Een weekendje rustig aan

Borrel in de View

Borrel in de View

Dit weekend hebben we maar wat rustiger aan gedaan na Melaka vorig weekend en het FRIM afgelopen woensdag. Het weekend begon eigenlijk al op donderdagavond. We zouden met twee collega’s van Sjoerd (Dennis en Chan) en een ex-collega (Jenny) iets gaan eten. Aangezien alle drie van Chinese afkomst zijn, was het duidelijk dat het Chinees zou worden.
Chinees restaurant

Chinees restaurant

Eerst hebben we maar een borreltje gedronken in de View, de bar op de bovenste verdieping van de GTower. Dit om de files te ontwijken, en eerlijk gezegd ook omdat een borreltje er altijd wel in gaat…
Het restaurant waar we naar toe zijn gegaan was Chinees, maar met een beetje Thaise invloed. Hét gerecht dat ze hier serveren is vis in een pittige bouillon. De presentatie is geweldig, zie de foto.
De presentatie van de vis

De presentatie van de vis

Naast het bekende varkensvlees, groenten en tofu nog twee bijzondere gerechten: lamsvlees (heb ik nog nooit bij een Chinees gegeten) en een taartje van volgens mij radijs (dat stomen ze en bakken het daarna) gevuld met sjalotten, gedroogde pepers, cashewnoten en gember. Wederom een geslaagde keuze. Het adres staat al genoteerd voor een volgende keer. Daarna heeft Jenny ons naar huis gebracht en hebben we haar ons appartement laten zien. Toen nog even verder gebabbeld en toen was het al ver na twaalven…

Snow car wash

Snow car wash


Gelukkig hebben we erg genoten van donderdagavond, want Sjoerd moest vrijdagavond op het werk blijven. Ze hadden namelijk (voor het eerst) een video conferentie met Nederland én Houston. Zaterdag hebben we onze auto laten wassen. Werd tijd. We wisten niet precies wat we ons hiervan voor moesten stellen en al helemaal niet hoeveel het zou kosten. Ze kennen hier niet van die carwashes bij het tankstation, zoals in Nederland. Ook geen automatische wasstraten. We hebben dus maar een bordje ‘carwash’ gevolgd en kwamen uit bij een betonnen plaat met een overkapping en een klein hokje met spullen. Overigens staat er op veel bordjes ook ‘snow wash’, zoals hier ook het geval was. Wij vroegen ons af wat hiermee bedoeld werd. Misschien was het wel Maleis? Direct werd duidelijk wat dit was: ze spuiten een soort van sneeuw over je hele auto! Daarna wassen (heel grondig, inclusief schrobben op velgen) en schoon spuiten. Als je denkt dat ze dan klaar zijn, nee hoor. Dan gaan ze de auto handmatig droog maken, portieren schoonmaken, matten uitkloppen, uitgebreid stofzuigen. Zelfs het dashboard en de voorruit worden aan de binnenkant schoongemaakt. Dan gaat er nog een soort van wax op het dashboard. Bijna een uur later (en niets hoeven doen) moet je 10 ringgit (2,50 euro) afrekenen! En dat voor drie man die bezig zijn geweest. Deze keer hebben we op een stoeltje, onder het genot van een teh tarik (in een handig meeneemzakje!) die we bij het stalletje ernaast gekocht hadden, alles aanschouwt. Volgende keer misschien om de hoek gaan lunchen, zoals de meeste mensen doen.

Teh tarik in een handig neeneemzakje

Teh tarik in een handig neeneemzakje

Later op de dag zijn we richting Bukit Bintang gegaan omdat Sjoerd nieuwe schoenen nodig had voor het Koninginnebal dat over twee weken plaatsvindt. Ook moesten er nog wat spullen voor het kantoor gekocht worden. Daarna weer lekker gegeten bij Jalan Alor (Bart en Patricia weten wel waar dat is en dat je er lekker kan eten) en toen was het weer tijd voor onze maandelijkse massage. Heerlijk!

Vandaag zijn we op pad geweest voor een jurk voor het Koninginnebal. Ik had eerder al eens gezien dat ze in Mid Valley Megamall een hele hoop leuke winkeltjes hebben met jurken. Het leek een lange zoektocht te gaan worden omdat ze hier alleen maar kleine maatjes hebben. De eerste winkel bevestigde dit. Maat XL hier is toch heel anders dan in Nederland… En meestal hebben ze niet eens XL… Erg frustrerend. Eindelijk hadden we een keer een verkoopster met verstand van zaken getroffen (komt hier niet veel voor). Ze zijn hier namelijk in staat om mij een S’je te verkopen… Ik vroeg deze verkoopster of ze misschien ook winkels kende met iets grotere maten. We zijn direct naar deze winkel toe gegaan. En ja hoor: ze hadden jurken die mij pasten! Uiteindelijk moesten we zelfs kiezen uit twee even mooie jurken… Daarna nog gezocht naar bijpassende schoenen. Je gelooft het niet, maar schoenen kopen is hier ook erg lastig voor mij. Bijna alle schoenen zijn namelijk te smal! En ze moesten ook nog eens passen bij de jurk. Bijna een onmogelijke opgave. Waarschijnlijk worden het toch de schoenen die ik thuis nog heb liggen.

Daarna wilden we nog een klein boodschapje doen bij de Carrefour. Ze zijn de hele winkel aan het verbouwen, waardoor we helemaal om moesten lopen en bij de elektronica en dergelijke binnen kwamen. Hier baalden we in eerste instantie een beetje van, omdat we zo snel mogelijk naar huis wilden. Maar toen viel mijn oog op een aanbieding van een oven. Wij hebben in ons appartement wel een combimagnetron, maar na een keer brownies proberen te maken, was het voor mij duidelijk dat de ovenfunctie het absoluut niet deed en de magnetron alleen een grill functie had. Ondertussen mis ik een oven wel erg, dus we moesten er niet lang over nadenken: meenemen!

Nu weer lekker thuis en nog wat uitrusten voor de komende twee weken: Sjoerd’s baas en zijn vrouw komen weer naar KL, evenals de financieel manager. Ook krijgen we weer ‘echt’ bezoek uit NL: Eric en Ev komen een paar dagen logeren, als afsluiting van hun reis door Vietnam. Dat wordt weer de toerist uithangen!

Even Apeldoorn bellen… of zoiets

Nadat we vorig weekend even lekker niets hebben gedaan, hadden we gisteravond verzonnen dat we vandaag naar het Nationaal Museum wilden gaan, om ook eens wat te leren van de geschiedenis van Maleisië. We wilden er vroeg zijn, zodat we later door konden om nog wat boodschappen te doen. Immers, ‘even’ naar de supermarkt is al gauw een trip met een doorlooptijd van zo’n 2 – 2,5 uur. Zodoende stond de wekker op dezelfde tijd als op de werkdagen, terwijl we normaal op zaterdag even lekker blijven liggen.

We waren er helemaal klaar voor. Toen we in de parkeergarage kwamen, bleek helaas dat onze auto geen ‘tjoep-tjoep’ deed. Zonder na te denken hadden we allebei bedacht dat we de andere sleutel maar even moesten proberen. Terwijl Anja terugging om de sleutel te halen, keek ik eens goed naar het dashboard en zag geen indicator van het alarm knipperen, wat mij wat erger deed vermoeden. Anja die ondertussen terug was, had in de lift eenzelfde conclusie getrokken: wellicht is de accu dood. Je raadt het al: de tweede sleutel hielp ook niet en toen we de auto handmatig openden, ging er geen alarm af. Tegen beter weten in toch maar proberen de auto te starten: weinig succesvol.

We zouden kunnen proberen om iemand te vinden met startkabels die ons uit de brand kon helpen. Maar wat als we vervolgens onderweg ergens stopten en de auto niet meer gestart kregen? Daarbij kwam ineens de stem van de verkoper in mijn hoofd “alles is origineel”. Een kleine rekensom leerde mij dat het achteraf gezien misschien niet zo handig was dat de accu nog origineel was. Wellicht dan toch maar een nieuwe regelen. Maar goed, hoe dit te doen?

In Nederland zou ik eerst aan de ANWB gedacht hebben (helaas had die toch echt alleen maar Europa service en die reikt echt niet tot hier; achteraf gezien hadden we woonplaats service wellicht nog op kunnen rekken). De volgende logische stap zou zijn: “Even Apeldoorn bellen”. Eigenlijk was dat nog niet eens zo’n gekke gedachte, aangezien een beetje verzekering hier een road-assistance service heeft. Even controleren en jawel hoor: we vielen onder deze service. In plaats van Apeldoorn moesten we alleen Tokyo bellen (eigenlijk Tokio Marine). Er zou iemand gestuurd worden die de accu zou controleren (service) en, indien noodzakelijk, vervangen (eigen kosten).

Accu koerier

Accu koerier

Met de ANWB in je achterhoofd, verwacht je vervolgens een of ander busje dat voor komt rijden. Toen we een uur later gebeld werden dat de hulp bij het wachthuisje stond, zochten we dus ook naar een busje met een naam van een sleep/reparatie service. Het was dan ook niet gek dat we onze hulp over het hoofd zagen. Deze valt namelijk nog het beste te omschrijven als een pizzakoerier op een brommertje met accu’s. In een mandje voorop had hij zijn eigen ‘referentie’ accu. Achterop het zadel werd een doos met een nieuwe accu vastgehouden door wat elastieken. In het koffertje achterop zat het benodigde gereedschap en de startkabels. Koerier of niet: binnen twintig minuten had meneer het helemaal geregeld en konden wij weer ‘tjoep-tjoepen’. Dit waren overigens gezellige minuten, want hij bleek nogal fan te zijn van het Nederlandse voetbal.

Snel op pad voor de boodschappen, want het was ondertussen al rond het middaguur. Zoals gezegd duurt het boodschappen doen doorgaans wel eventjes. Sowieso zou het vandaag wat langer duren, omdat we nog wat boodschappen voor het kantoor zouden doen en deze daar droppen. Tegelijkertijd wilden we wat inkopen doen voor de barbecue die we binnenkort willen houden voor alle collega’s en hun partners, waarvan sommigen een lekker wijntje/biertje wel kunnen waarderen. Zodoende moesten we wat meer locaties bezoeken. Waar we geen rekening mee hadden gehouden, was de extra vertraging die we opliepen door het feit dat een volume ter grootte van het IJsselmeer over Kuala Lumpur werd uitgestort. Normaal gesproken vindt dit toch later op de dag plaats… Er kwam een moment dat ik Anja aangaf dat ze moest oppassen dat ze geen natte voeten zou krijgen, terwijl we in de auto zaten.

Gelukkig zijn we nog thuis geraakt. Helaas was er geen tijd meer om nog naar het museum te gaan. Dat moet dus nog even wachten. Daarentegen hadden we gelukkig gisteren al wel verzonnen dat het weer tijd was voor een massage. Toen ik hier in november was, heb ik op aanraden van een collega een salon bezocht voor een full-body massage. Vooraf was ik nogal sceptisch, want dat leek me echt niets voor mij (of de gemiddelde man in het algemeen). Toch is het in Azië wat normaler en bovenal ook betaalbaar. En ja hoor, binnen vijf minuten daar, had ik me voorgenomen dat we dit vaker moesten doen zodra we hier eenmaal zouden wonen. En zo geschiedde: we proberen hier een maandelijks uitje van te maken en vandaag was het dus weer zo ver. Noem me conservatief, maar ik vond het een raar idee dat ik deze keer (voor het eerst) door een man onder handen genomen werd. Uiteindelijk mocht dat de pret niet drukken, want de massage was heerlijk en we kunnen er weer tegenaan!