Druk, druk, druk…

We zijn al weer bijna een maand terug uit Bali, wat vliegt de tijd zeg! Ik beloof het, binnenkort een verslag van Bali, maar nu eerst een verslag van de afgelopen weken. Eigenlijk moet ik eerst mijn ‘to do’ lijstje van deze week afmaken, maar het internet ligt eruit, dus ik kan weinig anders doen dan dit verhaal schrijven…
Ook weer zoiets typisch Maleis: je moet minimaal één keer per maand je internettegoed online opwaarden, anders lig je eruit. Nou is die maand nog niet voorbij, maar is het tegoed gewoon. Geen probleem, zou je denken, dan waardeer dat je dat gewoon even op? Niet dus, dat kan alleen als je op internet zit. Normaal vraag ik Sjoerd dat dan even te doen op zijn telefoon of op het werk, maar hij is voor werk naar Bintulu (Sarawak) en is de hele dag op site en mag daar geen telefoon bij zich hebben. En echt vroeg is hij ook niet op zijn hotelkamer, gister pas rond 11 uur ’s avonds, dus dat wordt nog lang wachten. Ander alternatief is naar het werk rijden om het daar op te waarderen, maar met de vrijdagmiddag spits kan dat uren duren en dat is ook een beetje zonde van de tijd. Maar wachten dus…

De periode voor Kerst is het hier een gekkenhuis, alles moet nog net voor het nieuwe jaar af en er zijn heel veel activiteiten. En leuke activiteiten, dus die wil je niet missen. Daarbij komt dat veel mensen dit weekend naar ‘huis’ (Nederland of welk land dan ook) gaan en als ze niet naar huis gaan, gaan ze wel op vakantie.

IWAKL

IWAKL

Ook de International Women’s Association KL (IWAKL) organiseerde afgelopen maand weer veel activiteiten: een Deepavali lunch (Deepavali is het feest van het licht voor de Hindoes) en een lunch bij de vrouw van de ambassadeur van Fiji thuis met veel lekker eten naar origineel Fiji’s recept. Helaas namen we hier ook afscheid van een aantal dames, omdat zij KL gaan verlaten. Dat blijf ik moeilijk vinden: heb je net een beetje een band met iemand opgebouwd, gaan ze al weer weg. Vervolgens stond er nog een Kerstlunch op het programma, grappig genoeg op 5 december.

Raften

Raften

Ook de Nederlandse Vereniging in Maleisië had veel op het programma staan. We begonnen met een Sinterklaas koffieochtend waar het heel druk was. Niet vanwege de koffie of thee, maar om het Sinterklaas snoepgoed dat in Nederland besteld was en inmiddels aangekomen was in KL. Bergen pepernoten, banketstaven, chocoladeletters, inpakpapier en nog veel meer. Zo kunnen de Nederlanders hier toch een beetje meegenieten van Sinterklaas. Aangezien wij thuis nog veel pepernoten hadden liggen (en het weg aan de prijs was), heb ik me zeer beschaafd gedragen en alleen een gevulde speculaas gekocht.
Een paar dagen later was het tijd om te gaan raften. Sjoerd zit sinds kort in de sportcommissie en ze hadden bedacht te gaan raften. Niet echt mijn ding, dus ik bleef thuis. Sjoerd kon helaas ook niet mee gaan raften, omdat hij een schimmelinfectie onder zijn oksel had en de dokter adviseerde niet in het water te gaan. Hij baalde er echt van, maar is toch meegegaan om foto’s te maken. Hele mooie foto’s zelfs, die kan ik weer goed gebruiken voor in de Flits. Uiteindelijk was Sjoerd’s dag helemaal geslaagd, hij mocht namelijk in een wagen de glibberige wegen en heuvels op rijden.
Ook hebben we met een groep Nederlanders een Nederlandse film gekeken, Quiz. Op zondag 2 december was het dan echt tijd voor Sinterklaas. Ook hier komt hij gewoon op zijn paard aan, vergezeld door een hele hoop pieten. We waren hier zelf niet bij, maar ik heb ondertussen veel foto’s gezien en het is echt een hele belevenis. Toch wel speciaal zo, hier in Maleisië…
Winter Wonderland Party

Winter Wonderland Party

En last but nog least was het afgelopen weekend tijd voor de Winter Wonderland White Party in de Skihut! Het verbaasde me waar iedereen toch al die winter- en skispullen vandaan haalde. Die hebben wij toch nog steeds in Nederland liggen. Uiteindelijk hebben we een stel handschoenen gevonden en die maar aan gedaan. Sjoerd zelfs vergezeld door een sjaal. En we hebben glühwein gehad!

Team Spirit incl partners en kids

Team Spirit incl partners en kids

Vorige week waren Sjoerd’s baas en zijn vrouw weer in KL. Dat betekende wederom een drukte: etentje, borrelen, etc. En zaterdag hebben we zijn zoon en diens vriendin nog een korte rondleiding KL gegeven.
Om een beetje in de Kerstsfeer te komen, zijn we afgelopen zondag naar een optreden van het koor van een vriendin gegaan: kerstliedjes zingen in een overvolle kerk. En na afloop wederom een glaasje glühwein, heerlijk!

Tussen al deze dingen door ben ik ook nog heel druk bezig voor de Nederlandse Vereniging. Naast het hoofdredacteurschap van de Flits – wat al veel tijd kost – zit ik nu ook in het bestuur met als taak ‘communicatie’: naast de Flits ook de Facebook pagina en de website. Nou is het niet het bijhouden van de website, maar het maken van een nieuwe, in samenwerking met een website bouwer. Afgelopen tijd veel vergaderingen en etentjes gehad. Ondertussen zijn we ook druk bezig met de sponsoren voor komend jaar. Allemaal erg leuk, maar erg tijdrovend…

Tenslotte nog maar weer eens iets typisch Maleis. Iets waar ik weet dat ik me niet druk om moet maken, maar waar ik me dus wel druk over maak. Toen wij hier vorige jaar aankwamen – ja, het is al weer meer dan een jaar geleden dat wij hier aankwamen – zou ik een ‘dependant pass’ (een verblijfsvergunning) krijgen voor drie jaar. Uiteindelijk kreeg ik een ‘dependant pass’ voor 1 jaar, zonder uitleg waarom. Maar verlengen zou een fluitje van een cent zijn, zeiden ze.
Gelukkig ben ik er al in oktober achter aan gegaan en bleek het helemaal geen fluitje van een cent! Het bleek namelijk dat er vorig jaar een foutje gemaakt was en de autoriteiten mij een ‘social visit pass’ toegewezen hadden, maar de immigratiedienst uiteindelijk een ‘dependant pass’ in mijn paspoort gestempeld hadden. Niet dat iemand mij dat vorig jaar verteld had natuurlijk!

Paspoort met verblijfsvergunning

Paspoort met verblijfsvergunning

Het hele proces moest weer van voren af aan doorlopen worden. Daarbij kwam dat vorig jaar Sjoerd’s collega Jenny aangewezen was als tekenbevoegd voor het bedrijf. Jenny werkt inmiddels niet voor het bedrijf en in juli hebben Sjoerd en zijn baas (die dus in NL zit) al honderd formulieren in moeten vullen om Sjoerd aan te wijzen als tekenbevoegd. Dacht je dat het geregeld was, nee hoor! Omdat de immigratiedienst vorig jaar mijn paspoort verkeerd gestempeld heeft, mag Sjoerd niet meer tekenen, maar moet een ‘local manager’ tekenen. Tja, ze verzinnen hier altijd wel weer een nieuw regeltje… Maar het probleem is dat het kantoor hier helemaal geen local manager heeft! Dus via een omweg is één van Sjoerd’s collega’s enkel voor dit geval aangesteld als manager en zou hij mogen tekenen. Weer een hele berg papieren invullen… En je moet er echt elke week achter aan gaan, anders gebeurt er helemaal niets!
Daarna moest ik weer mijn hele paspoort copieren. En met hele paspoort bedoel ik inderdaad het héle paspoort, inclusief alle lege pagina’s. Toen kwam de melding dat ‘stage 1’ van de vergunning ingediend was en dat dit 7 tot 10 werkdagen zou duren. En het was al voorbij half november, terwijl mijn vergunning 8 december zou verlopen… Daarna volgt ‘stage 2’wat weer 7 tot 10 werkdagen zou duren. Daarna komen ze je paspoort ophalen om te stempelen, wat weer een week kan duren. Volgens mijn berekening zou het nooit kunnen lukken voor die datum, maar warempel: vrijdag 7 december kreeg ik mijn paspoort terug en mag ik weer een jaar blijven. Jippie!

Waar ik dacht dat het deze week rustig zou worden, met veel naar huis op of vakantie vertrekkende mensen en Sjoerd die dinsdag weer vertrokken is naar Bintulu voor meer dan anderhalve week, staat mij ‘to do’ lijst nog steeds overvol. Afgewisseld met leuke dingen natuurlijk.
Gisteravond ben ik naar het concert van de Jacksons geweest. Wat een belevenis. En vooral wat een verschil met een optreden in Nederland! Het zou om 8 uur ’s avonds beginnen, dus wij waren erg op tijd. Bijna uitgestorven. Waren we wel op de goede locatie? Ja hoor! Om kwart voor acht kon je het stadium nog niet eens binnen! Dan maar even wat gadgets kopen. Toen we kwart over 8 binnen waren, was de zaal nog niet eens voor een kwart gevuld. Rond negen uur begon het dan toch echt. Tenminste dat dachten we, maar toen begon het voorprogramma… Wederom een wijze les (zoals bijna elke dag wel): waarom zou je op tijd komen? Toch blijf ik het hier moeilijk mee hebben en ben ik bijna altijd de eerste en kan soms wel een uur moeten wachten.

The Jacksons concert

The Jacksons concert

Iets wat we wel gedaan hebben, en wat typisch Maleis (meer Chinees eigenlijk denk ik) is: brutaal zijn. Zoals gezegd was het stadium half leeg en hadden ze de achterste mensen al wat naar voren gehaald. Wij zaten eigenlijk in categorie 2, maar omdat ze die ook verplaatst hadden en onze stoelen niet meer beschikbaar waren, waren we zo brutaal om gewoon door te lopen naar het VIP gedeelte voor het podium. Ze komen dan wel achter je aan, maar als je gewoon blijft zitten lopen ze vanzelf wel weer weg en heb je dus een mooi zitplekje. Ja, zitplekje. Ik dacht bij een stadiumconcert meer aan staanplaatsen (vooral op het veld), maar overal stonden van die mooie plastic stoeltjes. Maar natuurlijk, de Maleiers zijn een beetje lui en houden niet van staan. Ik had het kunnen weten…
Toen het concert eindelijk begon, bleef iedereen dus braaf zitten. Wij konden ons niet beheersen en gingen bij de echte dansnummers toch echt staan en meedansen. Maar het was het waard, wat een optreden! Geweldig!

Vanavond ga ik met twee dames van de Flits een bar uittesten voor ons nieuwe onderwerp Borrelen. Wat vervelend zeg?! Morgen ochtend, als ik hopelijk weer internet heb, ook nog even dit verhaaltje op de blog zetten.

En omdat iedereen weg is met Kerst hebben Sjoerd en ik bedacht ook maar weg te gaan. Als het goed is komt Sjoerd zaterdag de 22e terug en kunnen we zondag of maandag weg. Ik was tot een paar uur geleden druk op zoek naar de mogelijkheden op het internet, maar dat ligt nu dus even stil. Maar waarschijnlijk gaan we naar Vietnam, Hoi An en Hanoi. Zin in!!

Oranje boven (en ten onder)

Het voelt een beetje raar om dit stukje nu pas te typen. Het Nederlands elftal is al weer anderhalve week thuis en we zijn weer over tot de orde van de dag. Toch willen we jullie nog wel even laten weten hoe wij het EK beleefd hebben, in ieder geval het gedeelte betreffende Oranje. Door drukte op het werk is dat er tot op heden nog niet van gekomen. Daarover later meer.

Al toen wij in KL aankwamen, hebben we de Nederlandse Vereniging laten weten dat ze best bij ons mochten aankloppen als er wat georganiseerd moet worden. Je kunt namelijk wel lekker consumeren, maar de evenementen moeten ook georganiseerd worden. Op het Koninginnebal hebben we dit nogmaals herhaald. Een aantal weken voor het EK ontvingen we van de voorzitter een mailtje met de vraag of we samen met drie andere geïnteresseerden een Holland House wilden creëren. Twee jaar geleden bleek dit een daverend succes en dat wilde men graag herhalen.

(aardappel)kroketten!

(aardappel)kroketten!

Dit alles zou, net als tijdens de WK, plaatsvinden in Havana aan Changkat Bukit Bintang. Een gezellige bar/restaurant combi. Omdat de eerste wedstrijd op zaterdag was, hadden we helaas niet de beschikking over de bovenverdieping. Wel mochten we de gehele benedenverdieping versieren. Dit hebben we dan ook niet nagelaten. Met wat extra handjes zijn we zo’n 4 uur bezig geweest. Maar: het resultaat mocht er wezen. Dat alles niet voor niets was, bleek wel ‘s avonds laat, toen de hele toko vol zat met in oranje geklede lui.

Los van het resultaat, was het wel vervelend dat we de volgende ochtend met zijn tweetjes alles nog even konden opruimen. De tent ging namelijk de volgende dag gewoon open om 12 uur en dan moest alles weer opgeruimd zijn. De andere twee wedstrijden zouden boven zijn en dan mochten we het boven versieren. Echter, omdat in de tussentijd de bovenruimte nog gebruikt werd, hadden we alleen de avond van de wedstrijd zelf de mogelijkheid om deze te versieren. En dan ook nog met restricties, want voor de voetbal zou er nog een dansavond zijn…

Zelfs collega's Asraf en Dennis waren aanwezig om Oranje aan te moedigen...

Zelfs collega's Asraf en Dennis waren aanwezig om Oranje aan te moedigen...

Iedereen had zich afgemeld, dus we dachten dat we er met zijn tweetjes voor stonden. Gelukkig is er binnen de vereniging nog even rondgemaild, zodoende konden we rekenen op de steun van een extra paar handjes. Nadat we het goed genoeg vonden (dit duurde wel eventjes), konden we snel naar huis. Deze wedstrijd was namelijk door de week en de volgende dag werd ik gewoon weer op het werk verwacht (al mocht ik gelukkig wel wat later komen). Thuis nog even geprobeerd om te slapen en vervolgens geheel in het oranje op pad. Dat leverde wel wat rare gezichten op bij de bewaking!

Als opwarmertje voor de wedstrijd hadden we een petje op/petje af quiz verzonnen (vragen met twee mogelijke antwoorden – petje op en petje af –, indien je het goed had mocht je door naar de volgende vraag). We hadden al een beetje rekening gehouden met mensen die zouden zeggen: “ja, maar ik heb geen petje”. Anja had namelijk van karton en nietjes ‘kroontjes’ gemaakt die de deelnemers vervolgens konden gebruiken! Met wat hulp van Christian heb ik een aantal pittige EK/Oranje vragen weten te verzinnen, zodanig dat er echt wel mensen zouden moeten afvallen. Wat mij betreft was de quiz erg geslaagd.

Ondanks de hoge opkomst (80 tot 100 man midden in de nacht!), was het resultaat wederom teleurstellend. Toch hebben we snel even geschakeld en de grote decoratie opgeruimd. De volgende dag zou er niet zoveel tijd zijn, maar bovenal: alleen Anja was in de gelegenheid om op te ruimen. De derde wedstrijd waren er wat meer handjes beschikbaar. Met de foto’s van de decoratie tijdens Nederland-Duitsland in het achterhoofd, konden we snel alles weer op niveau brengen. Omdat het zondag was, waren we wat eerder thuis dan de voorgaande wedstrijd. Toch heb ik wederom geprobeerd om wat slaap te pakken om daarna in hetzelfde oranje weer op pad te gaan. Het resultaat van de wedstrijd kennen we ondertussen allemaal… Nederland is helaas uitgeschakeld. Gelukkig hebben wel veel mensen genoten van al onze moeite.

Het klinkt misschien raar, maar ik had ook redenen om te denken ‘ha… misschien is het maar goed’. De nachtelijke wedstrijden zijn namelijk vrij slopend geweest. Te meer omdat het werk de afgelopen periode significant meer vroeg dan de contractuele 40 uren. Dit laatste is geen klaagzang hoor, alleen in combinatie met het voetbal (en alle bijkomende regel- en decoreerdingen) niet heel erg gelukkig.
Nu we het toch over het werk hebben, kan ik een mooi voorbeeld geven van hoe een dag er uit kan zien. Ik krijg hier namelijk nog wel eens vragen over van mensen. Er zijn redelijk wat dagen dat ik op kantoor zit. Daarnaast zijn er dagen dat we onze producten testen bij de partij die onze spullen integreert voor de eindklant. Tenslotte zijn er dagen bij de eindklant zelf. Doorgaans de reisjes. Hier gaat het voorbeeld over.

Van het weekend kwam de vraag of ik eventjes naar een site van de eindklant in Singapore kon komen. Even betekende dan maandagochtend heen en woensdagochtend terug. Maar het mocht niet zo zijn… op het moment van schrijven zit ik namelijk nog steeds in Singapore en ik heb net het hotel gevraagd om mijn verblijf met nog een nacht te verlengen; mijn ticket is namelijk al omgeboekt van woensdag naar donderdag en vervolgens van donderdag naar vrijdag. Je kunt moeilijk halverwege tegen de klant zeggen: zo, mijn vliegtuig vertrekt straks, veel succes! Daarbij komt, half werk afleveren komt niet in mijn woordenboek voor.

Naar site gaan vind ik eigenlijk wel spannend: waar kom je terecht? In dit geval op een soort haventerrein, waar je alleen met een pas op mag. Dus als je er komt, moet je eerst in de rij gaan staan voor zo’n pas, welke je alleen krijgt met je paspoort als borg en na het nemen van vingerafdrukken. Vervolgens door de controle waar men met een draadloos kastje je pas scant en je vingerafdrukken neemt. Eenmaal doorgelaten, nog een stukje rijden over het haventerrein. Het deed me een beetje denken aan de haven van Antwerpen, zeker doordat ik ineens een gebouw van de ‘Katoen Natie’ zag opdoemen.

De uiteindelijke locatie bevindt zich op een fabrieksterrein in aanbouw. Dit betekent onder andere dat je niet zomaar het terrein op mag. En jawel: hier heb je dan ook weer een toegangspas voor nodig. Deze pas krijg je alleen als je je eerder verkregen pas als borg achterlaat… Ik heb het altijd wel fascinerend gevonden hoe fabrieken opgebouwd worden en loop dus enorm te genieten als ik eenmaal op het terrein ben. Het is niet te geloven hoeveel mensen er überhaupt rondlopen op dit moment. Omdat al die mensen ook moeten eten, hebben ze zelfs even een heuse food court uit de grond gestampt…

Helemaal aan het einde van het terrein is de plek waar ik me mag melden. Hier draaien namelijk onze flow computers. Deze staan vaak redelijk dichtbij het fysieke skid waar alle gassen en vloeistoffen doorheen gaan en menigmaal is dit in een soort grote bouwkeet. Één groot voordeel: om condens tegen te gaan en alle apparatuur te beschermen, staat er doorgaans een dikke airco te draaien. Te warm heb ik het dan ook niet zo snel. Daar tegenover staat wel een groot nadeel: er lopen vaak allerlei tests door elkaar heen, waardoor er soms wel 10 man in de kleine keet staan, waarvan een groot deel ook nog eens door walkie talkies aan het babbelen is. Door de drukte is het vaak eventjes ‘vechten’ voor een goed plekje voor je laptop, zodat je niet de hele dag in onmogelijke houdingen moet staan om een en ander uit te voeren. Zie de twee foto’s voor een kleine ‘sfeerimpressie’.

Mij hoor je verder niet klagen hoor, want het is wel gaaf om op deze manier op dit soort locaties te komen. Daarnaast vind ik het heel bevredigend om onze producten live te zien: nu gaat het om het eggie. Een heerlijke afwisseling ten opzichte van dag in dag uit kantoorwerk!

Alleen…

Sjoerd is deze week voor het eerst de hele week weg, naar Singapore deze keer. Eigenlijk zou hij vanmorgen al terugkomen, maar dat is weer een dag verplaatst. Gisterenavond moest hij in allerijl zijn vlucht nog verplaatsen… Ook al heb ik genoeg te doen gehad deze week, toch mis ik hem wel erg.

Maleisisch rijbewijs

Maleisisch rijbewijs

Eind vorige week heb ik na veel voorbereiding (o.a. twee keer naar de Nederlandse ambassade, documenten verzamelen en formulieren invullen), eindelijk onze Maleisische rijbewijzen aangevraagd en meteen mee kunnen nemen. Ik had me al voorbereid op uren wachten, maar het verliep voor de verandering erg voorspoedig. Zodoende zijn wij nu de trotse eigenaar van een lokaal rijbewijs! Dat maakt het een stuk makkelijker.

Wat minder voorspoedig verliep, was dat Sjoerd’s Touch ’n Go pas (een soort OV chipkaart) afgelopen weekend het niet meer deed en wij van het kastje naar de muur gestuurd werden. Toen het pasje het voor het eerst niet meer deed, kwamen wij uit de Monorail. Bij de balie (eerst weer een tijd in de rij staan) zeiden ze dat zij de kaart niet ondersteunden en we maar naar een LRT station moesten gaan. Eenmaal bij het LRT station zeiden ze dat de kaart niet uitgelezen kon worden. De vrouw aan de balie had Sjoerd handmatig ingecheckt en daarna zou het allemaal weer automatisch moeten werken. Wij hadden daar al onze twijfels aan… En ja hoor, bij het eindstation kan Sjoerd niet door het poortje. Weer het verhaal dat de kaart niet gelezen kon worden. En daar blijft het dan ook bij: het is verder jouw probleem. Moet je maar een nieuwe kopen. Nou is een nieuwe kopen momenteel erg moeilijk, want de kaarten zijn al maanden overal uitverkocht. De kaart zou overigens 20 jaar mee moeten kunnen gaan… Ook heb je een jaar garantie, waar wij dus zeker binnen vallen. Ware het niet dat de productiedatum op de kaart staat (2-2011) en hier gaan ze dan ook van uit voor de garantie. Handig!

Na lang doorvragen werd ons verteld dat we maar naar KL Sentral moesten gaan, naar het Touch ’n Go kantoor. Hier ben ik dan ook maar naar toe gegaan afgelopen maandag. Het vinden van het kantoor was al een hele klus; het ligt namelijk verstopt in de vertrekhal van de treinen naar het vliegveld. Daar moest ik natuurlijk weer een nummertje trekken en wachten. Toen ik eindelijk aan de beurt was, werd mij verteld dat de kaart niet uitgelezen kon worden: vertel mij wat! Ik moest maar een nieuwe kopen. Daar ging ik natuurlijk niet mee akkoord. Na een hele discussie heb ik uiteindelijk een nieuwe kaart gekregen met een tegoed erop. Maar niet voordat ik weer een heel formulier moest invullen met al mijn gegevens. Dat moet je hier echt overal doen. Ik ken ondertussen mijn paspoortnummer wel uit mijn hoofd, want dat heb je hier echt overal voor nodig! De man vroeg hoeveel tegoed er nog op de oude kaart stond en ik zei braaf: ‘tussen de 15 en 20 ringgit’. Omdat de kaart niet meer uitgelezen kon worden, werd er dus maar iets van 17 ringgit opgezet. Ik had beter een hoger bedrag kunnen zeggen. :-) Daarna ben ik maar even gaan shoppen in een mall in de buurt en was de dag al weer bijna voorbij. En alles met de metro en te voet, want de auto staat op het vliegveld!

Zoals Sjoerd in het vorige stukje al schreef, wilden wij afgelopen zaterdag naar het Museum Negara (Nationaal Museum) gaan. De werkelijke reden hiervoor is dat er om 10 uur ‘s ochtends rondleidingen door het museum worden gegeven door vrijwilligers. Dit lijkt mij wel interessant om misschien in de toekomst te gaan doen. Maar eerst wilde ik zelf kijken hoe zo’n rondleiding er aan toe gaat. Helaas is het afgelopen zaterdag niet gelukt, maar binnenkort vast wel en misschien dat ik dan in de leer ga om rondleidingen te geven. Je schijnt hiervoor wel eerst een hele cursus te moeten volgen. Wie weet…

De Flits

De Flits

Wat ik zeker ga doen, is stukjes schrijven in het maandelijkse blad van de Nederlandse Vereniging in Maleisië, de Flits. Maandag 5 maart is de eerste redactievergadering. Heb er zin in!

Woensdagochtend ben ik koffie gaan drinken met een aantal vrouwen van de IWAKL (International Women’s Association Kuala Lumpur). Via een Nederlandse vrouw die ik eerder bij een workshop ontmoet heb, was ik aan de club gekomen. Het is een mengeling van culturen en leeftijden. Ze hadden een nieuw idee om eens in de maand een soort van kookworkshop bij iemand thuis te houden. Dat lijkt mij wel wat! Vandaag heb ik het aanmeldingsformulier dan ook maar ingevuld en op de post gedaan.

Woensdag avond kwam er een collega van Sjoerd uit Nederland op bezoek om het huis te bekijken (ze moest hier voor werk zijn). Daarna hebben we lekker gegeten bij ons favoriete stalletje met Indiaas eten om de hoek. Was gezellig! En om in de Nederlandse sfeer te blijven, was er gisteren avond Nederlands cabaret (Kristel Zweers) in de stad. Georganiseerd door de Nederlandse Vereniging. Eigenlijk wel iets unieks, een Nederlandse cabaretière in een klein theater in KL, met alleen maar Nederlanders in de zaal. Ik heb in ieder geval genoten!

Nou vanavond nog alleen doorkomen, en dan komt Sjoerd morgen weer terug. Naar buiten gaan wordt ‘em niet voorlopig, want het regent en onweert al de hele dag! En met die stortregen hier, wil je zeker niet buiten zijn…