd geopend! De IWAKL was uitgenodigd als VIP gast. Op deze manier konden we alvast een indruk krijgen van deze groep mensen. De opening van de tentoonstelling was groots van opzet. Toen we binnen kwamen kregen we allemaal een sherp, kroontje en een soort van stafje, allemaal handgemaakt van (ik denk) bamboe. We kregen een optreden van hun traditionele dans, gevolgd door een toespraak van de minister van toerisme. Daarna was er gelegenheid om met de Mah Meri op de foto te gaan en de tentoonstelling zelf te bekijken. Gevolgd door een traditionele lunch. Hier waren wij wederom VIP gasten en mochten bij de ‘belangrijke’ mensen aan tafel zitten en werden bediend. De andere tafels moesten zelf naar het buffet gaan.

Tijdens de lunch dinsdag

Tijdens de lunch dinsdag

Met deze eerste indruk gingen we donderdag naar het dorp op Carey Island. Het eiland heeft één grote weg met allemaal kleine (zand) weggetjes als aftakking. Op een gegeven moment bereikten we de zee en hield de weg op. We hadden dus de afslag naar het dorp gemist… Keren was niet mogelijk, dus met de touringcar in z’n achteruit tot de eerstvolgende afslag. Daarna bij elke afslag kijken waar het was, want op dit deel van het eiland hadden we geen bereik met onze mobiele telefoons. Uiteindelijk bleek het dorp bijna aan het begin van het eiland te liggen!
Helaas bleek het dorp speciaal voor bezoekers (toeristen) gemaakt te zijn en wonen de mensen een stuk verderop in de echte kampung (kampung betekent dorp). Ze komen speciaal voor bezoekers naar het dorp. Het dorp zag er een beetje te mooi, te nieuw en te gemaakt uit. Maar het idee is goed. Door naar het dorp te komen verdienen ze geld en houden ze zichzelf in leven, naast het werken op de olie palm plantagesop het eiland en het maken van de houten beeldhouwwerken.

Met Mah Meri man...

Met Mah Meri man…

Je kunt hier zelf ook naar toe gaan, maar het voordeel van dat wij met een grote groep waren, was dat ze een heel programma voor ons opgesteld hadden. Wederom kregen we een kroontje en een soort van stafje bij binnenkomst. Daarna werden we één voor één welkom geheten door middel van een welkomstritueel. Daarna lieten ze het dorp zien en konden we een kijkje nemen in de tentoonstellingsruimte. Vervolgens was het tijd voor een traditionele dans: de Joh-Oh mask dans, gevolgd door het trouwritueel. Het leuke was dat er ook een groep schoolkinderen gearriveerd was. Zij waren soms nog een grotere attractie dan de Mah Meri zelf. Zo schattig!
Er was ook nog een korte demonstratie origami maken. Toen was het tijd voor de lunch. Die viel wat mij betreft een beetje tegen. Niet echt iets speciaals. Voordat we weer met de bus naar KL gingen, hebben we nog een kleine wandeling gemaakt door de kampung en hebben twee beeldhouwers aan het werk gezien. Hier kon je, als je wilde, een beeldhouwwerk kopen. Was mij een beetje te duur (RM 2500), dus ik heb een klein aandenken gekocht in de vorm van een houten koelkastmagneetje. Ook leuk toch? En een stuk goedkoper…

Je kunt natuurlijk niet alleen maar ‘profiteren’ van een organisatie als IWAKL en daarom ga ik helpen met de organisatie van het galabal begin november. En binnenkort weer de deadline van de Flits. Ik heb het er maar druk mee… Maar wel allemaal erg leuk!

En niet snel daarna komen we naar NL. Jippie!

De draad weer oppakken

Decor van de musical

Decor van de musical

Het voorgaande stukje heeft een tijdje op zich laten wachten. Ondanks de drukte maken we een boel mee. Reden te meer om de draad maar weer eens op te pakken. Wie ons op Facebook volgt heeft waarschijnlijk al een en ander meegekregen. Zo zaten we vorige week bij een high school musical uitvoeringen van Hairspray. In eerste instantie zul je zeggen: waarom zou je naar een high school musical willen? Nu blijkt er hier een internationale school te zijn die het concept high school musical tot een kunst verheven lijkt te hebben. Of je nu de hoofdrol hebt of een taak achter de schermen, iedereen die hier zijn of haar steentje aan bijdraagt, doet dit met de overgave van een professional. Het eindresultaat doet dan ook niet onder voor een doorsnee professionele musical. Licht, geluid, muziek, decor, kleding, … alles was tot in de puntjes geregeld. Het was dusdanig goed dat zelfs de aanwezige royalty – waarvoor we een aantal keer netjes moesten opstaan – zich prima vermaakte en tot het eind bleef (wat bijna nooit het geval is).
Dit jaarlijks terugkerend fenomeen is zeer bekend binnen een relatief beperkt gezelschap (uiteraard naast de ouders en oud-leerlingen). Enerzijds helaas, want er zouden zoveel meer mensen hier van moeten genieten. Anderzijds is het goed, want nu konden wij tenminste nog een kaartje voor één van de zes uitvoeringen bemachtigen. Dank aan Linda – iemand die we hier hebben leren kennen en die op deze school gewerkt heeft – die ons hiervoor getipt heeft (en natuurlijk zelf ook meeging).

Kookgroep

Kookgroep

Ook heeft Anja deze week weer een activiteit gehad van de kookgroep van de IWAKL. Omdat dit in Shah Alam was (zo’n drie kwartier uur rijden), was er een heel rijschema opgezet. Helaas bleek één van de deelnemers met auto op het laatste moment niet meer te kunnen, dus moest er nog snel een taxi gevonden worden. Taxi’s in overvloed hier. Echter, taxi’s die én naar Shah Alam willen rijden én een adres in Shah Alam weten én op de meter willen rijden: 0. De oplossing was dat de
Lekker eten na het koken

Lekker eten na het koken

chauffeur achter één van de andere auto’s aan zou rijden. Dat klinkt handig, maar werkt voor geen meter met eigenwijze taxichauffeurs.
Gelukkig kwam alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht en weet Anja ondertussen hoe ze peri-peri chicken met potato wedges, Malawian chicken briyani, tropical salade en meri (mary?) biscuit desert moet maken. Mochten de stalletjes ooit tegen gaan vallen, dan hoef ik mij dus geen zorgen te maken ;) .

Eten in 4 stappen banana leaf, rijst, curry, leeg

Eten in 4 stappen banana leaf, rijst, curry, leeg

De draad oppakken geldt ook voor onze todo lijst. Er stond al sinds maart een bezoekje aan een specifiek banana leaf restaurant op het programma. Anja heeft hier al eens over geschreven (zie Wederom alleen) en heeft toen al aangegeven dat dit ook echt iets voor mij was. Daarnaast stond de Thean Hou tempel al sinds december op het programma. In het begin hebben we dit nog niet gedaan, omdat de tempel vrij moeilijk te bereiken is zonder auto. Daarna is het er eigenlijk nooit van gekomen. Toen we ons vanochtend afvroegen wat we vandaag eens konden gaan doen in plaats van luieren en bijkomen van de afgelopen week, was de keuze dan ook snel gemaakt. We kunnen elk weekend wel ‘uitrusten’ thuis, maar dan zien we niets meer van de cultuur en het land en hebben we niets meer om over te schrijven…

Lekker met je handen eten

Lekker met je handen eten

Het zal voor velen ondertussen geen verrassing zijn, dat men hier ontbijt, luncht en dineert met rijst. Toch hadden we nu niet direct zin om vroeg in de ochtend een gehele banana leaf maaltijd naar binnen te stouwen. In plaats daarvan leek het ons beter om meer voor een late brunch/vroege lunch te gaan (zo konden we het weekend toch beginnen met luieren!). Omdat in het weekend het verkeer nogal meevalt, waren we er zo. Het zat al helemaal vol! Sommige mensen zijn dus wel in staat om zo’n berg voedsel in de vroege ochtend te verorberen…

Eindelijk eens samen op de foto

Eindelijk eens samen op de foto

Als je een banana leaf met nasi bestelt, begin je een etappekoers. Je krijgt eerst een bananenblad, dan scheppen ze daar rijst op. Vervolgens worden er verschillende dingen bijgeschept. In ons geval was dat een atjar (frisse, zure en pittige komkommersalade), een aardappelsalade met komijn en een soort tomatensalsa. Hierna komen ze nog met een aantal curries die je over je rijst hoort te scheppen, want droge witte rijst eet je niet; vergelijk het met een droge boterham zonder boter en/of beleg. De curry (of kary) is eigenlijk een ingedikte groente-, vis- of kipbouillon vol met allerlei kruiden. Vaak heeft deze ook nog een pittige nasmaak. Alsof dit nog niet alles is, zijn er ook nog bijgerechten te kiezen: kip, vis, tofu, garnalen, …

Niet aan te slepen hoeveelheid durians

Niet aan te slepen hoeveelheid durians

En dan komt eindelijk de grande finale: opeten! Zoals Anja al eerder schreef, was het een must dat ik hier eens langs ging. Hier was geen woord van gelogen, want het was weer eens H E E R L I J K! Daarnaast vind ik het vooral leuk omdat je dit eigenlijk met je handen dient te doen. Toen ik vorig jaar in Oman was, heeft men mij de ‘techniek’ hiervoor geleerd en ondertussen heb ik deze al een half jaar kunnen verfijnen. Het feit dat ik dit onder de knie heb, breekt regelmatig het ijs als we met klanten een rijstmaaltijd eten. Mijn collega vertelt dan vol trots dat ik niet even ben overgevlogen vanuit Nederland, maar KL-based staff ben en zélfs met mijn handen eet! Datzelfde gold voor het feit dat ik meeging om te genieten van durian. Het was voor mij de eerste keer, maar ze vonden het maar wat leuk dat ik net zo hard met ze mee at. Met je handen eten (of beter gezegd: met je rechterhand eten!) heeft nog een ander voordeel: je kunt de kip die doorgaans met bot en al geserveerd wordt veel makkelijker fileren.

Het plein voor de 'echte' tempel

Het plein voor de 'echte' tempel

Tijd voor uitbuiken was er niet echt, want we wilden nog door naar de Thean Hou tempel. Dit is één van de grootste boedhistische tempels in Zuid-oost Azië. Tel daarbij op dat de tempel boven op een steile heuvel staat en je hebt echt het gevoel dat je naar een enorme tempel op weg bent. De tempel mag dan groot heten, maar zoveel groter dan andere grote tempels die we ondertussen bezocht hebben, vond ik de tempel zelf niet. Het is meer de grootte van het complex dat meetelt volgens mij. Alvorens je het tempel gedeelte kon betreden, moest je namelijk eerst vier verdiepingen met de trap door het gebouw. Toch was het de moeite waard, want er was enorm veel moeite besteed aan allerlei decoratie en attributen in de tempel zelf. Een echte aanrader voor iedereen die vervoer weet te regelen de steile heuvel op!

Binnenin de tempel

Binnenin de tempel

Steile heuvels, daar was iets mee. Ow ja, natuurlijk: de Tour begint! In tegenstelling tot het EK wordt dit wel makkelijk hier te volgen, want de etappes beginnen rond de tijd dat ik naar huis ga en de aankomsten vallen rond bedtijd. Het enige wat ik moet missen, is de avondetappe. Nou ja, missen.
Eindelijk kunnen we de tour echt volgen (vooropgesteld dat ik niet ineens op pad moet). Het is wel grappig dat dit nu wel kan, terwijl dat in Nederland nogal eens problematisch was, de Tour wacht immers op niemand, dus ook niet op Anja en Sjoerd die nog van werk terug moesten komen.

Nieuwe aspecten van ons expat bestaan

Als toevoeging op het vorige stukje, kan ik nog even melden dat het nieuwe pakketje (de snijplanken) binnen is: onbeschadigd en wel. Daarnaast beginnen we zelf ook steeds meer de ‘hello’-aanpak toe te passen aan de telefoon. Mijn telefoonnummer is hiervoor volgens mij van iemand geweest met enerzijds veel financiële problemen en anderzijds heel veel vrienden die ze nu niet meer kan informeren over haar nieuwe nummer. Zodoende krijg ik vrij vaak verkeerd verbonden telefoontjes en berichtjes. Als dat een keertje gebeurt, is dat niet zo erg. Jammer genoeg zijn er weken dat het elke dag een keer of twee gebeurt. Afhankelijk van mijn bui en de reactie aan de andere kant als ik opneem met ‘Sjoerd speaking’, heb ik ondertussen twee manieren om het gesprek te vervolgen.

Manier 1 – ‘I just came to say hello’ / papegaai
Als men niet luistert naar wat ik zojuist gezegd heb en verder gaat met “…hello…” of een zin in Bahasa, dan antwoord ik gewoon “…hello…”. Doorgaans duurt dit dan zo’n drie keer hello-en op en neer alvorens de andere kant ophangt. Heel soms gaat het over in manier 2. Het is vooral leuk om te merken dat mensen dan zelf ook een beetje gefrustreerd raken. Niet dat ze daar iets mee doen overigens. Helaas.

Manier 2 – die ken’k nie!
Ondertussen weet ik dat de betreffende persoon een naam draagt die iets weg heeft van Jazlyn. Als ze dan vragen of ze met haar kunnen spreken zeg ik dat dat niet kan. Dit antwoord verwachten ze vaak niet. Als ze vervolgens vragen of ik een boodschap kan achterlaten of vragen wanneer ze er wel is, komt de aap uit de mouw: Jazlyn, who the f*ck is Jazlyn? Die ken’k nie! In principe een vrij effectieve methode, want dat betekent in het vervolg weer iemand minder die me onterecht lastig valt.

Pruimencake die goed te pruimen was

Pruimencake die goed te pruimen was

Op het werk was het deze week een week als alle andere: druk! Zodoende ’s avonds weinig tijd om (samen) iets te ondernemen. Gelukkig voor Anja heeft ze overdag wel allerlei dingen te ondernemen. Sinds we een oven hebben is Anja aan het bakken geslagen en daar konden mijn collega’s deze week van meegenieten. Anja had namelijk een heerlijke cake met pruimen gebakken. Daarnaast was er deze week een bijeenkomst van de IWAKL. Deze scheen aan Moederdag gekoppeld te zijn. De uitnodiging sprak dan ook over een bijeenkomst van leden met hun moeders. Gek hè, dat er niet zoveel (0) moeders waren…

Lunchen met de IWAKL

Lunchen met de IWAKL

De bijeenkomst was op een locatie waar Anja en ik al eens wilden gaan eten. Hier draait alles namelijk om thee. Niet alleen om het te drinken, maar ook om alles in te koken. Eerst werd er een presentatie gegeven over hoe je (Chinese) thee eigenlijk moet zetten, in zou moeten schenken en op zou moeten drinken. Daarna volgde een in thee gekookte lunch. En natuurlijk was er ruimschoots de mogelijkheid om te klessebessen.

Voor het wakeboarden kunnen we nog lachen

Voor het wakeboarden kunnen we nog lachen

Gisteren hebben we deelgenomen aan de watersportdag van de Nederlandse Vereniging (NLV). Deze vond plaats rond/op Lake Putrajaya. Zoals de naam al doet vermoeden, ligt dit meer in Putrajaya, de nieuwe federale hoofdstad waar werkelijk alles uit de grond gestampt is. Niets is hier authentiek of natuurlijk. Zo ook het meer niet. Nep of niet: een ideale locatie. Zeker als je het bijbehorende Maritime Centre Putrajaya bekijkt. Werkelijk alles is aanwezig: zeilbotenverhuur, wakeboarden, waterskien, een overdekt openlucht zwembad (ja echt), … Eigenlijk alles wat je nodig hebt is aanwezig op één ding na: bezoekers. Helaas was de opkomst van de watersportdag niet al te groot, maar heel veel andere bezoekers waren er niet. En dat vond ik toch wel vreemd als je alle faciliteiten eens op een rijtje zet.

Sjoerd aan het wakeboarden

Sjoerd aan het wakeboarden

Het gebrek aan aanwezige mensen betekende wel dat we twee keer zo lang konden wakeboarden. En dat was voor mij weer een gunstige bijkomstigheid, want de eerste sessie was nog niet zo succesvol. Pas bij de tweede sessie lukte het me om overeind te komen en, belangrijker nog, te blijven! Anja had besloten om vanuit de boot foto’s te maken en het daar maar bij te laten. Wel wilde ze na het wakeboarden nog mee om even een rondje te zeilen. We konden namelijk vrij gebruik maken van de bootjes (optimistjes en lasers) die er lagen. Omdat we zo lang bezig waren geweest met wakeboarden konden we helaas niet meer zeilen. Dat doen we een volgende keer dan maar, want we zijn zeker van plan terug te komen. Dan is het niet vrij, maar vanaf RM 15 (nog geen 4 Euro!) per uur kun je al een bootje huren.

Na nog een lekkere maaltijd genuttigd te hebben bij het zwembad, dat ondertussen speciaal voor de NLV gereserveerd was, gingen we op huis aan. We hadden namelijk nog meer op het programma staan. We gingen kennismaken met een aspect van het expat leven waarmee we nog niet hadden kennisgemaakt: afscheid nemen. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Voor veel expat gezinnen zit daar ongeveer drie jaar tussen. Grofweg ‘verlies’ je gemiddeld dus een derde van je vriendenkring per jaar. Het is mooi om te zien hoe mensen hier verschillend mee omgaan. De een geeft aan dat de relaties met anderen bewust niet zo diep gaan, terwijl een ander aangeeft juist veel eerder opener en oprechter te zijn als hij/zij iemand mag dan voorheen. Feit is wel dat bijna niemand het leuk vindt als er weer iemand gaat. Toch wordt meestal geprobeerd om een en ander luchtig te houden met een afscheidsfeestje.

Afscheidsfeestje in wit en turqoise

Afscheidsfeestje in wit en turqoise

Voor het feestje gisteravond was gevraagd of iedereen zijn kleding kon afstemmen op het thema: turqoise en wit. Dit keer was het vinden van de juiste kleding voor Anja makkelijker dan voor mij. Anja had namelijk nog een fleurige jurk met veel witte en turqoise tinten. Veel meer dan een witte broek kon ik niet matchen met het thema. Omdat ik toch nog nieuwe shirts nodig had, zijn we eerder deze week ‘s avonds al even gaan shoppen. Bij de winkel die we voor ogen hadden, slaagden we direct. Dat wil zeggen, voor het turqoise shirt. Toen we van de pashokjes terugliepen, viel Anja d’r oog op een speciale collectie polo’s van EK deelnemers. Aangezien het grootste deel van mijn oranje-‘meuk’ in Nederland ligt opgeslagen, was ik nog op zoek naar een passend shirt voor het EK. Jullie zullen begrijpen dat ik hier sinds deze week ben begonnen met mijn KL collectie…

Op zich ook wel weer een nieuwe ervaring: als expat het eindtoernooi gaan beleven. Expat of niet: het begint te kriebelen. Toch is het wel raar, want we hebben hier geen versierde straten, huizen en flats, geen Oranje Journaals, geen Dries Roelvink (is dat erg?) en dan zijn de wedstrijden straks ook nog een keer ’s nachts. Wat we wel hebben: we zijn met de Nederlandse Vereniging aan het kijken of we in een pub gezamenlijk de wedstrijden kunnen gaan volgen. Drie keer raden wie daar bij willen zijn…

Nasi pattaya

Nasi pattaya

Zoals jullie van ons gewend zijn, beschrijven we regelmatig hoe lekker we hier kunnen eten en/of hebben gegeten. Omdat Anja in het vorige stukje hier met geen woord over gerept heeft, zal ik dat hier nog even moeten doen, want we hebben weer lekker kunnen smullen. Eerst was daar de nasi goreng pattaya. Een gerecht dat volgens mij vrij moeilijk is om juist te presenteren. Dit is namelijk een pakketje van gebakken en gekruide rijst (nasi goreng), verpakt in een omelet. Een hele leuke ervaring en nog smaakvol bovendien!

Vis in bananenblad van de BBQ

Vis in bananenblad van de BBQ

Vervolgens heeft een van mijn collega’s ons deze week tijdens de lunch meegenomen naar een versmarkt relatief dicht bij ons kantoor. Rondom de versmarkt was een aantal stalletjes. De meesten van stalletjes hadden geen of bijna geen bezoekers. Er was echter één tentje waar het stampvol was. En ondertussen weten wij waarom. Daar wordt namelijk verse, gemarineerde, vis in een bananenblad gewikkeld en vervolgens op de plaat/bbq gebakken.

Vis in bananenblad na de BBQ

Vis in bananenblad na de BBQ

Mijn collega weet ondertussen dat ik een lekkerbekje ben, dus hij bestelde snel drie verschillende soorten vis: heerlijk, heerlijk en heerlijk! Voor Anja was de locatie iets minder geschikt, want die moest het stellen met de kwalitatief mindere nasi ayam, oftewel ‘kip-met-rijst’ van het aangrenzende stalletje.

Verse sla

Verse sla


 

Toch heeft al het lekkere eten op straat wel een nadeel: een structureel gebrek aan groente. Zodoende proberen we de sporadische keren dat we thuis eten, veel verse groente te verorberen. Het kwam dan ook goed uit dat we bij een supermarkt hier in de buurt echte verse sla kunnen krijgen. Hier hebben ze een heel irrigatiesysteem van pvc buizen aangelegd waarin kroppen sla met wortel en al in gestoken zijn.

‘Zomaar’ een week in KL

Mijn vorige bericht sloot ik af met dat ik de dag erna naar een congres van de IWAKL (International Women’s Association KL), ter ere van International Women’s Day, zou gaan. Het was een geweldige dag! Er waren diverse lezingen en workshops: het belang van kleur bij de eerste indruk/kennismaking, investeringen, zelfverdediging, het ontwerpen van het leven dat je echt wilt leven en gezond eten. De ene was interessanter dan de andere. Tussendoor, onder andere bij de super uitgebreide lunch inclusief een hele tafel met desserts (dat wordt weer sporten…), was er voldoende gelegenheid om te praten met de dames, afkomstig van allerlei verschillende culturen. Uiteindelijk kwam ik rond etenstijd moe, maar voldaan thuis.

KLPac: oud en nieuw

KLPac: oud en nieuw

In dat weekend zijn we zaterdag naar de Hot Springs geweest (zie het vorige bericht). Zondag zijn we naar het park om de hoek geweest, wat al lange tijd op het todo lijstje staat. Het ligt letterlijk om de hoek, maar door de spoorweg die ertussen ligt en het feit dat er maar één ingang is, zijn we toch maar met de auto gegaan. Dat bleek uiteindelijk geen slechte beslissing: het was een heel eind lopen geweest. Op het terrein van het park staan meerdere oude industriële gebouwen. Eén daarvan is omgebouwd tot theater (KLPac, Kuala Lumpur Performing Arts Centre), in combinatie met een deel nieuwbouw. Met andere gebouwen zijn ze momenteel bezig.
Sentul Park

Sentul Park

Ik wilde bij het KLPac kaartjes kopen voor de musical The Wizard of Oz, maar ik was nog te vroeg. Over een paar weken maar weer terug. Naast het KLPac ligt in het park het Sentul Park Koi Centre. Het Koi Centre was niet meer dan bassins vol met Koi karpers. Daar waren we dus zo klaar. Wat wel leuk is, is dat er ook Koi karpers (samen met andere vissen en schildpadden) in een grote vijver zitten en je deze eten mag geven. Het geheel ligt in een groen park, maar het ‘echte’ Sentul Park is alleen toegankelijk voor een beperkt aantal omwonenden.

Naili's Place

Naili's Place

’s Avonds zijn we gaan eten bij Naili’s Place. Bij binnenkomst valt direct de geweldige setting op: Beach-stijl achtig met veel natuurlijke materialen en decoratie, sfeervolle hoekjes, gescheiden door stroompjes water. Het restaurant is half binnen, half buiten. Een keuze voor een tafel is moeilijk te maken: een ‘gewone’ tafel met stoelen, op de grond zitten aan een lage tafel, in een heuse boomhut klimmen. Het eten is voor ieder wat wils: traditioneel Maleis, noodles en Westers. De eerste keer dat we hier kwamen was met een collega van Sjoerd en zijn vrouw en kindje. Later zijn we er nog met Bart en Patricia geweest. Omdat wij dit zo’n leuk tentje vinden, had ik tijdens de Flits redactievergadering gezegd dat ik er wel een stukje over wilde schrijven. Hier hoort natuurlijk ook een geweldige foto bij. Genoeg reden dus om wederom een bezoekje te brengen en van de ambiance en het eten te genieten. Gisteren heb ik mijn stukje opgestuurd. Nou maar afwachten hoe het er straks uitziet in de Flits…

Afgelopen week en deze week is Sjoerd de hele week naar een klant buiten KL. Dat betekent laat thuis en eenmaal thuis nog een rapport schrijven, mails beantwoorden, etc. Oh ja, en nog wat eten naar binnen werken. Niet echt gezellig dus. Daarbij komt dat hij de auto mee heeft :( . Afgelopen donderdag organiseerde de Nederlandse Vereniging een NL filmavond met de Heineken ontvoering. Ik had mij aangemeld, met de notitie dat Sjoerd heel misschien zou komen. Daar ging ik dus niet van uit. Ik was erg blij verrast toen Sjoerd belde dat hij het wel ging halen. Veel van jullie zullen de film wel al gezien hebben; wij nu dus ook. Daarna helaas meteen naar huis, want de volgende dag weer vroeg op.

Anja in het park

Anja in het park

In eerste instantie hadden wij het idee afgelopen weekend naar Melaka te gaan. Maar omdat Sjoerd een zware week had gehad en er nog één voor de boeg heeft, hebben we het maar rustig aan gedaan. Zaterdag hebben we eerst lekker uitgeslapen en zijn daarna naar de Sunway Pyramid mall gegaan. Hier zijn we al eerder geweest voor het schaatsen, maar toen hebben we de mall zelf verder niet bekeken. Van buiten ziet de mall er geweldig uit en kom je zelf binnen via een Sphinx. Helaas is hier binnen in de mall niets van te zien… Wat ons betreft een gemiste kans om het iets unieks te maken. We hebben wat aankopen gedaan, maar zijn er niet erg lang gebleven. Het blijft immers een mall (wel één van de grotere) waarvan ze er hier in KL en omgeving wel honderd van hebben.

’s Avonds wilden we eigenlijk naar een luchtballon festival gaan. Maar aangezien het bijna een uur rijden was en Sjoerd nog redelijk moe was van de afgelopen week, zijn we maar niet gegaan. In plaats daarvan zijn we lekker uit eten gegaan. Iets wat we niet zo vaak doen hier, omdat we meestal een goedkoop stalletje uitzoeken voor een snelle, heerlijke, lokale hap. We zijn naar een restaurant, genaamd Bijan, gegaan waar Sjoerd in november al geweest was met zijn baas. Het eten is Maleis, maar in een Westerse entourage, inclusief wijn. De prijzen zijn helaas ook Westers… Maar het eten was geweldig! Vooraf hadden we krokante, gefrituurde groenten met een lekkere pinda-chili saus en gestoomde pakketjes met gehakt en kruiden. Daarna had ik lamsrendang (veel!) en Sjoerd garnalen in een romige Duriansaus. Durian is hét nationale fruit hier. Veel buitenlanders vinden het niet lekker, maar de locals zijn er dol op. Het staat nog steeds op ons lijstje om het een paar collega’s durian te gaan eten. Vaak is dat in de vorm van een ‘all you can eat’. Helaas is het seizoen al geweest en kun je beter even wachten. Maar Sjoerd vond de saus erg lekker. Hoewel we eigenlijk geen dessert meer op konden, wilden we toch wat proberen. Dit omdat de Maleise stalletjes op straat geen desserts verkopen en wij toch wel eens wat wilden proeven. Eerst maar even gewacht om het eten te laten zakken en de fles wijn leeg te maken. We kozen voor pandan pudding (romige pudding met pandan en palmsuiker siroop) en Gula Melaka cake (gestoomde palmsuiker sponscake met palmsuiker saus en kokos ijs). Super lekker, maar niet heel goed voor je gewicht.

Eten in het Yong Tau Foo tentje

Eten in het Yong Tau Foo tentje

Voor zondag hadden we Dennis (collega) en zijn verloofde gevraagd bij ons te komen eten. ’s Avonds konden ze niet, maar ze stelden voor te gaan lunchen bij een Chinees tentje bij hun in de buurt. Sjoerd’s collega’s willen ons echt alles laten zien en vinden het leuk om te zien dat wij zo van de lokale dingen genieten (in tegenstelling tot de meeste expats die het voornamelijk bij westers eten houden). Echt in de buurt bleek het niet: het was bijna een half uur rijden. Maar goed. We kwamen weer uit in een straatje waar we zelf nooit zouden komen. Het was een Yong Tau Foo tentje (zie http://en.wikipedia.org/wiki/Yong_Tau_Foo). Eerst moesten we de ingrediënten kiezen: visballetjes, varkensvlees, tofu, ladies fingers, aubergines, grote rode pepers. Sommige ingrediënten zijn van te voren al gefrituurd in een krokant korstje. Daarna wordt het eten voor je bereid: alles wordt in een soep gegooid, gekookt en met soep en al geserveerd. Enkele ingrediënten werden gefrituurd, samen met enkele dumplings die we ook besteld hadden. Wat ook wel opmerkelijk was, was dat ze het vlees en de vis ín de groenten hadden gestopt. Dennis had ook voor ieder de specialiteit van het huis besteld: een pakketje uit de oven met kip, veel knoflook en kruiden. Super lekker! Ook bestelde hij een soort van witte pudding (van soja bonen denk ik) met een heerlijke topping. Toen alles op tafel stond hadden we wel zoiets van: krijgen we dat wel op? Maar omdat het zo lekker was, is dat wel gelukt.
Anja en Dennis in het Yong Tau Foo tentje

Anja en Dennis in het Yong Tau Foo tentje

Daarna zijn we nog even naar een dichtbij gelegen mall geweest om een stukje te lopen en het eten een beetje te laten zakken. Dat eten laten zakken lukte niet helemaal, omdat de twee nog iets in petto hadden voor ons: een iced milktea met bubbles. Sjoerd bestelde er één met Earl Grey thee en ik een zoete variant met meloen. Die van Sjoerd had een super sterke theesmaak, wat het niet echt lekker maakte. Die van mij was beter, al ben je de bubbles (een soort van ronde, zwarte gummies) op een gegeven moment wel beu. Daarbij kwam dat we nog erg vol zaten. Toch hebben we netjes onze beker (volgens mij wel een halve liter!) leeggedronken. ’s Avonds hebben we alleen een roti canai (een soort van pannenkoek) gegeten, meer kon er niet in…

Om al dit lekkere eten te compenseren ben ik vanmorgen gaan zwemmen (probeer ik 2 tot 3 keer per week te doen) en morgen maar weer fitnessen! Want donderdag ga ik naar de eerste bijeenkomst van de kookclub van de IWAKL en er staat cheesecake op het programma…

(Sorry dat het weer zo’n lang bericht geworden is; we maken nu eenmaal veel mee en willen dit graag met jullie delen!)

Een week van borrelen en eten…

Barbeque voorbereiden

Barbeque voorbereiden

Afgelopen anderhalve week stond voor een groot deel in het teken van Sjoerd’s werk. Zijn baas was namelijk weer eens in KL en om deze reden wilden wij een barbecue bij ons thuis (aan het zwembad) organiseren voor alle collega’s inclusief partners. Ik ben daar een groot deel van vorige week mee zoet geweest. Allereerst ben ik maandag naar de Ikea (de enige in heel Maleisië!) gegaan om schalen en dergelijke te halen. Dinsdag het menu verzinnen en woensdag alle boodschappen halen. Zoals we al eerder schreven, is boodschappen doen hier bijna een dagtaak. Vooral omdat ik een aantal westerse ingrediënten nodig had en hiervoor naar een ‘expat’ supermarkt moest. Maar omdat deze redelijk duur is, ben ik ook nog naar de Tesco geweest voor de overige boodschappen.
De koelkast vol eten en drinken

De koelkast vol eten en drinken

Donderdagochtend ben ik maar meteen begonnen met de voorbereidingen en dat bleek later wel nodig. Ik had weer eens (te) veel in mijn hoofd gehaald, zodat ik om vijf uur ’s middags nog lang niet klaar was. Dat krijg je ervan als je alles zelf wilt maken… Overigens moet je dat hier wel, want van kant en klaar eten hebben ze hier in de supermarkt nog nooit gehoord! En we wilden natuurlijk een beetje indruk maken op onze gasten. Gelukkig kwam Sjoerd iets eerder uit zijn werk terug om te helpen en de barbecue aan te steken. Even zag het er naar uit dat het zou gaan regenen, maar gelukkig is het droog gebleven. Wat minder handig is, is dat je telkens op en neer aan het rennen bent met al het eten en drinken tussen de barbecue op het binnenterrein en het appartement op de tiende verdieping. We wilden graag een groepsfoto maken, met de Petronas Twin Towers op de achtergrond, maar Sjoerd’s collega was helaas zijn camera vergeten. Onze camera maakt namelijk niet echt geweldige foto’s in het donker… Maar al met al was het zeker een geslaagde avond! En omdat er nog eten over was, hebben we de volgende dagen nog volop kunnen genieten.

Vrijdag zouden we na het werk ‘even’ wat gaan drinken met wat collega’s boven in de toren waar Sjoerd werkt. Dat ‘even’ werd een uur of 11 ’s avonds en toen moesten we nog wat te eten zoeken. Dat kon ik wel gebruiken! Uiteindelijk zijn we bij de McDonald’s beland; de enige optie op dat tijdstip. Omdat we tot die tijd niets gegeten hadden, kwamen de drankjes wel erg hard aan en besloten we hierna maar naar huis te gaan. Enkele diehards gingen daarna nog door. Maar aan de sms’jes van de volgende dag te horen, waren wij verstandig geweest.

Gisteren vroeg Sjoerd’s baas of we zin hadden om na het werk even een hapje te eten in de buurt van het kantoor. Ook dat eindigde iets anders dan in eerste instantie gedacht: eerst nog borrelen met een klant die op bezoek was, daarna Thais eten met een fles wijn erbij en dubbele espresso met een cognac toe. Toen was het al weer middernacht… De komende week moeten we maar weer wat rustiger aan doen denk ik.

Little India Brickfields

Little India Brickfields

In het weekend hebben even wat anders gedaan. We zijn naar Little India Brickfields geweest. Kleiner dan het ‘bekende’ Little India in het centrum, maar zeker zo mooi om te zien! Little India Brickfields staat bekend om zijn bakstenen – met bloemen op de weg geschilderde – bestrating, kleurrijke bogen en plantenbakken parallel aan de weg en de typische Indiase stijl straatverlichting. Ook moet je niet vergeten eens omhoog te kijken. Dan sta je versteld van alle reclame-uitingen en vele kleuren. Sjoerd heeft weer mooie foto’s kunnen maken. Daarna nog maar even een ‘bananenblad’ maaltijd gegeten: een bananenblad met hierop meerdere vegetarische curry’s met rijst. Heerlijk! Hierna heb ik Sjoerd nog twee winkelcentra laten zien waar ik eerder alleen al geweest was en hebben we allebei schoenen gekocht.

Little India Brickfields

Little India Brickfields

Afgelopen maandag was mijn eerste redactievergadering van de Flits, het tijdschrift van de Nederlandse Vereniging. Dat was vroeg opstaan, want het was bij Rob thuis en die woont aan de andere kant van de stad, in een voorstad. Aangezien je hier in de spits geen idee hebt hoe lang je er op rijdt, was ik maar op tijd vertrokken. Uiteindelijk was ik meer dan een half uur te vroeg, terwijl de andere dames een half uur te laat waren… Weer wat geleerd: op tijd komen is hier niet zo belangrijk. Je geeft gewoon de traffic jam de schuld!
Ik heb een tweetal items aangewezen gekregen die ik elke maand ga doen: de agenda en het prikbord (leuke weetjes e.d., ook in relatie met NL) en deze maand mag ik een stukje schrijven over een restaurantje bij ons in de buurt. Mogen we hier weer lekker gaan eten en foto’s maken! Volgende keer misschien een stukje schrijven over een verre reis ofzo. Maandag middag ben ik meteen aan de slag gegaan, omdat er voor de eerstvolgende editie (deadline is al geweest) nog een paar tekstjes geschreven moesten worden. Als jullie nog leuke weetjes, opmerkelijke feiten, hot items en dergelijke uit NL weten, houd ik mij aanbevolen! :)

En morgen ga ik naar een congres van de IWAKL (International Women’s Association KL) ter ere van International Women’s Day. Ben benieuwd!

Alleen…

Sjoerd is deze week voor het eerst de hele week weg, naar Singapore deze keer. Eigenlijk zou hij vanmorgen al terugkomen, maar dat is weer een dag verplaatst. Gisterenavond moest hij in allerijl zijn vlucht nog verplaatsen… Ook al heb ik genoeg te doen gehad deze week, toch mis ik hem wel erg.

Maleisisch rijbewijs

Maleisisch rijbewijs

Eind vorige week heb ik na veel voorbereiding (o.a. twee keer naar de Nederlandse ambassade, documenten verzamelen en formulieren invullen), eindelijk onze Maleisische rijbewijzen aangevraagd en meteen mee kunnen nemen. Ik had me al voorbereid op uren wachten, maar het verliep voor de verandering erg voorspoedig. Zodoende zijn wij nu de trotse eigenaar van een lokaal rijbewijs! Dat maakt het een stuk makkelijker.

Wat minder voorspoedig verliep, was dat Sjoerd’s Touch ’n Go pas (een soort OV chipkaart) afgelopen weekend het niet meer deed en wij van het kastje naar de muur gestuurd werden. Toen het pasje het voor het eerst niet meer deed, kwamen wij uit de Monorail. Bij de balie (eerst weer een tijd in de rij staan) zeiden ze dat zij de kaart niet ondersteunden en we maar naar een LRT station moesten gaan. Eenmaal bij het LRT station zeiden ze dat de kaart niet uitgelezen kon worden. De vrouw aan de balie had Sjoerd handmatig ingecheckt en daarna zou het allemaal weer automatisch moeten werken. Wij hadden daar al onze twijfels aan… En ja hoor, bij het eindstation kan Sjoerd niet door het poortje. Weer het verhaal dat de kaart niet gelezen kon worden. En daar blijft het dan ook bij: het is verder jouw probleem. Moet je maar een nieuwe kopen. Nou is een nieuwe kopen momenteel erg moeilijk, want de kaarten zijn al maanden overal uitverkocht. De kaart zou overigens 20 jaar mee moeten kunnen gaan… Ook heb je een jaar garantie, waar wij dus zeker binnen vallen. Ware het niet dat de productiedatum op de kaart staat (2-2011) en hier gaan ze dan ook van uit voor de garantie. Handig!

Na lang doorvragen werd ons verteld dat we maar naar KL Sentral moesten gaan, naar het Touch ’n Go kantoor. Hier ben ik dan ook maar naar toe gegaan afgelopen maandag. Het vinden van het kantoor was al een hele klus; het ligt namelijk verstopt in de vertrekhal van de treinen naar het vliegveld. Daar moest ik natuurlijk weer een nummertje trekken en wachten. Toen ik eindelijk aan de beurt was, werd mij verteld dat de kaart niet uitgelezen kon worden: vertel mij wat! Ik moest maar een nieuwe kopen. Daar ging ik natuurlijk niet mee akkoord. Na een hele discussie heb ik uiteindelijk een nieuwe kaart gekregen met een tegoed erop. Maar niet voordat ik weer een heel formulier moest invullen met al mijn gegevens. Dat moet je hier echt overal doen. Ik ken ondertussen mijn paspoortnummer wel uit mijn hoofd, want dat heb je hier echt overal voor nodig! De man vroeg hoeveel tegoed er nog op de oude kaart stond en ik zei braaf: ‘tussen de 15 en 20 ringgit’. Omdat de kaart niet meer uitgelezen kon worden, werd er dus maar iets van 17 ringgit opgezet. Ik had beter een hoger bedrag kunnen zeggen. :-) Daarna ben ik maar even gaan shoppen in een mall in de buurt en was de dag al weer bijna voorbij. En alles met de metro en te voet, want de auto staat op het vliegveld!

Zoals Sjoerd in het vorige stukje al schreef, wilden wij afgelopen zaterdag naar het Museum Negara (Nationaal Museum) gaan. De werkelijke reden hiervoor is dat er om 10 uur ‘s ochtends rondleidingen door het museum worden gegeven door vrijwilligers. Dit lijkt mij wel interessant om misschien in de toekomst te gaan doen. Maar eerst wilde ik zelf kijken hoe zo’n rondleiding er aan toe gaat. Helaas is het afgelopen zaterdag niet gelukt, maar binnenkort vast wel en misschien dat ik dan in de leer ga om rondleidingen te geven. Je schijnt hiervoor wel eerst een hele cursus te moeten volgen. Wie weet…

De Flits

De Flits

Wat ik zeker ga doen, is stukjes schrijven in het maandelijkse blad van de Nederlandse Vereniging in Maleisië, de Flits. Maandag 5 maart is de eerste redactievergadering. Heb er zin in!

Woensdagochtend ben ik koffie gaan drinken met een aantal vrouwen van de IWAKL (International Women’s Association Kuala Lumpur). Via een Nederlandse vrouw die ik eerder bij een workshop ontmoet heb, was ik aan de club gekomen. Het is een mengeling van culturen en leeftijden. Ze hadden een nieuw idee om eens in de maand een soort van kookworkshop bij iemand thuis te houden. Dat lijkt mij wel wat! Vandaag heb ik het aanmeldingsformulier dan ook maar ingevuld en op de post gedaan.

Woensdag avond kwam er een collega van Sjoerd uit Nederland op bezoek om het huis te bekijken (ze moest hier voor werk zijn). Daarna hebben we lekker gegeten bij ons favoriete stalletje met Indiaas eten om de hoek. Was gezellig! En om in de Nederlandse sfeer te blijven, was er gisteren avond Nederlands cabaret (Kristel Zweers) in de stad. Georganiseerd door de Nederlandse Vereniging. Eigenlijk wel iets unieks, een Nederlandse cabaretière in een klein theater in KL, met alleen maar Nederlanders in de zaal. Ik heb in ieder geval genoten!

Nou vanavond nog alleen doorkomen, en dan komt Sjoerd morgen weer terug. Naar buiten gaan wordt ‘em niet voorlopig, want het regent en onweert al de hele dag! En met die stortregen hier, wil je zeker niet buiten zijn…